Kato Ydata

Η Ελλάς φλέγεται

2012-02-12T22:45:00.000Z

Ένα που τα πιο δύσκολα πράματα που μπορώ να φανταστώ είναι να χάνει ο άνθρωπος την εμπιστοσύνη τους προς τους άλλους ανθρώπους παντελώς. Δηλαδή να μην έχει εμπιστοσύνη σε κανένα. Να χάνει βασικά την εμπιστοσύνη του στον άνθρωπο σαν άνθρωπο. Να λαλεί δηλαδή ότι έτσι είναι οι άνθρωποι, κακοί εκ φύσεως ας πούμε (ή κάτι τέθκοιο). Να είναι ο ένας μόνος εναντίον όλων, να είναι όλοι εναντίον όλων.

Κάτι τέθκοιο μπορεί να συμβεί στον καθένα μας σε κάποιες φάσεις υποθέτω. Δεν μιλώ όμως γι αυτές τις μεμονωμένες φάσεις, μιλώ για τις μόνιμες καταστάσεις. Στο νου μου φέρνω δικτατορικά καθεστώτα, εμφυλίους, μιλώ για χαφιέδες, μιλώ για μέλη οικογενειών που εκαρφώσαν συγγενείς τους, μιλώ για φίλους που εμαχαιρώσαν φίλους κτλ. Στο νου μου πάντα φέρνω εμπόλεμες καταστάσεις δηλαδή.

Αλλά έτο που τωρά μόλις άνοιξα να θκιαβάσω λίο τα νέα της ημέρας είδα δίπλα που την Γουίτνεϊ Χιούστον τζιαι μια καφεπορτοκαλιά φωτογραφία ενός δρόμου ολόφωτου που φωθκιές τζιαι ενόμιζα ήταν έργο τέχνης αναγεννησιακό ο βλάκας ώσπου και είδα και την είδηση. Το έργο τέχνης, ήταν η Αθήνα...

...Καταλαμβαίνω και νομίζω είμαι διαισθητικά μαζί με τον αγανακτισμένο κόσμο που λαλεί καλύτερα περήφανη πτώχευση παρά να διούν τα λεφτά τους να κλείουν πάτσιες που δεν κλείουν. Εθκιάβασα όμως και 2-3 πράματα για το τι σημαίνει Ελλάδα σε ενδεχόμενη πτώχευση και δεν είναι και η πιο ρόδινη εικόνα. Ο τύπος σήμερα στο ΑλΤζαζίρα εδήλωσε ότι η Ελλάδα είναι χαμένη από χέρι και ότι είναι καλλύτερο να πέσει τωρά με αξιοπρέπεια και να μείνει μια δεκαετία να φέρει τα μίλια της και να ξαναγεννηθεί (αν μη τι άλλο που τον πάτο μόνο πάνω μπορείς να πάεις).

Τέλοσπαντων, από οικονομικά δεν καταλάβω. Κι εγώ γενικά είμαι που τους ανθρώπους που λαλούν αν έγινε μια καταστροφή να βάλουμε κεφάλια ούλλοι μέσα να δουλέψουμε για να τα φκάλουμε πέρα. Αλλά όσο πιο πολλά διαβάζω για την Ελλάδα τόσο πιο πολλά τούτη η ελπίδα που έχω για ανασύνταξη και δουλειά εξανεμίζεται. Γιατί το αίσθημα που μου φκάλλει εν τούτο που περίγραψα παραπάνω. Δηλαδή ότι η εμπιστοσύνη έλειψε. Δεν είμαι σίουρη αν είναι η εμπιστοσύνη μόνο προς τους πολιτικούς που έλειψε. Για ένα τέθκοιο σάπιο σύστημα ως και οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες θα θέλαν βοήθεια. Νομίζω η εμπιστοσύνη έχει χαθεί και στα πιο κάτω επίπεδα παρόλη την ομοψυχία που μπορεί φαινομενικά να φκάλλουν οι διαδηλώσεις του ΠΑΜΕ ή οι απεργίες των διαφόρων υπαλλήλων.

Την φλεγόμενη Αθήνα την βλέπω ακόμα στο παράθυρο που έμεινε ανοικτό. Τζιαι δίπλα η Γουίτνεϊ Χιούστον, έμεινε τζιαι τζείνη ανοιχτή. Η Γουίτνεϊ επέθανε - ήταν μια εναντίον όλων και προπάντων εναντίων του εαυτού της (μιλώ για τις ουσίες που εκατανάλωνε). Η Ελλάδα εν μια που μπορεί να πάει εναντίων όλων, αλλά μακάρι να μεν πάει πάλε και εναντίον του εαυτού της.

Ο παππούς

2012-01-17T22:24:00.000Z

"Εσυνοδεύσαμε τον παππού σου στη νέα του κατοικία" - είπεν η γιαγιά μου της ανιψιάς μου που επήε στην Αμερική θκυο μέρες πριν να πεθάνει ο παππούς. Εφορήσαμε της το χέτσετ και εκάτσαμε την να δει την εγγονή και το δυσέγγονό της στο σκάι(π) τη γιαγιά - τζιαι η πρώτη της κουβέντα ήταν τούτη.

"Άκου κουβένταν" - εσκέφτουμουν που μέσα μου. 'Στη νέα του κατοικία!' Εδιερωτούμουν (πάλε που μέσα μου) αν θα μπορούσα να πω εγώ ποττέ έτσι κουβέντα χωρίς να φυρτώ του κλαμάτου.

Ο αρφός της γιαγιάς που εφκήκε να πει έναν που τους επικήδειους εν συνότζιαιρος του παππού. Επήε στο μικρόφωνο τζιαι είπε με σταθερή τζιαι καθαρή φωνή έναν επικήδειο που εδιήρκησε το πολύ 4 λεπτά τζιαι είσιε μέσα το ζουμί της ιστορίας ενός αθρώπου που έζησε 92 χρόνια. Οι κόλλες που'ταν γραμμένος πάνω ο επικήδειος δε ήταν δύο χρησιμοποιημένες κόλλες Α4 κομμένες στη μέση έτσι που να σχηματίζουν 4 κόλλες Α5. Τα γράμματα πάνω λίο τρεμουλιαστά αλλά ευανάγνωστα, οι λέξεις χωρίς ορθογραφικό, οι 4 κόλλες αριθμημένες.

Εκάμαν μου πολλά μεγάλη εντύπωση τούτοι οι θκυο οι αθρώποι. Είσιε κάτι πολλά λιτό τζιαι κάτι πολλά στωικό η θλίψη τους.

Όσο για τον παππού - εγώ έζησα τον 27 χρόνια, για τα 22 που τζείνα έχω αναμνήσεις, τα υπόλοιπα ξέρω τα που τις ιστορίες. Δεν ξέρω πως τα κατάφερα όμως αλλά ποτέ δεν άκουσα την ιστορία που είπε σήμερα στον επικήδειο σε 2 παραγράφους ο αρφός της γιαγιάς. Τι να κάμνω περίληψη, έχω δαμέ τον επικήδειο τζιαι εννα αντιγράψω το τι είπε...

"ο [παππούς] είχε ενεργό συμμετοχή στους απεργιακούς αγώνες της δεκαετίας του 1940-50 όπου κερδήθηκαν οι πιο μεγάλες λαϊκές κατακτήσεις που απολαμβάνουν σήμερα όλοι οι εργαζόμενοι. Σε μια τέτοια απεργία στη Λευκωσία που μεταξύ άλλων ζητούσε την ΑΤΑ και τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, ο [παππούς] μαζί με άλλους φρουρούσε την απεργία από τους απεργοσπάστες που αφθονούσαν τότε, και απέτρεψε το σπάσιμό της. Στο τέλος όμως μαχαιρώθηκε από κάποιο πράκτορα της εργοδοσίας. Τον μεταφέραμε σε κάποια κλινική της εμπιστοσύνης. Αλλά τι ειρωνεία. Η αποικιακή αστυνομία ήρθε στο [χωριό] και αναζητούσε το θύμα αντί τον μαχαιροβγάλτη...].

Η γιαγιά μου είπε μου μετά που μιλούσαμε ότι στο μαχαίρωμα ο παππούς έχασε το ένα το παπούτσι το οποίο οι 'πράκτορες της εργοδοσίας' χρησιμοποίησαν ως τεκμήριο της δράσης αλλά και ως εργαλείο αναζήτησης του ταραχοποιού απεργού. Έτσι ο παππούς εχρειάστηκε να κάμει άλλα παπούτσια (το ίδιο τζιαι ο αρφός του γιατί είχαν τα ίδια!).

Έντα γενιά τούτη των παππούδων μας...! Αποικιοκρατία - εργασιακά δικαιώματα- δεύτερος παγκόσμιος - ίδρυση της κυπριακής δημοκρατίας τζιαι τζείνες οι σκοτεινές δεκαετίες που την ακολούθησαν - δικοινοτικές διαταραχές - πραξικόπημα - εισβολή. Και αυτά μεταξύ άλλων.

Ότι τζιαι να πεις για τούτη τη γενιά εν ναν λίο.

Έτσι τζιαι ο παππούς - θρέμμα της γενιάς του, ποιόν των κόπων τζιαι των αγώνων του. Μα πέραν που τούτα, ο παππούς όπως τζιαι η γιαγιά που την άλλη μερκά που έφυε 13 μήνες πιο πριν ήταν για μας που τους εζήσαμε θκυο πολλά πολλά καλοί αθρώποι. Τούτον εν λίο δύσκολο να το συλλάβει ο επικήδειος - τούτον εν λίο δύσκολο να το αποτυπώσω τζιαι εγώ γραπτώς. Αλλά ήθελα πολλά να το πω τούτο για τούτους τους θκυο τους αθρώπους που μας αφήσαν πρόσφατα. Ότι δηλαδή ήταν πολλά καλοί αθρώποι. Ανθρώποι όπως τούτοι πιστεύκω εγώ εν σχετικά εύκολο να τους πεις αντίο. Γιατί ξέρεις ότι τζείνο που νιώθεις για τζείνους εν πολλά καθαρό. Εν υπάρχει τίποτε που εκκρεμεί - εν υπάρχουν συναισθήματα πίκρας ή ενοχής ή άλλα παρόμοια- Εζήσαν ήσυχα - εφύαν ήσυχα τζιαι αφήσαν πίσω ηρεμία.

Το 2012 εμπήκε με το δεξί. Εγώ όμως είμαι αριστερή...

2012-01-06T21:09:00.000Z

Δυσκολεύκει'με ο Γεννάρης του 2012. Είχαμε ένα περιστατικό σπίτι προχτές όπου η ηλεκτρική πουγιόττα που εκάμαν δώρο της συγκατοίκου της μιας επήρε φώκο και οι καπνοί που τζείνο το τζέλι που είχε η πουγιόττα μέσα εγεμώσαν το σπίτι - ήταν αποπνιχτικοί. Ευτυχώς που εν εβρέθηκε τίποτε κοντά στην πουγιόττα γιατί ήταν να πηδούσαμε που τα παράθυρα αν τα καταφέρναμε. Εφκάλαμεν την πουγιόττα που το ρεύμα, ανοίξαμε ούλλα τα παράθυρα και εφύαμε σαν τους πρόσφυγες που το σπίτι με τες πιζιάμες, εμπήκαμε σε ένα ταξί τζιαι επήαμε στο σπίτι μιας φίλης μου. Επεράσαμεν ωραία τη νύχτα τζιαμαί για να είμαι ειλικρινής.

Το περιστατικό όμως δεν ετέλιωσε τζιαμαί. Για την ακρίβεια τωρά που εξιμύρισε το σπίτι και μπορούμε επιτέλους να αναπνεύσουμε οι δυο οι συγκάτοικοι μου δεν λένε να τα βρουν. Για να είμαι ειλικρινής δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς τι παίζει γιατί δεν τα πιάννω ούλλα. Και ξέρω ότι εκεί που τα χάννω είναι πρωτίστως λόγω ενός πολιτισμικού κενού που όπως τζιαι αν επροσπάθησα να το γεφυρώσω έχει φορές που γίνεται γκρεμός απροσπέλαστος. Τέλοσπάντων τι να εξηγήσω παραπάνω αφού δεν καταλάβω.

Πάντως τωρά που γράφω είμαι πάνω στο δωμάτιο γιατί άφησα τες στην κουζίνα να τα πουν. Δεν το πολυβλέπω να δουλεύκει το πράμα γιατί όταν έφυα η μια είπε ότι δεν ήταν σίγουρη αν το να συνομιλήσουν εννά έλυε τα προβλήματα...Καταλαμβαίνεις.

Περισσότερα γλέντια την άλλη βδομάδα όταν στο σπίτι θα συνυπάρχουμε 5 άτομα. Η φίλη της μιας της συγκατοίκου και η νέα συγκάτοικος που θα αντικαταστήσει την άλλη συγκάτοικο που φεύγει. Μπέρδεμα. Συνεχίζω όμως. Η νέα συγκάτοικος είναι Γερμανίδα. Νομίζω η φάση θα δουλέψει γιατί η συγκάτοικος που μένει είναι πολλά των κανόνων και δεν ξέρω Γερμανό που να μην τους πάει τους κανόνες (καλά τωρά που το σκέφτομαι εγώ όσο κι αν προσπαθήσω τα στερεότυπα μου δεν θα τα εγκαταλείψω ποττέ) έτσι εννα τα βρουν. Εγώ με τους κανόνες έχω ουδέτερη σχέση, αλλά εν πειράζει γιατί επήρα το απόφαση ότι από τον Φεβράρη του 2012 θα βάλω το διδακτορικό μου σε πρώτη μοίρα από την πρώτη που ήταν. Σε πραγματική πρώτη μοίρα δηλαδή. Έτσι νομίζω ότι η συγκατοίκηση θα πάει καλά. Πραγματικά ελπίζω γιατί δεν θέλω άλλες εξορίες στο δωμάτιο μου όταν πεινώ, άσχετα αν τούτη η εξορία ήταν καλή γιατί έδωσε μου την ώρα να γράψω κάτι.

Ήθελα να γράψω άλλα πράματα να καλοσωρίσω το 2012 όπως τζείνα που έγραφα στο ημερολόγιο μου που ήμουν μιτσιά, γεμάτα ελπίδα και όνειρα άσχετα αν δεν τα πολλοπίστευκα. Εσιει τζιαιρό που μου πέρασε όμως τούτη η ιδέα ότι το 2012 θα με κάμει άλλον άθθρωπο. Κρίμας. Μπορεί όμως να μου ξαναέρτει τούτη η έμπνευση, εν λίο δύσκολο να καταπιέζεις τούτα τα πράματα.

ΟΚ. Άκουσα την πόρτα της κουζίνας να ανοίει. Σε 20 δευτερόλεπτα ένας γλήορος άνθρωπος ή ένας θυμωμένος μπορεί να φτάσει τη σοφίτα μου. Αφήνω υγεία και ευχές για ένα 2012 όμορφο, τζιαι γεμάτο εμπειρίες. Τέλος χρόνου.

Χριστούγεννα εκτός Κύπρου

2011-12-23T11:36:00.000Z

Προσπαθώ να οργανώσω το Χριστουγεννιάτικο μεσημεριάνο που θα κάμουμε δαμέ σπίτι μου με την Γιαπωνέζα συγκάτοικο μου. Βλέπω τη λίστα των καλεσμένων. Οι χώρες που εκπροσωπούνται είναι Γερμανία, Ταϊβάν, Κίνα, Τουρκία, Βουλγαρία, Ιαπωνία και Κύπρος (και οι δύο πλευρές - να μεν βάλω ΤΔΒΚ με εισαγωγικά ή χωρίς τζιαι να βουρούμε).

Έχουμε πολλά ενδιαφέροντα πράματα να παίζουν. Πρώτο και καλύτερο είναι το τι θα φάμε, γιατί οι τρεις που του καλεσμένους είναι βίγκαν (που είναι το χορτοφάγοι πλην τα γαλακτοκομικά, το ψάρι, τα αυγά, ή ό,τι άλλο προϊόν περιέχει κάτι που έρκεται που ζώα, όπως ας πούμε το μέλι...). Δύο είναι χορτοφάγοι, εγώ είμαι ανένταχτη ,τζιαι οι άλλοι δύο είναι κλασσικοί ομνίβορους - κάτι που στην Κύπρο θα ονομάζαμε κανονικούς ανθρώπους.

Το δεύτερο είναι το πολιτικό του πράματος. Ο Ο και η Ο που είναι Τούρκοι εχτές δεν μου απαντούσαν το τηλέφωνο γιατί όπως με ενημέρωσαν μετά ήταν κλεισμένοι σπίτι και εβλέπαν ον λάιν τις εξελίξεις στη Γαλία για τη απόφαση που θα έπαιρνε η γαλλική βουλή για το αν θα καθιστούσε την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων ως τιμωρίσιμη πράξη (νομίζω με ένα χρόνο φυλακή). O Ο. λαλεί ότι άλλο είναι να θεωρεί κάποιος ή ένα κράτος μια σειρά ιστορικών γεγονότων ως γενοκτονία (κάτι που η Γαλία έκαμε προ δεκαετίας νομίζω) και άλλο να καταδικάζει με φυλάκιση οποιοδήποτε εκφράζει την αντίθετη άποψη. Μπορώ να καταλάβω τι λαλεί. Φυσικά τζιαι τζείνος μπορεί να καταλάβει ότι οι πολιτικές συναλλαγές εδώκαν και πήραν στην Γαλλία του Σαρκοζί που θέλει πολλά τους αρμένικους ψήφους. Η απάντηση του Ερντογάν ήταν άμεση. Του Ο. ούτε ο Ερντογάν του αρέσκει όμως. Ο Ο. είναι του κόμματος του Ατατούρκ δηλαδή του Τσιαι Χε Ππε. Το ίδιο και η Ο. Αρέσκει τους ο Λιβανελλί, η Φαραντούρη και η Λεμάν Σαμ και ο Ο. που είναι αδέσμευτος για την ώρα θέλει να του έβρω φίλη που την Κύπρο, την Ελλάδα, ή την Τουρκία. Εξτέντετ πατριωτισμός.

Που την άλλη έχουμε την κοπέλλα που την Κίνα και το ζευγάρι που την Ταιβάν και την Γιαπωνέζα. Τωρά ξέρω ότι καλλίτερα να μεν ανοίξουμε θέμα για την ονομασία της Ταιβάν και όταν συστήσω τον Μ και της Τ στην Σ την Κινέζα απλά θα τους συστήσω με τα ονόματά τους και θα αφήσω πίσω τη χώρα (εγώ για κάποιο λόγο άμα συστήνω κάποιο βάλλω και τη χώρα μέσα). Η Γιαπωνέζα που είναι συγκάτοικος μου και την ξέρω καλά έχει την μόνιμη φοβία όταν βρεθούμαστε με την Σ την κινέζα ότι η τελευταία δεν θα την συμπαθήσει γιατί οι Γιαπωνέζοι εθερίσαν ειλικρινά κάμποσους κινέζους. Αν οι κινέζοι ήταν πιο λίοι μπορεί να είχαμε άλλο ένα φάντασμα γενοκτονίας να πλανάται στον αέρα. Όμως η Σ. είναι ένα αστέρι και απολαμβάνουμε πολλά να ακούμε τις διάφορες περιπέτειες στις οποίες μπαίνει δαμέ στην Αγγλία. Έχει και τον δικό της τρόπο να παρουσιάζει μερικά που τα πράματα που γίνουνται στη Κίνα.

Υπό άλλες συνθήκες θα είχαμε και το μέγα θέμα του να συνυπάρχουν σε ένα δωμάτιο ένας Τουρκοκύπριος με μια Ελληνοκύπρια. Αλλά πραγματικά δεν υπάρχει έτσι θέμα.

Όπως και να'χει, νομίζω μια χαρά εννα τα έβρουμε. Τα Χριστούγεννα εξάλλου εν η γιορτή της ειρήνης και της αγάπης και του σεβασμού στις διάφορες πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις που μας εμάθαν και στο σχολείο (;) όπως και σεβασμού στα διάφορα dietary requirements . Φυσικά τούτο το τελευταίο μπορεί να το αναθεωρήσω αν αποτύχει ο βίγκαν μουσακκάς που σκέφτουμαι να κάμω.

Καλές γιορτές.

Nach Deutschland

2011-12-05T23:37:00.000Z

Ετέλιωσε το τρίμηνο. Είπα να μεν πάω Κύπρο και να κάτσω λίο δαμέ που κάμνει ησυχία τις διακοπές για λία τετ-α-τετ με την δουλειά μου. Αρκέψεν και η αντίστροφη μέτρηση για το διδακτορικό, τουλάχιστον όσον αφορά τον χρόνο και τα λεφτά της υποτροφίας που δεν μπορούν να μου καλύψουν άλλον ολόκληρο χρόνο.

Εδούλεψα λίο να κάμω οικονομίες. Υπολόγισα'τα λίο, 13 τουτόριαλς: επήραν μου από 7-10 ώρες το καθένα (αλλά ας βάλουμε 7). 13 Χ 7 έχουμε 91 ώρες. Αν επληρώνουμουν 6 λίρες την ώρα που είναι ποσό ελάχιστο πάνω που τον κατώτατο μισθό, έχω να παίρνω 546 λίρες. Τώρα να δούμε.

Έννεν τζιαι άσχημα αλλά δεν είναι και οικονομία, αν σκεφτείς ότι τόσο είναι το ενοίκιο και οι λοαρκασμοί για ένα μήνα. Κι επειδή είδα ότι δεν θα με πάρει ένα χρόνο τούτο το εισόδημα είπα να πάω διακοπές. Έτσι φεύγω για Γερμανία μεθαύριο. Ανυπομονώ.

Η Γερμανία είναι θκυο αππιθκιές τόπος τελικά - και δει το Αμβούργο που είναι ο προορισμός μου. Μόνο οι Βρυξέλλες και το Παρίσι είναι πιο προσβάσιμες επειδή το γιούροσταρ είναι ένα θαύμα. Για κάποιο λόγο σε όσους Γερμανούς λαλώ ότι θα πάω Αμβούργο ούλλοι ενθουσιάζονται και λαλούν μου τα καλλίτερα. Ούλλοι εκτός που τζείνη την κυρία που γνώρισα σε ένα πάρτυ το Σάββατο που ήταν που την ανατολική Γερμανία. Επρόσεξα πως οι ανατολικογερμανοί κάμνουν τούτον τον διαχωρισμό πιο συχνά που τους δυτικογερμανούς. Ήμουν λίο ενήμερη ότι ο διαχωρισμός ακόμα υπάρχει αλλά επειδή ο παραπάνω κόσμος που γνωρίζω εν που την δυτική Γερμανία, εν έτυχε να το συζητήσω μαζί τους πολλά. Εν το συναφέρνουν τζιαι οι ίδιοι...

Πάντως ανατολική ή δυτική Γερμανία ευτυχώς τα Χριστούγεννα κάμνουν lebkuchen που δαμέ λαλούν τα τζίντζερ κούκις αν και δεν έχουν τζίντζερ μέσα. Τα lebkuchen αρέσκουν μου πολλά τζιαι είμαι χαρούμενη που δεν εγνωρίσαν σύνορα γιατί ετοίμασεν'τα τζιαι η ανατολικογερμανίδα στο πάρτυ που έλεα πριν τζιαι έφαα. Νομίζω είναι τα δεύτερα πιο ωραία Χριστουγεννιάτικα εδέσματα μετά που τζείνα τα μπισκοτούθκια με τις κάμποσες τις στρώσεις που κάμνουν στην Τσεχία και που δεν ξέρω το όνομα τους. Αυτά πραγματικά είναι απίστευτα.

Πίσω στην Γερμανία λοιπόν, μετά που θκυο χρόνια, μετά που τζείνο το πανέμορφο ταξίδι στο ιστορικό Βερολίνο. Γερμανία. Μια χώρα που ακόμα δεν αποφάσισα αν μου αρέσκει, ίσως γιατί επήα σε πολλά διαφορετικά κομμάθκια της, ίσως γιατί όταν ήμουν 13 και επήα για πρώτη φορά Γερμανία έδωσεν μου η φίλη μου που ήταν πασ'τα 17 της να θκιαβάσω το βιβλίο, Κριστιάνε Χ. 13, πόρνη και τοξικομανής που εδιαδραματίζετουν στην Γερμανία και δεν εμπορούσα με να κλείσω μάτι τις νύχτες με να να σταματήσω να θκιαβάζω το βιβλίο...Ε και έφταιξεν η χώρα γιατί εσχημάτισα εγώ ο ρόκολος συνειρμούς μεσ'το νου μου που έρκουνταν (όπως αρέσκει των συνειρμών) τις νύχτες. Μετά έπρεπε να ξαναπάω Γερμανία 4-5 φορές και επέρασεν μου η φοβία λίο σε σημείο που ήθελα να σπουδάσω τζιαμαί. Τούτον το τελευταίον έμεινε ανεκπλήρωτη επιθυμία και από τότε απλά επισκέπτομαι την Γερμανία με διάφορες ιδιότητες αλλά τελευταίως μόνο σαν τουριστάς, ιδιότητα που ξεκινώ να συμπαθώ.

Σε μένα...ποττέ!

2011-11-14T22:16:00.002Z

Πολλοί που μας νομίζουμε πως είμαστε γρουσούζηες και ότι όλα πέφτουν πάνω μας. Ότι είμαστε οι συτζιά του Μαύρου ένα πράμα. Παρ'ολ'αυτά δεν ξέρω κανένα που την γενιά μου που όσο γρουσούτζης τζιαι να νομίζει ότι ένι θα πίστευκε ποττέ ότι θα του συνέβαιναν πιο μεγάλα κακά που τα γνωστά (προσωπικά) κακά που συμβαίνουν λίο πολλά (ας είμαστε δίκαιοι) σε ούλλους μας.

Ακούεις ας πούμε πως έγινε τσουνάμι στην Ιαπωνία και πως ένας αντιδραστήρας στην Φουκουσίμα τα έπαιξε και πως η ραδιενέργεια (μαζί με άλλα καλά) είναι κοντά- είναι κίνδυνος θάνατος. Ακούεις το, λυπάσαι αλλά πάεις πάρακατω. Η Ιαπωνία εξάλλου εν στην άλλη άκρη της γης, άμαν ξημερώνει τζιαμαί στην Κύπρο κάμνει μεσάνυχτα ας πούμε. 'Νταξει εν μεγάλο κακό αλλα εν μακριά, δεν μας τζίζει.

Έχει καμιά-δυο δεκαετίες ακούμε για γκλόπαλ γουόρμινγκ αλλά δεν είναι κάτι το απτό όσο περιγραφικά κι ας προσπαθούν να μας το εξηγήσουν. Μπορείς να κατανοήσεις ότι θα κάμει κακό σε ΚΑΠΟΙΑ φάση αλλά δεν μπορείς να φανταστείς ότι εννά σε κτυπήσει εσένα τα γέρημα. Αφού θέλει χρόνια η γη να γίνει κεντρική θέρμανση και οι ωκεανοί να μας σιεπάσουν.

Ακούεις για εμφύλιο στην Ελλάδα πριν χρόνια, κάποιοι τον εζήσαν, η γενιά μου όμως όχι. Πολλοί που μας, εκατεβαίναμε στην αμερικάνικη πρεσβεία για την επέτειο του πολυτεχνείου όλο σεβασμό και δέος γι αυτούς που έπεσαν αλλά και πάλι η δικτατορία ήταν κακό και πέρασε...Δεν είναι δυνατόν να ξανάρθει - δεν είανι δυνατό να μας λάχει εμάς.

Το ίδιο για το πραξικόπημα, το ίδιο για την εισβολή, το ίδιο (περίπου) και για τις δικοινοτικές διαταραχές (εξάλλου τωρά ελύσαμεν το πρόβλημα με την λογική του στάτους κβο επ' αορίστου - που με άλλα λόγια σημαίνει τζείνοι ποδά τζιαι εμείς ποτζεί). Το ίδιο τζιαι για των κυπρίων την μετανάστευση (γιατί ναι κάποτε υπήρξαμε τζιαι εμείς μετανάστες). Ήταν κακά που εγίναν, τζιαι επεράσαν. Δεν είναι δυνατόν να επαναληφθούν - αλοίμονο να μην μαθαίνουμε που τα λάθη μας ας πούμε (!!).

Το ίδιο τζιαι με τον φασισμό, τζιαι τον αντισημιτισμό. Δηλαδή δεν μπορεί, εσκέφτουμουν τουλάχιστον εγώ (να μεν παίρνω ούλλη μου τη γενιά στο λαιμό μου), να έχει κάποιον οποιδήποτε που να θέλει να περάσει τα ίδια - που να θωρεί το παραμικρό καλό στο ναζισμό. Συνεπώς ο ναζισμός ανήκει στην ιστορία, έτσι; Αρα πάει τζιαι τούτος, επέρασε - δεν είναι δυνατόν να τον ξαναβιώσουμε... (!)

Ε, το ίδιο τζιαι με τις οικονομικές τες κρίσεις. Ακούεις για τα μεγάλα κραχ, για κάτι χώρες που εκυρήξαν πτώχευση και που την μια μέρα στην άλλη εχάσαν τα πάντα (βλ. Αργεντινή), για κάτι φτώσιες, για κάτι ταλαιπωρίες τελοσπάντων και λες οκ ρε κουμπάρει, είχεν ανθρώπους που εζήσαν άσχημα αλλά τα κραχ και οι πτωχεύσεις ανήκουν σε άλλη εποχή...

Ε, έτο τωρά που μας επέσαν ούλλα μαζί.

Εν αλήθκεια δύσκολο να πάρουμε μπρος τωρά που βλέπουμε την ιστορία να μας ξαναχτυπά την πόρτα. Εν αλήθκεια δύσκολο σαν γενιά της πολυτέλειας να δεχτούμε μόνο την ιδέα ότι μπορεί σύντομα να πρέπει να φκούμε που τη βόλη μας. Εν αλήθκεια τζιαι σχεδόν δικαιολογημένα δύσκολο το ότι ακόμα και να θέλουμε να αντιδράσουμε, δεν ξέρουμε πως, δεν ξέρουμε γιατί και δεν ξέρουμε και τι αν αντιπροτείνουμε.

Πάντως το μόνο σίουρο είναι ότι ναι εγλιτώσαμε που κάμποσες δυσκολίες ως τωρά αλλά μπορεί να ήρθε σιγά-σιγά η ώρα μας. Είμαστε παράξενη γενιά τζιαι εν τζιαι το τι έχουμε στα σιέρκα μας παράξενο. Έχουμε τη δύναμη της γνώσης ή την δύναμη της πρόσβασης στη γνώση - αλλά έχουμε τζιαι την αδυναμία της πρόσβασης σε ότι σκουπιδο-πληροφορία φανταστείς. Έχουμε τεχνολογία που πριν 50-60 χρόνια ήταν σχεδόν ασύλληπτη, άλλο είναι αυτή ένα όπλο που μπορεί να σου γυρίσει μπούμεραγκ αν δεν ξέρεις πως να το χειριστείς.

Είμαστε σε εκείνη τη γνωστή φάση που η επιλογή του να θέλεις να δραπετεύσεις με κάθε τρόπο (μιλώ για το escapism) φατσάρει τόσο ελκυστική που αν κάτσεις να την σκεφτείς θα σε τρομάξει. Και κάτσε τώρα να νικήσεις τον εαυτό σου για να μπορέσεις να νικήσεις και το σύστημα. Γιατί αλήθκεια εν δύσκολο να τα βάλεις με τον οποιοδήποτε (και πόσο μάλλον το σύστημα) αν με τον ευατό σου ακόμα ειρήνη δεν ήβρες.

Άλλες μάχες. Δύσκολες.

2011-10-23T14:50:00.000+01:00

Παρασκευή απόγευμα:

Τις βλέπω άλλως πως τη νύχτα, ευάλωτες αλλά και τρανές για να μπορέσουν να κουβαλήσουν τους εαυτούς τους ως τον τόπο που γίνεται η συνάντηση. Το πρωί τις έχω στα μαθήματά μου. Όχι τα ίδια άτομα, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι τα ίδια άτομα όμως. Το πρωί τα άτομα που τη νύχτα είναι τόσο ευάλωτα βάζουν την καλή τους μάσκα και βγαίνουν έξω. Είναι τώρα οι μορφές που ξέρουν οι γονείς τους, οι προσωπικότητες που αναμένεται από αυτές να είναι: δυναμικές, επικοινωνιακές, έξυπνες, ευαίσθητες και τα γνωστά. Περιττό να πω ότι αν δεν μπορούν να φορέσουν τις καλές τους προσωπικότητες δεν βγαίνουν γυμνές. Απλά δεν βγαίνουν. Κλειδώνονται. Μας έλεγαν ψες πόσο εδώ περνά απαρατήρητο εως εάν να είναι φυσιολογικό το να μην βγαίνει κάποιος από το δωμάτιο του για μια βδομάδα συνεχόμενη. Ή πόσο εύκολο είναι να κρύψεις την απουσία λέγοντας ότι είχες εργασίες. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, είναι σχεδόν απόλυτα πρέπον.

Σήμερα το πρωί στο μάθημα σκεφτόμουν τις κοπέλλες της προηγούμενης νύχτας σκεφτόμενη σε ποιο μάθημα θα βρίσκονται αυτές. Σκεφτόμενη τι θα σκέφτουνται οι ίδιες. Θα έμπαιναν μήπως στον ειρμό εκείνων των σκέψεων που τις αποτρέπουν από το να σκεφτούν τα διάφορα που τις ταλανίζουν; Ή μήπως το μυαλό δεν θα είναι εκεί και θα είναι στα γνωστά υπόλοιπα; Βλέπω τις δικές μου φοιτήτριες. Τις έφερα από τις 9 το πρωί για το μάθημα. Εγώ ψες κοιμήθηκα στις μιά για να ξυπνήσω στις έξι να ξαναδιαβάσω τις εργασίες τους. Έτσι είναι τα ψάρια όπως εμένα - προσεχτικά. Οι ίδιες μάλλον δεν ήταν συνηθισμένες στο πρωινό ξύπνημα αν και καμία δεν αντέδρασε όταν το πρότεινα. Μάλλον δεν ήταν πρέπον (να αντιδράσουν). Η κοπέλλα στα αριστερά μου δεν ήταν καθόλου ομιλητική - ήξερε ότι η εργασία της κάπου εξώκυλε, το έβλεπε και μες τα αρκετά διπλωματικά σχόλια μου πάνω στην εργασία. Κάποιες φορές εκοίταζε προς τα πάνω και την ένιωθα. Νομίζω ως το τέλος ήταν καλύτερα. Ένιωσε ανακουφισμένη που δεν έπιασα μια μια τις εργασίες και να πηαίννω, όπως έκαμνε ο καθηγητής των αγγλικών μου με τις εκθέσεις (τι τραυματική εμπειρία...). Δεν θα το'καμνα ούτως η άλλως. Ξέρω έντα ανταγωνισμός πέφτει αναμεταξύ τους - έννεν ανάγκη να τον εντείνουμε άσκοπα. Η κοπέλλα της οποίας την εργασία βρήκα την καλύτερη (χωρίς να της το πω) έδειχνε ευδιάθετη μες τη νύστα της. Η άλλη κοπέλλα καθόταν απέναντι μου. Τι δύσκολη θέση η απέναντι! Θα δω που θα επιλέξει να κάτσει την άλλη φορά.

Το μάθημα ετέλιωσε αλλά ακόμη σκέφτομαι τις κοπέλλες από τη συνάντηση χθες. Δεν ήταν η πρώτη συνάντηση στην οποία πήγαινα. Έτρεχα groups ως trained facilitator όλη τη χρονιά πέρυσι, αλλά καμιά συνάντηση δεν ήταν όπως αυτή. Η μοναδικότητα αυτής της συνάντησης βρισκόταν στο ότι όλες οι κοπέλλες ήταν καινούριες. Ως συνήθως δεν έχουμε μόνο καινούριες κοπέλλες, έχουμε και παλιές (κηφήνες σχεδόν). Αυτές οι τελευταίες μπορούν να διευκολύνουν τη συνάντηση αλλά μπορούν και να εμποδίσουν πολλές δυναμικές της. Πάντως το σίγουρο είναι ότι τους αρέσει να μιλούν και πολλές φορές στην προσπάθεια τους να υποδεχτούν τις νέες προσθήκες στην ομάδα γίνονται λίο συγκεντρωτικές και κάπως επιβάλλουν και την ατζέντα. Χθες η συνάντηση άρχισε πολύ δειλά, αλλά μετά το πρώτο 15 λεπτο η συζήτηση πήρε στροφές και είδαμε μπροστά μας να εκτυλίσσονται τα πράματα πολύ διαφορετικά απ' ότι τα είχαμε δει άλλοτε.

Είναι αξιο-σημείωτο το πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι όχι τόσο σε διαφορετικά στάδια της διαταραχής (αν θέλουμε να την ονομάσουμε έτσι) αλλά στο πιο στάδιο βρίσκονται σε σχέση με τη θεραπεία. Οι παλιές κοπέλλες στο γκρουπ έχουν περάσει από πολλή θεραπεία. Κάποια αναγκαστική και κάποια γιατί αυτές την επέλεξαν. Αυτές οι κοπέλλες με την πολλή τριβή με την θεραπεία εμένα μου φαίνονται πιο κυνικές, κουρασμένες από την επαναληψιμότητα, οι κουβέντες τους είναι πολύ φιλτραρισμένες και θεραπευτικά σωστές. Είναι σχετικά λειτουργικές, αλλά έχουν σκαμπανευάσματα. Υποθέτω έχουν λίους περισσότερους μηχανισμούς να φκαίνουν που τα κάτω τους, χωρίς αυτό να εγγυείται ότι δεν θα ξαναπάρουν την κατηφόρα. Εκείνες τις μέρες που πιάννουν πάτο είναι που φαίνεται πως αποφασίζουν πως μια χαρά ζουν με το πρόβλημά τους και ' σ' όποιον αρέσουμε' kind of thing και έρχονται στο γκρουπ και σου κάμνουν τη ζωή ποδήλατο.

Οι καινούριες τόσο στη διαταραχή όσο και στη θεραπεία ή τουλάχιστον στη συζήτηση τους προβλήματος, είναι διαφορετικές. Οι κοπέλλες αυτές είναι σε μια φάση που προσπαθούν από την μια να μειώσουν τη σημασία του προβλήματός τους για να μην τρομάξουν οι ίδιες, ή για να μην παραδεχθούν ότι χρειάζονται βοήθεια, ή για να μην 'ανησυχήσουν τους άλλους' όπως λεν, αλλά από την άλλη όταν ανακαλύπτουν πως και οι άλλες κοπέλλες περνούν παρόμοια βγάζουν κάμποσα στη φόρα (αυτο-τραυματισμούς, ιδεασμούς αυτοκτονίας, τέθκοια). Η παραδοχή που σίγουρα κάμνουν όλες πάντως είναι μία. Η μοναξία τους. Όλες οι κοπέλλες λένε το ίδιο πράμα, ότι νιώθουν υπερβολικά μόνες. Μόνες σε ένα περιβάλλον που τρομάζει και τον πιο γενναίο...

Από την άλλη τις βλεπεις φρέσκες, περήφανες όπως είπαν που τα κατάφεραν να φτάσουν ως εδώ, φοβισμένες για το ύστερα, αλλά και αποφασισμένες να τα καταφέρουν. Προσπαθώ να τις φανταστώ τριτοετείς όπως τις σημερινές μου φοιτήτριες. Ξέρω άτομα που εγκατέλειψαν στην πορεία. Ξέρω άτομα που τα κατάφεραν, όπως την κοπέλλα που δημιούργησε τον θεσμό αυτών των ομάδων στήριξης. Σκέφτομαι τις κοπέλλες τις χθεσινής νύχτα. Θα τα καταφέρουν;

Το ελπίζω.

Το κυπριακό society

2011-10-12T17:43:00.000+01:00

Ξανά περιμένουμε τις θερμάνσεις να ανάψουν στο τμήμα. Εντωμεταξύ ήρθαν οι καινούριοι φοιτητές και οι καθηγητές ψάχνουν να βρουν τζείνους που θα τους δημιουργήσουν προβλήματα να τους πιάσουν που κοντά τωρά που εν αρχή. Αυτό ονομάζεται προακτίβιτι και το μαθαίνεις με την εμπειρία. Εμένα τούτη η δεξιότητα μου λείφκεται παντελώς και δεν ξέρω αν θα την αποκτήσω με την εμπειρία, αλλά τέλοσπαντων δεν είναι με τούτο που ήθελα να ασχοληθώ.

Για τους νέους φοιτητές οργανώνονται και τα διαφορα fairs που η ελληνική μετάφραση τα θέλει να είναι πανηγύρια (και δεν διαφέρουν και πολύ). Σε ένα από τα οργανωμένα πανηγύρια έτυχε να συμμετέχω κι εγώ με το κυπριακό society. Τωρά η φάση με το society είναι γενικά ενδιαφέρουσα, γιατί αυτό έχει από τον καιρό που δημιουργήθηκε παλεύκει να έβρει δύο πράματα: 1) ταυτότητα και 2) μέλη. Ένα κυπριακό society στο εξωτερικό μπορεί να είναι προέκταση ή απλά παράρτημε του ελληνικού society, μπορεί να είναι ελληνοκυπριακό society ή κυπριακό society με την έννοια του ελληνοκυπριακού (βλ. όλοι οι Κύπριοι είναι Ελληνοκύπριοι), και σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να είναι και πραγματικά κυπριακό society (βλ. όποιος νιώθει Κύπριος, μέσα. ΑΣ ΕΊΝΑΙ και Τουρκοκύπριος...). Ναι.

Επίσης, η ομάδα των Κυπριών που αποφασίζει να αποσκιρτήσει από την ελληνική κοινότητα μπορεί να το κάνει για διάφορους λόγους που κυμαίνονται από το 'δεν πάω τους καλαμαράες - οι κυπραίοι κάμνουν καλλύτερα GREEK parties' στο 'καλά ρε φίλε, αφού είμαστε ανεξάρτητη χώρα και για να δημιουργήσουμε μια στέγη και για τους όσους νιώθουν Κύπριοι, μέσα και οι Τουρκοκύπριοι, γιατί δεν πάμε χωριστά και οι συνεργασίες τόσο με το Ελληνικό όσο και με το Τουρκικό society να είναι ευπρόσδεκτες'... Επειδή το κυπριακό society δαμέ ιδρύθηκε κυρίως για τον δεύτερο λόγο εγώ είπα να δώσω το παρόν μου έχοντας υπόψη και το επιχείρημα ότι τα societies είναι αντίδοτο στη πολιτικοποίηση. Αυτό το επιχείρημα το έχουν κυρίως οι οργανωμένες φοιτητικές πολιτικές παρατάξεις.

Τωρά, παρόλο που το society ιδρύθηκε για συγκεκριμένους λόγους, την ταυτότητα του ακόμα να την έβρει και πιθανώς αυτό να οφείλεται στο ότι αυτό παρέμεινε σχετικά ανενεργό και στο ότι ακριβώς επειδή δεν βρεθήκαν τα άτομα να αναλάβουν events έμεινε το society να συν-διοργανώνει εκδηλώσεις με το Ελληνικό society. Επίσης οι εκδηλώσεις έχουν μόνο κοινωνικό χαρακτήρα και είναι φάση χαιχούι άρα που ήσουν πούποτε. Την χρονιά που πέρασε όμως εκάμαμεν νομίζω φιλότιμη προσπάθεια και μια-δύο εκδηλώσεις επήαν καλά. Πολλά καλά. Αυτοί που επαρεβρέθηκαν όμως δεν ήταν τόσο πολύ κυπριοι φοιτητές, αλλά ξένοι και κυρίως Τούρκοι έχω να πω. Οι Κύπριοι...τίποτε σπουδαίο. Αποτέλεσμα, να έχουμε το τελευταίο διάστημα παράπονα από τα παsh μέλη μας ότι εν κανεί που υπολειτουργούμε δεν κάμνουμε τον κόπο να συμμετέχουμε και στα πιο μεγάλα must events της χρονιάς. Αυτό το event ήταν το annual pre-GREEK party που διοργανώθηκε στο πιο stylish club της πρωτεύουσας (έγραφε η πρόσκληση).

Στραβά αρμενίσαμε με στραβό καράβι και ποιος τα μπαλώνει.

Ήταν να φάω που πάνω μου. Άκου τωρά. Είχαμεν' τα στο λύκειο, τους κουλάτους της κουβέντας που επιάναν μίζες να διοργανώνουν σχολικά πάρτυ στο φάκτορι άλλως βιβέντι και τωρά εμεταφέρθηκε το κακό και σε πανεπιστημιακό επίπεδο!

Κι έτσι το θέμα της ταυτότητας γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο. Γιατί εκτός από το ποιοι είμαστε είναι και το τι θέλουμε να κάνουμε, τι χαρακτήρα έχουμε. Αν δεν είμαστε κομματική παράταξη σημαίνει ότι είμαστε απολιτικοποίητοι; Αν δεν οργανώνουμε GREEK parties δεν έχουμε λόγω ύπαρξης; Κι αν εγώ έχω διαφορετική άποψη από σένα ως προς το ποια είναι η ταυτότητά μας, τότε τι κάμνουμε; Εγώ σου είπα έλα κοντά. Ανάλαβε τι θέλεις να αναλάβεις και φέρ'το εις πέρας. Και την ατζέντα μας ας την ορίσουμε από κοινού γιατί δεν θέλω να σου επιβάλλω τι για μένα είναι κυπριακό, ποιος για μένα είναι Κυπραίος, ή ποια για μένα είναι η εκδήλωση που αξίζει τον κόπο. Αλλά έλα κοντά, γιατί από μακριά και όντας αμέτοχοι, ούλλοι κρίνουν μια χαρά.

Τα τρίβια της έρευνας

2011-09-24T15:27:00.000+01:00

Έκλεισα 2 βδομάδες Κύπρο. Δεν ήξερα τι να περιμένω να συναντήσω τούτη τη φορά. Άκουσα πως ο τόπος είναι ένα δράμα και ήρθα να το δω. Ήρθα να πάρω και δεδομένα - και γι' αυτά δεν ήξερα πάλι τι να περιμένω.

Ήρθα και βρήκα τον ήλιο να λάμπει χωρίς διακοπές και μπορεί να με τύφλωσε, αλλά εμένα μου άρεσε η Κύπρος όπως μου αρέσκει πάντα. Και ίσως πιο πολύ ακόμα μου άρεσε η έρευνα. Γιατί τζιαμαί γνωρίζεις τζιαι κόσμο - τζιαι αρέσκει μου να γνωρίζω κόσμο τζιαι προπαντός αρέσκει μου να ακούω τι έχουν να πουν.

Έχει 3-4 χρόνια τωρά παίρνω δεδομένα από κύπριους φοιτητές, πιο πολλά φοιτήτριες δηλαδή. Εγώ κάποτε συναρπάζουμαι με εκείνα που δεν μετρώ, με εκείνα που δεν ενδιαφέρουν τους επόπτες μου ούτε και κανέναν άλλο μπορεί αλλά εν τζείνα τα πράματα που μου δίνουν τις ιδέες για την ερμηνεία των όσων βρίσκω αλλά και για τον σχεδιασμό άλλων ερευνών. Τούντην συνήθεια που έχω να επενδύω στα μη απτά στα μη ποσοστικοποιημένα την πληρώνω αραιά και που αλλά ακόμα δεν πείστηκα να σταματήσω κι ας κάμνουν και λάθος πολλές φορές οι παρατηρήσεις μου...

Εγνώρισα 41 άτομα που ήρθαν να με βοηθήσουν.

Οι 7 είπαν μου πως βαρκούνται την Κύπρο και τη ζωή γενικότερα.
Οι μισοί είχαν μια ιδέα τι θέλουν να κάμουν στο μέλλον αλλά δεν ήταν κατενθουσιασμένοι. Η κλασσική τους απάντηση ήταν 'έτο, κανένα μάστερ αν έβρουμε ή κάτι τέθκοιο'.
Τους άλλους μισούς είτε δεν τους ρώτησα ή ήταν στα πρώτα έτη, αλλά δεν θυμάμαι κανένα να μου είπε με ενθουσιασμό ότι ΤΟΥΤΟ εννα κάμω και το προσμένω. Μια φλού κατάσταση που λέμε και στα..κυπριακά.
Είχε 5-6 που πήγαν εράσμους και ήταν κατενθουσιασμένοι. Τούτοι βουρούν τωρά να καλύψουν τα μαθήματα που είτε δεν τα περάσαν ή δεν τους τα αναγνωρίζουν, αλλά δεν είναι φυρμένοι του άγχους, άι τόντ θίνκ. Είναι τόσο μαγεμένοι από την εμπειρία που φαίνονται να έχουν αποθέματα ενέργειας για να τα βγάλουν πέρα με τις μετα-εράσμους δυσκολίες. Η κουβέντα με το εράσμους εντωμεταξύ εν ενδιαφερούσα. Τους κύπριους φοιτητές (που σπουδάζουν Κύπρο) είδαν και έπαθαν να τους στείλουν εράσμους, και είδαν και' παθαν να τους κάμουν να αλληλεπιδράσουν με φοιτητές εράσμους στην Κύπρο. Ερασμικοί που γνώρισα πριν 5 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ήταν λίο σιοκαρισμένοι με το πόσο κλειστοί ήταν οι Κυπραίοι. Τωρά αλλάσσουν λίο τα πράματα ως προς το Εράσμους και τους Ερασμικούς.
Συγγνώμη για το ρατσιστικό, αλλά οι πιο αγχωμένοι φοιτητές/τριες ήταν δασκάλες και οι λιγότερο οι τουρκολόγοι. Μια κοπέλλα μπήκε μέσα με βιβλίο της Ελίφ Σαφάκ στα Τουρκικά. Ή ίδια είχε περάσει ένα διάστημα Κων/πολη. Μετά την εμπειρία μου στην Πόλη δεν εχρειάζουμουν πολλά για να πειστώ ότι ήταν υπέροχη εμπειρία. (Να μεν πω εγώ είμαι ακόμα αχάπαρη στα Τούρκικα. Ο καημένος ο ορετμενίμ - δάσκαλος μου- εχούμιζεν με κιόλας).
Με το πέρας της έρευνας τζείνοι που μείνισκαν πίσω να συζητήσουν πάνω στην έρευνα ήταν ως επί τω πλείστω, άντρες. Οι κοπέλλες φαίνονταν να ενδιαφέρονταν λιγότερο για την έρευνα τζιαι περισσότερο για το ότι είχε να κάνει με πληροφορίες που μπορούσαν να αντλήσουν από μένα, π.χ.για μάστερ, διδακτορικά κοκ.
Όλοι πλην ενός ήταν στην ώρα τους!! Όσοι θα αργούσαν ενημέρωναν - το βρήκα τρομερό.
Η συμμετοχή όπως πάντα ήταν κατά βάσει εθελοντική. Αλλά τζείνο που λειτουργεί και με σώζει κάθε φορά είναι τούτη η απίστευτη κοινωνική δικτύωση στην Κύπρο και η τάση που ακόμα έχει ο κυπραίος να βοηθά ακόμα τζιαι χωρίς αντάλλαγματα.

Έχω κι άλλα αλλά καλύτερα να τα κρατήσω για την ώρα - τουλάχιστον μέχρι να δω και τα απτά, τα καταγεγραμμένα, τα...δεδομένα. Τουλάχιστον μέχρι να ξαναδώ τους φίλους μου τα p values και μπούμε και πάλι στο χορό.

Τα αντίο (και πάλι).

2011-09-09T20:42:00.000+01:00

Ήταν δύσκολες μέρες οι τελευταίες. Μερικώς γιατί ήταν όντως δύσκολες και μερικώς γιατί είμαι εγώ λίο βλάκας. Βλάκας γιατί μερικές φορές αντρέπουμαι να ζητώ βοήθεια. Θυμούμαι όταν εταξίδευκα παλιά, τόσο πολλά αντρέπουμουν να σταματήσω κάποιον που μου φαίνετουν βιαστικός/ή (και σε πολυάσχολα μέρη δεν έχει κανένα που να μην φαίνεται βιαστικός/ή) που προτιμούσα να χάσω λεωφορείο, τρένο, στάση κοκ και μετά να βουρώ. Αυτή η πελλάρα τωρά συνεχίζεται. Όχι στον ίδιο βαθμό, αλλά μια δόση την διατηρούμε.

Βλάκας γιατί δεν φυλάω τα πράματα μου καλά και τις προάλλες εκατέληξα ν' αλλάσσω κλειδαριές στο σπίτι γιατί δεν μπορούσα να βρω τα κλειδιά μου και πείστηκα ότι τα άφησα πάνω στην έξω πλευρά της πόρτας (πράγμα που δεν παραλείπω να κάνω) και κάποιος τα έπιασε.

Βλάκας γιατί όταν τρώω μόνη μου αποβλακώνουμαι και μεινίσκω και κοιτάζω κάτι για πολλή ώρα με αποτέλεσμα να βρίσκω τα δήθεν κλεμμένα κλειδιά.

Βλάκας γιατί όταν βλέπω τα δήθεν κλεμμένα κλειδιά στη σχισμή του καναπέ συνεχίζω να τρώω γιατί δεν παίρνω στροφές ή απλά αρνούμαι να το πιστέψω.

Βλάκας γιατί την προηγουμένη της σημαντικότατης προφορικής μου εξέτασης και ούσα αρκετά αγχωμένη άνοιξα ημίsh να διαβάσω εφημερίδα της Κύπρου μας. Τα μαύρα μας τα τα χάλια εδιάβασα και δεν το άντεξα. Άτε τωρά ποιος διαβάζει εφημερίδα για να πάρει θάρρος!

Αλλά όπως είπα, ήταν και αντικειμενικά δύσκολες τούτες οι μέρες. Δύσκολες λόγω φόρτου, δύσκολες λόγω αναταράξεων με την νεαρή μου την επόπτρια που είναι μιτσιά και ψάρι αλλά είναι πανέξυπνη δαίμονας. Παρόλες τις αναταραχές είμαι χαρούμενη που την ήβρα και που την έχω onboard (που λαλούμε άμαν δεν ξέρουμε την ελληνική λέξη). Τι ενδιαφέρουσες πάντως είναι τούτες οι δυναμικές μεταξύ εποπτών και εποπτευόμενων. Ακόμα με εκπλήσσουν κι ας είμαι αρκετό καιρό στον χώρο (των εποπτευόμενων).

Δύσκολες γιατί επάλευκα πάλε με το SPSS με το οποίο μας έχει δέσει μια κάποια σχέση που κάποτε γίνεται σαδομαζοχιστική και εξού επικίνδυνη. Τα τελευταία αγχωμένα τετ-α-τετ που είχαμε πάντως δεν θα με πτοήσουν από το να φτιάξω τη σχέση μας και πάλι γιατί είμαι αποφασισμένη να την κάνω να δουλέψει, SPSS.

Δύσκολες μέρες γιατί στην Αγγλία τουλάχιστον εσκοτείνιασε. Άρχισαν και οι μέρες να μικραίνουν και το φθινόπωρο μπήκε από τον Αύγουστο. Την Τρίτη είδα το πρώτο εντελώς γυμνό δέντρο. Εμένα πανικοβάλει με λίο ο χειμώνας (αν και μετά μου αρέσει και αυτός, ιδίως όταν τελειώνει). Εφόρησα και το σακάκι μου τις προάλλες και έπιασεν με η κατάθλιψη γιατί να φορήσω σακάκι Σεπτέμβρη καιρό και γιατί να πρέπει να ανάψουμε μίνι χίτερ στο γραφείο και γιατί ο ήλιος να μην μας λέει ένα γεια και γιατί το ένα και γιατί το άλλο. Τέλοσπαντων πελλάρες.

Αλλά αφού με ξέρω και ξέρω πως οι παραπάνω λόγοι, ναι ισχύουν αλλά οι μέρες που περάσαν ήταν προπάντων δύσκολες γιατί είναι τούτη η περίοδος μεσ' τον χρόνο που κόσμος που αγαπούμε και μάλλον μας αγαπούν φεύγει (να πάρει). Και φεύγουν και δεν ξέρεις και που παν γιατί τα μέλλοντα είναι αβέβαια. Άλλοτε συναρπαστικά και άλλοτε τρομοκρατικά αβέβαια, αλλά ως επί τω πλείστων, απλά αβέβαια. Αυτή είναι η μάστιγα των ιντερνάτιοναλ στούτεντς των λεγόμενων. Έρχονται και φεύγουν. Και φεύγουν. Και φεύγουμε όλοι δηλαδή...

Δύσκολη φάση τούτη η μετάβαση που την φούσκα στον έξω κόσμο που συνοδεύεται και με τον αποχαιρετισμό άλλοτε μόνιμο και άλλοτε προσωρινό πολύ μα πολύ αγαπημένων ατόμων. Τα αντίο, τα αντίο που πέσαν και πάλι.

Η νεολαία της Κύπρου...αλλάζει (;)

2011-08-08T14:42:00.000+01:00

Θωρώ τα 3 πεντόλιρα μεσ' το τσεντί μου και σκέφτομαι αν είναι ώρα να χαλάσω ένα. Θωρώ και το τελευταίο μίνι στέιτμεντ που την τράπεζα που μου θυμίζει ότι δεν έχω πολλά πεντόλιρα. Όχι δεν επτώχευσα, ούτε με κτύπησε ιδίατερη κρίση εξάλλου ζω στη φοιτητική φούσκα που λίγο επηρεάζεται από το πως έκλεισαν τα χρηματιστήρια της Ευρώπης και της Ασίας χθες ή αν η Αμερική επήε διαβάθμιση σύμφωνα με τους Standard & Poor's. Καμία ιδιαίτερη κρίση - απλά η υποτροφία γι΄ακόμη μια φορά αργεί γιατί παίζουν' μου τους δύσκολους γιατί δεν επέρασα την προφορική μου εξέταση ακόμα. Που να' ξεραν; Είναι και η σπιτονοικοκυρά που θέλει δύο ενοίκια για τον μήνα Σεπτέμβριο κι ας είναι ευκατάστατη solicitor & partner (και σκ..λλα).

Το χάλασα το πεντόλιρο, ήθελα να ΄γορασω χότ τσιόκολεϊτ γιατί δαμέ εν κρυάδα. Μετά από το χούμους, τα κουπέπια και την παττίχα που έφαα για γεύμα ακόμα πεινώ και ακόμα κρυώνω. Γι αυτό αποφάσισα να γοράσω χότ τσόκολειτ γιατί δαμέ σβήνουν τις θερμάνσεις από τον Μάη μέχρι τον Αύγουστο για εξοικονόμιση ενέργειας κι ας μην έχει καεί καμιά ηλεκτροπαραγωγική τους βάση.

Στην πορεία είδα τον Ι. τον φιλανδό που δουλεύκει στο γραφείο δίπλα μου. Ο Ι. εν που τζείνους τους ανθρώπους που μιλούν άμα πρέπει, μιλούν λίο και μιλούν για να σου πουν κάτι που εθκιάβασαν, κάτι που είδαν, κάτι που έζησαν που τους έκανε εντύπωση. Εν λίο κόσμο του γιατί εν πολλά χάι τεκ. Εν σαμπώς τζιαι ήρθε που άλλον, πιο ήρεμον πλανήτη. Πολλοί Σκανδιναβοί αφήκαν' με με την ίδια εντύπωση. Ε, και μετά θωρείς τον Άντερς Μπρέιβικ, τον μουσουλμάνο που εξελίχθηκε σε χριστιανό νορβηγό, που εφκήκε κι αυτός που αλλόν πλανήτη (που το αμφιβάλλω - εν γέννημα θρέμμα του δικού μας κόσμου τούτος ο τύπος) λένε- αλλά σίουρα όχι τον πλανήτη του Ι.

Μετά σαν έπινα το χότ τσιόκολεϊτ μου εθκιάβασα λίον εφημερίδα. Έπεσε το μάτι μου σε μια στήλη όπου εκφραζόταν η άποψη ότι η νεολαία της Κύπρου επιτέλους ξύπνησε -ότι τώρα έχει άποψη, διεκδικά, τιμωρεί, κρίνει...Δεν είμαι Κύπρο- δεν ηξέρω. Αλλά το αμφιβάλλω. Δείξε μου το νεολαίο που άλλαξε και πες μου τι άλλαξε και πες μου για πόσο...

Συνεχίζω να σκέφτουμαι για τη νεολαία της Κύπρου,. Αλλάξε; Δεν ξέρω. Εκτός που μερικές νούσιμες κουβέντες που νέους, τ' άλλα που εθκιάβασα που νέους ήταν τα αναμασημένα, τώρα εκφραζόμενα με πιο πολύ σθένος και αρνητικό συναίσθημα που θα το αποκαλούσα όχι αγανάκτηση αλλά μίσος. Εμαράζωσα κάμποσο τις τελευταίες βδομάδες να διαβάζω νέα που την Κύπρο και που τον κόσμο.

Θωρώ τες 4.5 λίρες που μου έμειναν μετά τη αγορά της ζεστής σοκολάτας. Όχι, δεν είμαι σε κρίση αλλά προσέχω πολλά. Επειδή τα λεφτά δεν εφυτρώσαν πασ' τα δέντρα (που λαλεί τζιαι η μια συγκάτοικος) τζιαι τωρά νιώθω το. Ζω και σ' ένα σπίτι που η άλλη συγκάτοικος είναι Γιαπωνέζα και δεν μπορεί να δει μπουκιά φαγιού να πετάσσεται ή ενέργεια να πηαίννει χαμένη. Τωρά έμαθα να αφήνω και τα μαλλιά μου να στεγνώνουν μόνα τους χωρίς να χρησιμοποιώ συνέχεια το πιστολάκι, και να μην χρησιμοποιώ προϊόντα που έχουν μέσα τοξικά. Έτσι τωρά φυλάω λεφτά για να ' γοράζω αποσμητικό χωρίς αλουμίνιουμ και απορρυπαντικό φιλικό προς το περιβάλλον. Έμαθα να στουππώνω την μαείρισσα όταν βράζει το φαί και να κλείνω το σουίτς άμαν εν χρειάζουμε άλλο την πρίζα. Εμάθαν' μου τα δηλαδή.

Ναι, υποθέτω έχει κόσμο που αλλάζει (δεν είναι για μένα που μιλώ). Αλλά για τη νεολαία της Κύπρου δεν ξέρω. Γιατί μιλούμε για αλλαγή δαμέ - όχι για αντίδραση. Για αλλαγή που θέλει προσπάθεια και χρόνο και εγκρατεια και σκέψη και υπομονή και πίστη, και δύναμη και θέληση και τούτα ούλλα που δεν είναι εύκολα και που σίγουρα δεν σταματούν στην αγανάκτηση.

Όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά

2011-07-15T22:57:00.001+01:00

Τζιαμαί που την μια μέρα ερωτούσα τους ελλαδίτες γνωστούς για το πως πάει η κατάσταση και μου έλεγαν 'χάλια', την άλλη μαθαίνω από γνωστό για το περιστατικό στο Ζύγι.

Ώσπου να θκιαβάσω τα γεγονότα είδα ότι όλα εκτυλίσσονταν πολύ γρήγορα. Ο κόσμος αντιδρά, πολύ αναμενόμενα, με συναισθήματα που κυμαίνονται ως προς την έντασή τους και ως προς το πως εκφράζονται. Οι γνωστοί ήβραν την ευκαιρία της ζωής τους να πουν τζείνα που ήθελαν να πουν τζιαι να νιώθουν το δίκαιο με το μέρους τους. Δεν έχω ακούσει από τις οικογένειες των ανθρώπων που εχάθηκαν, αλλά υποθέτω πως εν πόνος που εν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Εν παράξενο όταν η μάζα που ξεσηκώνεται εν τόσο πολυσχιδής. Ανθρώποι με το ίδιο αίτημα ένα περίπου αλλά πολλά διαφορετικές προσεγγίσεις τζιαι κίνητρα.

Άκουσα το διάγγελμα του προέδρου - ήταν αμυντικό. Μεσ' τα σχόλια ήταν ότι δεν υπήρχε εκ μέρους του προέδρου απολογία. Εν αλήθκεια εν υπήρχε. Ο ίδιος είπε πως την θεώρησε δεδομένη. Εν δύσκολη πολλά η θέση του. Απορώ πόση επιρροή έχει ένας αριστερός πρόεδρος μεσ' την εθνική φρουρά. Δεν τον απαλλάσσω που καμιάν ευθύνη με τούτο που λαλώ, απλά πραγματικά δεν ξέρω τι συνθήκες επικρατούν τζιαμαί.

Άκουσα και για την άλλη εκδοχή, ότι η έκρηξη στα φορτία ήταν προβοκατόρικη ενέργεια. Δυσκολεύκουμαι να το πιστέψω. Αν ειν' αλήθκεια, δεν ξέρω τι που τα θκυο εν χειρότερο: η ανικανότητα αποτελεσματικής αντιμετώπισης προβλημάτων (που κάποιοι την λεν και ανευθυνότητα) ή μια θεληματικά κακή πράξη που στέλνει την Κύπρο σε δεκαετίες 60 και 70. Υποθέτω ότι εν μέρει τα θκυο εν αλληλένδετα. Η Κύπρος της δεκαετίας του 60 και του 70 δεν εγιατρεύτηκε ποττέ και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε.

Εν αλήθκεια δύσκολη η κατάσταση. Εμένα εκάμεν' με πραγματικά να σκεφτώ ότι εν ώρα να κάτσουμε και να σκεφτούμε πολλά καλά για: α) τον εαυτό μας (εγώ σαν άνθρωπος τι κάμνω; - είμαι υπεύθυνος; μπορούν οι άλλοι να με εμπιστεύκουνται; έχω τις τάσεις να είμαι ένας που τζείνουs που λαλούν 'αφησ' το ως παρακάτω;) β) τα πιστεύω μας (αν δεν υποστηρίζω τούντο σύστημα, τι υποστηρίζω;) και γ) τις πράξεις μας (αν δεν μ'αρέσκουν τα κακώς έχοντα, τι κάμνω για τζείνα...). Πολλές φορές καποιοι αποθαρρύνονται που το ' πράξουν' γιατί το σύστημα εν αβοήθητο τζιαι διεφθαρμένο τζιαι δεν αλλάσσει. Αλλά εγώ νομίζω ότι εν πολλές φορές που έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε αντιμέτωποι με τούντην νοσηρότητα τζιαι απορώ πόσοι που μας σε καθαρά τωρά προσωπικό επίεπδο έχουν τα κότσια να πουν όχι εγώ δεν θα πάρω αλλά σου προτείνω αυτό.

Εν πολλά καλό που ζητούμε να αλλάξει η Κύπρος. Αλλά εκτός που την πάνω προς τα κάτω αλλαγή που ζητούμε εν καλό νομίζω να μεν ξεχνούμε ότι πολλές φορές η αλλαγή μπορεί να επέλθει και ανίστροφα.

Τα παιδιά της γειτονιάς μου

2011-06-16T23:02:00.002+01:00

Ένα πράγμα που νιώθω ότι μου λείπει εδώ είναι το αίσθημα της γειτονιάς. Τζείνη η ανεμελιά, η ασφάλεια, τζιαι η ζεστασιά που φέρνει μαζί της η γειτονιά. Τωρά κοινωνιολογικά δεν θα κάτσω να το αναλύσω. Μια πολύ πρακτική αιτία όμως είναι ότι εδώ ο ήλιος είναι σπάνιος και γειτονιά χωρίς ήλιο δεν γίνεται. Μια δεύτερη αιτία είναι πως εδώ έχει κόσμο που δεν ανέχεται να παίζουν μάππα έξω που το σπίτι του και κολλούν πόξω που τα σπίθκια τους τζιαι ταμπέλλα άπαξ τζιαι φκουν οι ίδιοι να κάμουν την παρατήρηση. Α! Έχει και μια τρίτη αιτία. Εδώ δεν έχει αλάνες (ούτε αλανιάρηδες). Έχει πολιτισμένα πάρκα όπου παίζεις πολιτισμένη μάππα και όχι πελλάρες με τα χώματα.

Υπάρχουν όμως πάντα οι φωτεινές εξαιρέσεις κι αυτή την βδομάδα ήταν δύο. 1. Το παναϋρι της γειτονιάς και 2. Τα παιδιά της γειτονιάς. Το παναϋρι της γειτονιάς ήταν εντάξει. Δεν είχε καζαντί, ούτε σιουσιούκκους, ούτε σίταρο, ούτε παμπάτζι. Τα δύο τελευταία σκέφτουμαι να τα εντάξω του χρόνου και είμαι σίγουρη ότι θα κάνουν θραύση. Αλλά όπως και να'χει ήταν μια σύναξη. Είχε διάφορους: από σκουλαρικάες που επουλούσαν μασκαραλλικούθκια μέχρι τον άντρα της σπιτονοικοκυράς μας με το κουστουμούδιν του και τα μπαλονάκια του που εδιαφήμιζε το κέντρο υγείας του. Είχε και φαί. Αλλά τα γνωστά: ασιατικά και μεσογειακά (στα τελευταία βασικά εντάσσονται τα φαλάφελ, το χούμους, και η σαλάτα ταμπούλι). Αυτά. Αλλά όπως είπα, ήταν μια χαλαρή σύναξη που ελάμβανε χώρα σε 2 δρόμους τις γειτονιάς μας. Ήβραμε τζιαι γνωστούς.

Μεσ' τους γνωστούς μας ήταν και τα παιδιά της γειτονιάς. Δύο είναι τα παιδιά της γειτονιάς. Ένα παλλικαρούδιν και μια παλλικαρούδα. Μάλλον αδέρφια. Εμείς ξέρουμε το παλλικαρούδιν δηλαδή αλλά στο παναϋρι εγνωρίσαμεν και την αφελφή. Τούτον τον μιτσή είδαμεν' τον για πρώτη φορά να είναι ανάμεσα στα άλογα στο λιβάδι δαμέ δίπλα (ναι, έχουμε λιβάδι δαμέ δίπλα). Εβάσταν μιαν μπουκάλαν νερόν όφκερην τζιαι το άλογο επροσπαθούσε να πιει που μέσα το καημένο και δεν έβρισκε νερό. Τον μιτσή δεν εφαίνετουν να τον επολυαπασχολούσε αυτό που εβασάνιζε το άλογο (το οποίο άλογο εκατάληξε να γλύφει το στούπωμα της μπουκάλας για να βρει νερό). Ο μιτσής ήταν πραγματικά περικυκλωμένος που άλογα και ήταν άνετος (έως αδιάφορος). Επήαμεν κοντά του. Μας τα εσύστησε. Άνετος. Είπεν μας δυο τρία πράματα. Δεν εκάμναν ούλλα νόημα. Δεν εμίλαν τζιαι πολλά. Αλλά άρεσκεν του που είμασταν τζιαμαί, ήταν φανερό.

Που τζείνη την μέρα τον μιτσή θωρώ τον παντού μεσ' τη γειτονιά. Κατ' ακρίβεια προ-μιτσή τη γειτονιά δεν την ελαλούσα γειτονιά. Κάθεται πάσ' τους καλάθους των αχρήστων με τους άστεγους του δρόμου, πιάννει κουβέντα με τους πελάτες των εστιατορίων και των μπαρ κατά μήκος του κεντρικού δρόμου, ήταν φυσικά παρών στον παναϋρι.. .και τον βρίσκει κανείς αρκετά τακτικά μαζί με τα άλογα που τους έδωσε ονόματα και είναι γι αυτό δικά του. Φιγούρα γραφική, που με 'κανε να νιώσω ξανά εκείνο το αίσθημα της γειτονιάς: ζεστασιά, ασφάλεια, και προπαντός ανεμελιά.

Δώσ' μου

2011-05-21T13:16:00.000+01:00

Ξέρετε τα TED talks; Τα συστήνω. Πρόκειται για ανθρώπους που μοιράζονται τις ιδέες τους, την δουλειά τους, την γνώση τους με άλλους ανθρώπους.Πρόσφατα άκουσα κάποια γνωστή μου να περιγράφει τα TED talks ως very motivational speeches. Και συνεχίζει: μπορείς να τα δεις όταν νιώθεις άσχημα, όταν θέλεις ένα σπρώξιμο, ένα κίνητρο, μια έμπνευση. Δεν θα διαφωνούσα... (νομίζω).

Πριν κάποιους μήνες εγνώρισα ένα παιδί που ετέλειωνε το διδακτορικό τους πάνω στο Political Philosophy (είπα να μεν το πω στα ελληνικά να μεν πω καμιά πατάτα). Είπαμε να δούμε μια ταινία και είπε μου έχει μπόλικες. Πάμε να δούμε ταινία και ντάξει τα γούστα μας δεν ετσιαττίσαν ακριβώς. Είχε ταινίες όπως το Remember the Titans κοκ. Βασικά κλασσικές αμερικάνικες κατά βάσει ταινίες, όπου ο πρωταγωνιστής ως συνήθως αθλητής υπερβαίνει όλα τα εμπόδια και στο τέλος θριαμβεύει. Δεν είναι ότι δεν είδα αυτές τις ταινίες. Αντιθέτως. ΚΑΙ τις είδα ΚΑΙ συγκινήθηκα και όλα. Τον ρώτησα γιατί προτιμά αυτές τις ταινίες και μου είπε κάτι για την ηθικότητά τους που δεν το πολυκατάλαβα και ότι είναι ταινίες που σου δίνουν κίνητρο, που σου δίνουν δύναμη, που σε κάμνουν να σφίγγεις την γροθιά για να πας παρακάτω. Δεν θα διαφωνούσα.. (νομίζω).

Πρόσφατα έστειλα ένα βιβλίο του Irvin Yalom σε μια φίλη μου. Ο Γιαλομ μ'αρεσει, όπως μ' αρέσει και ο Φρόμμ και όπως μ' αρέσουν και οι ιδέες κι άλλων νεοφροϋδικών. Η φίλη μου διάβασε τον Γιάλομ και ένιωσε κάτι σαν επιφοίτηση (μου είπε) και αποφάσισε να παραγγείλει ακόμα 2 Γιάλομ και 2 Φρόμμ. Δεν θα της έλεγα να μην το κάνει (νομίζω..).

Ένα παιδί που ήρθε να μας επισκευτεί σπίτι, εμπήκε μέσα με το άι-ποτ ακόμα μεσ' τα αυτιά του. Τον ρώτησα τι μουσική ακούει και μου είπε ότι απλά άκουγε ένα pod cast. Τον ρώτησα τι και μου είπε πως ήταν μια ομιλία από έναν τύπο που εγώ δεν ξέρω και που είναι μορφή σε έναν τομέα τελοσπάντων.

Η συγκάτοικος μου εδώ μου έλεγε πριν μερικούς μήνες ότι δυστυχώς εδώ δεν έχει βρει το άτομο που να την εμπνεύσει. A person to look up to and be inspired by. Μετά όταν επέθανε η Κάρεν (δες προηγούμενο ποστ) εφρίκαρε με τη συνειδητοποίηση ότι η Κάρεν ήταν ένας άνθρωπος που ενέπνευσε κι αυτήν ανάμεσα σε άλλους αλλά όπως και να΄χει.Δεν διαφωνώ ούτε και με το να ψάξει κανείς να βρει το ίνδαλμά του, μια φιγούρα που να τον/ την εμπνέει. Ξέρω αρκετούς νέους αθηλτές που το αγαπημένο τους βιβλίο ήταν το it's not about the bike: my trip back to life του Lance Armstrong (ποδηλάτης που εκέρδιζε το Tour De France βίρρα και μετά εκέρδισε και τον καρκίνο).

Αυτό που με κάνει όμως να νιώθω όλο και πιο άβολα είναι η σχέση που έχουμε με τα...ινδάλματά μας, με τις ταινίες, τα βιβλία, τα ποστ-καστς, τα TED talks, ή με οτιδήποτε/ οποιονδήποτε νιώθουμε ότι έχει κάτι να μας δώσει be it σπρώξιμο, έμπνευση, ιδέες, νόημα, στη ζωή μας. Είναι που νιώθω ότι όλοι/α τους για μας ανήκουν στο ράφι της ' αυτο-βοήθειας' και τους/τα επιστρατεύουμε για να μας σώσουν.

Είναι που νιώθω μέσα σε όλη αυτή την φάση ότι και με αυτό γινόμαστε άπληστοι καταναλωτές. Θέλουμε να πάρουμε, θέλουμε να μας δώσουν, να μας διδάξουν, να μας πάρουν από το χεράκι και να μας πάρουν παρακάτω.

Βλέπουμε TED talks όλη μέρα όταν δεν μπορούμε να δουλέψουμε. Αγοράζουμε ακόμα 4 βιβλία να δούμε τι έχουν να μας πουν- να μας δώσουν. Ψάχνουμε τον άνθρωπο κλειδί για να τον ινδαλματοποιήσουμε... Και νομίζω ότι αυτό που είναι πιο απογοητευτικό όσο περνά ο καιρός είναι το ότι η 'επιφοίτηση' ή ότι κι αν λέγεται αυτή η μεγαλειώδης στιγμή γίνεται όλο και πιο βραχυπρόθεσμη. Ότι βρίσκεις τον εαυτό σου να ψάχνει απεγνωσμένα για περισσότερα ή περισσότερους. Να θέλει περισσότερα.

Κλείνω με άλλη μια φίλη μου που πήγε πρόσφατα σε ένα σεμινάριο για να μάθει για τα κοινωνικά δίκτυα και πιο συγκεκριμένα για το πως να μεγιστοποιήσει τα ωφέλη που έχουν να δώσουν τα κοινωνικά δίκτυα. Όταν την ρώτησα πως τα επήε μου είπε με μεγάλη έκπληξη πως ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που ένιωσε πως έμαθε ήταν ότι σε ένα επιτυχυμένο δίκτυο ο καθένας είναι ενεργός κρίκος δεν πρέπει να περιμένει μόνο να πάρει αλλά και να δώσει. Αυτο το ΄να δώσει' δεν της είχε περάσει καθόλου από το μυαλό. Παράξενο; Μπορεί και όχι.

Στην Κάρεν Χάρισσον

2011-04-22T22:28:00.000+01:00

Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο στην Κάρεν Χάρισσον, την πρώτη γυναίκα οδηγό τρένων στην Αγγλία, την πρώτη γυναίκα που υπήρξε ηγέτης συντεχνίας, της αριστερής συντεχνίας οδηγών τρένων Ηνωμένου Βασίλειου. Η γυναίκα της οποίας το όνομα έδωσαν σε ένα από τα τρένα (ή έναν σταθμό δεν θυμάμαι) στην τότε Σοβιετική Ένωση. Η Κάρεν Χάρισσον, η πρώτη γυναίκα οδηγός τρένων στο Ηνωμένο Βασίλειο, που ήταν και κομμουνίστρια.

Εν δύσκολο να βάλει κανείς σε λέξεις τα τόσα που σκέφτεται για έναν άνθρωπο που έφυγε. Ιδιαίτερα αν αυτός ο άνθρωπος έζησε μια ζωή που κάποτε σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να την έγραφε κάτω. Μα τέτοιοι άνθρωποι τέτοια ματαιοδοξία την έχουν γραμμένη.. Αντί να κάτσει να γράψει κάτω τη ζωή της έκατσε στα 48 της στα θρανία και τις αίθουσες για να γίνει δικηγόρος (barrister) άλλο ανδροκρατούμενο με ταξικούς περιορισμούς επάγγελμα στην Αγγλία...Ήθελε λέει να δουλέψει πάνω στο εργατικό δίκαιο - ήθελε να βοηθήσει τους συνοδοιπόρους τζιαι ούλλους τους φτωχούς εργοδοτούμενους των οποίων εργασιακά αλλά ακόμα και ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται.

Της είχε μείνει ένας μήνας και μας άφησε. Ας μείνει αιώνια ζωντανή στις μνήμες, στις αξίες και στις πράξεις μας.

The big Vs the gentle

2011-03-19T13:28:00.002Z

Έγραψα πριν λίο καιρό για τον κυνισμό της πιο νέας γενιάς και σκεφτόμουν ότι δεν λείπει καθόλου από τη δική μου την γενιά. Γιατί όμως τόσος κυνισμός; Και έτσι για να εξηγούμαι, δεν μιλώ για τους Κύπριους απαραίτητα, σχεδόν καθόλου για τους Κύπριους για να είμαι ειλικρινής.

Μιλώ για την γενιά την γεννημένη την δεκαετία του ογδόντα σε χώρες με ευμάρεια. Ναι, μπαίνει μέσα και η Κύπρος ανεξάρτητα από το πόσο αληθινή εν η ευμάρεια μας. Μιλώ για την γενιά που άρχισε να ψάχνει την ταυτότητά της, όταν η Ευρώπη εμεταλλάσετουν που ΕΟΚ και κατ' εξοχήν οικονομικός συνεταιρισμός στην Ευρώπη που ξέρουμε σήμερα (που πάλι είναι κατ' εξοχήν οικονομικός συνεταιρισμός, αλλά με κάποια σημαντικά έξτρα). Είμαστε η γενιά που άρχισε να ψάχνεται όταν η μεσαία τάξη σε πολλές χώρες άρχισε να απολαμβάνει τα καλά της μπουρζουαζίας, έστω κι αν αυτά ήταν απομιμίσεις, όπως οι απομιμίσεις ντόλτσε καμπάνα, όπως οι σέκοντ χάντ μερσεντές κοκ. Είμαστε αναμφίβολα η γενιά του διαδικτύου, του σκάιπ , του φέισμπουκ, των μπλογκς κοκ. Είμαστε η γενιά που χρησιμοποίησε λαίμαργα ότι της δόθηκε. Είμαστε μια γενιά σπουδασμένη, με πρόσβαση στην γνώση και στην πληροφόρηση ακόμα και την λογοκριμένη. Είμαστε η γενιά των ποτένσιαλς, η γενιά της κοινωνίας των πολιτών, των μη κυβερνητικών οργανισμών. Είμαστε όμως και η γενιά της ' ανυπαρξίας προβλημάτων' αλλά και της κατάθλιψης, της ανορεξίας, της κοινωνικής αγχώδους διαταραχής...

Είμαστε όμως και η γενιά η ορκισμένη ν' αλλάξει τον κόσμο, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πως, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς γιατί και χωρίς να έχουμε την ανάγκη πολλές φορές να αλλάξουμε κάτι, αφού με πεινούμε, με διψούμε, με έχουμε καμιά άλλη ανάγκη από τις πρώτες (ανάγκες) ακάλυπτη. Γιατί, γιατί να θέλει να επαναστατήσει κανένας χωρίς αιτία; Ίσως επειδή δεν είμαστε ευτιχισμένοι; Ίσως γιατί θέλουμε να δώσουμε πίσω στον κόσμο και δεν ξέρουμε πως; Διερωτούμαι αν είναι γι αυτό που κάμποσοι από μας επιλέγουμε να πάμε στην πιο εξωτική - 'τριτοκοσμική' χώρα, για να...δώσουμε. Εκεί όπου το δόσιμο είναι ξεκάθαρη υπόθεση - εκεί όπου νιώθουμε πιο εύκολα την απήχηση της δραστηριότητας και ακόμα καλύτερα της...ύπαρξής μας.

Είμαστε η 'άπλειστη΄ γενιά των μεγάλων πραγμάτων. Οι εξ' ημών πιο ψαγμένοι, πιο κοινωνικά ευαισθητοποιημένοι - οι εξ΄ημών οραματιστές και υποψήφιοι leaders πέφτουν ενίοτε θύματα αυτών των μεγάλων... Των μεγαλεπίβολων σχεδίων, των μεγάλων κεφαλαίων, των μεγάλων αποφάσεων, αλλά και των μεγάλων στόχων, των μεγάλων ονείρων και για να το συνδυάσω και με την αλλαγή που προσδοκούμε να φέρουμε στον κόσμο, της μεγάλης αλλαγής.

Εδώ είναι που πέφτουμε πραγματικά εύκολα στην παγίδα του να προσλαμβάνουμε οτιδήποτε λιγότερο μεγάλο ως ασήμαντο. Εδώ είναι που κινδυνεύουμε να την πάθουμε, εδώ είναι που κινδυνεύουμε να πούμε ότι αφού δεν μπορούμε να κάνουμε την μεγάλη αλλαγή ας τ' αφήσουμε. Εδώ είναι που το ενδιαφέρον, γίνεται κυνισμός και ο ενθουσιασμός, κατάθλιψη. Εδώ είναι που την παθαίνουμε ακόμα πιο πολύ και στην προσπάθειά μας ν΄αλλάξουμε τον κόσμο και όλα τα κακώς έχοντα, ξεχνούμε να αλλάξουμε τους εαυτούς μας. Ξεχνούμε, για να δανειστώ τα λόγια κάποιου...μεγάλου, να γίνουμε οι ίδιοι η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο που κάποτε μεταφράζεται και ως: in a gentle way , you can change the world...

Ναι, νομίζω με τα λόγια του Γκάντι θα κλείσω. Ως μέλος ενός κομματιού της γενιάς που γυρεύοντας το big έχασε το gentle, να πω ότι ελπίζω πως θα τα καταφέρουμε να πάρουμε και πάλι τα πάνω μας. Γιατί αλήθεια δεν θέλουμε να είμαστε κυνικοί, γιατί αλήθεια θέλουμε να δώσουμε πίσω, αλλά πολλές φορές δεν ξέρουμε πως.

Ο φύλακας ο άγγελος σου...

2011-03-11T20:34:00.001Z

Βλέπεις, διαβάζεις, ακούεις. Παντού κάτι γίνεται. Σήμερα, ο σεισμός και το τσουνάμι στην Ιαπωνία - κάθονται στα κάρβουνα ακόμα οι χώρες του Πασιφικού. Η Ιαπωνία έμπειρη όσο γίνεται από σεισμούς έχει πλάνα δράσης σε αντίθεση ας πούμε με την Αιτή που ο τοπικός σεισμός και το τσουνάμι, εξαφάνισαν 400.000 αθρώπους και άφησαν την χώρα κουρέλλι. Μα όσα πλάνα δράσης και να έχει κανένας ένα τσουνάμι, ένα κύμα που κινείται μετα 700χμ την ώρα στο πέρασμά του τα παίρνει απλά όλα σαν να' ταν αυτά καμωμένα από χαρτί.

Στα επίσης πρόσφατα έχουμε τον αραβικό κόσμος που εσηκώστηκε και είπε να δώσει μια κλωτσιά στη δικτατορία. Ελπίζω πως την δικτατορία θα την θκιώξουν μόνιμα τζιαι πως στη θέση της θα βάλουν κάτι καλλίτερο. Όχι ότι είναι δύσκολο να εμπειραθεί κανένας ως καλύτερο εκείνο που έρχεται μετά το πολύ κακό αλλά αναφέρομαι σε ένα σύστημα θεμελιωμένο σε πιο γερές πολλά πιο λίο διεφθαρμένες βάσεις. Αυτοί που λαμβάνουν τώρα εξουσία σε Τυνησία και Αίγυπτο για την ώρα νομίζω ξέρουν καλά ότι είναι οι ήρωες του σήμερα αλλά οι πιθανοί φταίχτες του αύριο αν η αλλαγή δεν γίνει αισθητή. Τζιαι δεν είναι αρκιμός να πεθυμήσει κανένας μοναρχία, ιδιαίτερα αν ο μονάρχης εν κανένας θεόπελλος γραφικός όπως τον Γκαντάφι.

Τέλοσπαντων, εντελώς τυχαία εβρέθηκα να ακούω μια μικρή ομιλία ενός πρώην διπλωμάτη της Αγγλίας στην Παλαιστίνη. Βλέπετε εκτός από τα πρόσφατα γεγονότα έχουμε και τα χρονίζοντα διάφορα μεταξύ αυτών το Παλαιστινιακό και φυσικά το κυπριακό (άμπα τζιαι κόψουμε πίσω, εμείς οι αδικημένοι και οι ξεχασμένοι της διεθνούς κοινότητας). Όπως και να' χει, ο άνθρωπος αναφερόμενος στην Δυτική Όχθη όπου οι Παλαστίνιοι έχουν ας πούμε το δικαίωμα να έχουν την δική τους αστυνομία, τα βράδυα οι Ισραηλινοί στρατιώτες μπαίνουν και αλώνουν. Ακόμα πιο έντονος ήταν με το θέμα του επικοισμού και για το πόσοι λίγοι είναι οι ενδοιασμοί των Ισραηλινών όταν κτίζουν κτίρια-φρούρια, πραγματικά φρούρια σε γη που αν υπάρξει ποτέ λύση δεν θα είναι δική τους (και που ούτε τώρα εν πάσει περιπτώση είναι) και το ξέρουν.

Τι σου είναι ρε παιδί μου, να είσαι ο ισχυρός έποικος, να εισβάλλεις κανονικότατα σε γη που δεν σου ανήκει και να είσαι και ο φοβισμένος που πάνω. Εξού και χρειάζεσαι για να καλμάρεις τον φόβο σου τα τεθωρακισμένα παντού, την στρατιωτική παρουσία παντού, τον φύλακα τον άγγελό σου να σε προστατεύει.

Φόβος, φόβος, φόβος. Τρομερό συναίσθημα. Τρομερά τρομαχτικό συναίσθημα το ίδιο. Αν με ρωτούσαν ποιο είναι το χειρότερο συναίσθημα μάλλον θα έλεγα τον φόβο. Νομίζω ότι ως πρωτογενές συναίσθημα είναι αιτία άλλων συναισθημάτων που μοιάζουν πιο 'κακά' όπως το μίσος, τον φθόνο κοκ.

Έτυχε να γνωρίσω πρόσφατα μια Εβραία κατα το ήμισυ η οποία μας έλεγε για την ξάδερφη της που ζει κάπου κοντά στο Τελ Αβίβ και η οποία απλά δεν μπορεί να βγει έξω από το σπίτι από φόβο ότι κάτι θα συμβεί. Όταν την βγάζουν έξω από το σπίτι πραγματικά με το ζόρι (μας έλεγε) ο μόνος τρόπος να την κρατήσουν έξω σε κατάσταση υποφερτή -δηλαδή να μην είναι φυρμένη του άγχους και του φόβου- είναι να της υποδείξουν τους κρυφούς σκοπευτές στα κτίρια. Ναι, θέλει να δει τους φύλακες της για να μπορέσει να κυκλοφορήσει. Πρέπει ο φόβος να σβήσει για να μπορέσει να ζήσει. Δύσκολη ζωή με μόνιμη εξάρτηση από αυτόν που θα σκοτώσει αυτόν που θα σε σκότωνε - με μόνιμη εξάρτηση από τον φύλακα τον άγγελό σου.

Σαν τα λουλούδια που τα βίασαν ν' ανθίσουν

2011-03-06T00:27:00.002Z

Πριν λίες μέρες εσυμμετείχα στη συζήτηση μιας ομάδας φοιτητών/ φοιτητριών – όλοι τους προπτυχιακοί στο Πανεπιστήμιο δαμέ. Πρόκειται για ιδιόμορφη ας την πούμε ομάδα: κάτι καταχρήσεις κάτι (όπως τις ονομάζουμε εμείς οι ψυχολόγοι) διαταραχές, κάτι αυτοκαταστροφικές τάσεις μερικών… Αλλά όλοι τους είναι δαιμόνοι, στο νου. Στροφές χιλιάδες ο εγκέφαλός τους που σε κάμνει μερικές φορές να αναρωθκιέσαι αν πιο λλίος νους μπορεί να’ ναι τζιαι πλεονέκτημα μερικές φορές.

Κάμνουν μου εντύπωση γιατί ξέρουν πολλά – πάρα πολλά. Γιατί τοποθετούνται πάνω στα διάφορα που ξέρουν και μιλούμε για εμπεριστατωμένη τοποθέτηση, όχι προχειρότητες. Αλλά τζείνο που μου κάμνει ακόμα περισσότερη εντύπωση είναι το πόσο κυνικοί είναι απέναντι στα πολλά που ξέρουν. Στις συζητήσεις μας νιώθω να υπάρχει μια αλεξιθυμία στην ατμόσφαιρα, εκτός από ένα αίσθημα θυμού που επίσης πλανάται αδήλωτα στον αέρα, ένας κυνισμός, μια πολύ επιδεικτική αδιαφορία – παρόλη την εμπεριστατωμένη τοποθέτηση πάνω στο κάθετι, κανένας εντυπωσιασμός, κανένας αυθορμητισμός, κουβέντες μετρημένες, μελετημένες, και πολύ μπούχτισμα.

Τούν΄τα παιθκιά – τα μέλη της ομάδας, διούν μου την εντύπωση ότι είχαν πολλές εμπειρίες μονοκόμματα. Εταξιδέψαν σε 15 χώρες που τα 5 τους, εκάμαν εθελοντισμό στο Νεπάλ, στη Β. Κίνα ή σε οποιαδήποτε άλλη έχουσα ανάγκη τριτοκοσμική χώρα, επήαν διακοπές με τους φίλους και τις φιλενάδες τους στα 16 τους, εψηλαφίσαν όλες τους τις κλίσεις από νωρίς και πάλι, ζουν μακριά από γονιούς από μικροί, από νωρίς πετυχαίνουν και κάποια οικονομική ανεξαρτησία, μερικοί έχουν τις δικές τους επιχειρήσεις (προσφορές υπηρεσιών στις πλείστες περιπτώσεις) με το τέλος του πρώτου τους πτυχίου, λαπτοπ και κινητά δεν είναι πρόσφατες ανακαλύψεις είναι τρόπος ζωής από κούνια.

Παρ’ ολ’ αυτά τα εντυπωσιακά νιώθω πως τούτε οι μιτσοί εμεγαλώσαν πολλά γλήορα, χωρίς απαραίτητα να το θέλουν. Και δεν ξέρω, μερικές φορές νιώθω λύπη γι αυτούς τους μικρούς ενήλικες, τους εκνευριστικά έξυπνους, τους άδηλα εκνευρισμένους, αυτά τα έμπειρα μωρά, που τίποτε μωρίστικο δεν έχουν πάνω τους παρα μόνο την ανάγκη για πολλή στοργή που δεν είχαν τον χρόνο να απολαύσουν, αυτούς τους διορατικούς νέους, που μερικές φορές δεν θέλουν να έχουν μέλλον, αυτούς τους κοινωνικά και πολιτικά ενήμερους πολίτες που τίποτε όμως δεν τους συγκινεί πια.

Χωρίζει μας μια γενιά τζιαι μια κουλτούρα με τούν’ τους ανθρώπους. Μια γενιά και μια κουλτούρα που είναι πολλά κατά μία έννοια. Θα΄ θελα πάρα πολλά να τους πω, να πάρουν τη ζωή λίο πιο αργά έστω κι αν ως τωρά την εζήσαν γλήορα. Όσο μεγαλώνω και όσους πιο πολλούς τέτοιους νέους γνωρίζω τόσο πιο πολλά εκτιμώ κάτι θεωρίες για στάδια ανάπτυξης όπως αυτά του Έρικσον: στάδια ανάπτυξης του ‘εγώ’ και του Βικότσκι : ζώνες εγγυούς ανάπτυξης. Δεν έχει πολλή σημασία τι λαλούν, περισσότερο στέκουμαι στην έννοια του σταδίου που κατακτάς το ένα πριν πάεις στο άλλο, ή της ζώνης που λαλείς πως ένα μωρό στην τάδε ηλικία μπορεί να κάμει πολλά τζιαι ακόμα παραπάνω όταν ο περίγυρος το υποβοηθήσει αλλά που πάλε όπως το καταλάβω εγώ εν περιορισμένο το κούντημα που χρειάζεται να του δώσεις.

Μια φίλη μου έκαμεν ένα πολλά ωραίο παραλληλισμό μεταξύ της βεβιασμένης ανάπτυξης ενός παιδιού με το βεβιασμένο άνθισμα ενός λουλουδιού. Μου έλεγε πως η μάμα της εφύτευκε τα λουλούδια σε μικρές γλάστρες γιατί τα λουλούδια έχουν αυτή την ιδιότητα πριν πεθάνουν να ανθίζουν (πιθανώς για λόγους επιβίωσης τους είδους). Έτσι από την ασφυξία της στενής γλάστρας τα λουλούδια άνθιζαν πριν πεθάνουν. Κάπως έτσι τους νιώθω και τούτους τους παρέες. Σαν λουλούδια που τα βίασαν ανθίσουν.

Ελπίζω να’χουν αποθέματα και για άλλη άνοιξη τούντα παιθκιά… Μερικές φορές νιώθω ότι τα έχουν πνίξει.

Για την κυπριακή...

2011-02-11T09:23:00.000Z

Σκέφτουμαι το τζιαι ξανασκέφτουμαι το. ΑΝ δεν επαίζετουν το παιγνίδι της ένωσης και αν δεν μας έπιανε το ελληνικό μας κάθε τρεις τζιαι λλίο τζιαι αφήναμεν την κυπριακή διάλεκτο να αναπτυχθεί ελεύθερα... Αν δεν έπεφτε η απαγόρευση της κυπριακής στα σχολεία... Αν υπήρχε κυπριακή γραφή... Αν εδιδασκούμασταν αλλό κανένα θκυο ποιήματα, αλλό κανένα-θκυο κυπριακά κείμενα, ή καμιάν που τζείνες τες πολλά πετυχημένες - πολλά σοφές παροιμίες...Αν τούτα ούλλα εγίνουνταν, τι θα παθαίναμε δηλαδή; Τζιαι αν τα κυπριακά εγίνουνταν επιτέλουν γλώσσα ποιος θα τα έλεγε χωριάτικα;

Όχι δεν με έπιασε το κυπριακό μου. Όχι τόσο. Νιώθω απλά πως αδικήσαμε τους εαυτούς μας με τούντην ιστορία. Νιώθω πως τούτος ούλλος ο ελληνοκεντρισμός εστοίχησεν΄μας τζιαι δαμέ. Έτσι να το βάλω απλά. Αν η κυπριακή διάλεκτος εγίνετουν κυπριακή γλώσσα θα είμαστε όσο ευφραδείς στα κυπριακά όσο οι ελλαδίτες στα ελληνικά. ΑΝ η κυπριακή διάλεκτος έπερνε επιτέλους το στάτους της γλώσσας νομίζω πως τζιαι ο γραπτός τζιαι ο προφορικός μας λόγος θα επωφελούνταν. Γιατί; Γιατί (νομίζω) θα μας έπαιρνε πιο λίην ώρα να κατανοήσουμε τι λαλεί ένα κείμενο, γιατί θα επερνούσαμε πιο λίην ώρα να απομημονεύκουμε ένα κείμενο που δεν καταλάβουμε. Γιατί δεν θα εσκεφτούμασταν τόσο πολλά πριν να συντάξουμε μια πρόταση. Γιατί δεν θα μας έπιανε το κόμπλεξ στες δημόσιες εμφανίσεις μας (λέμεν τωρά).

Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ελληνικά. Η γλώσσα αρέσκει μου πολλά. Αλλά πραγματικά πιστεύκω ότι η όλη καταπίεση που έπεσε, γνωστικά δεν μας εβοήθησε. Σκέφτου δηλαδή να μεγαλώνεις (σχεδόν) δίγλωσσος, αλλά με την μιά τη γλώσσα, αυτήν που την μιλάς ούλλη μέρα να είναι απαγορευμένη σε κάποιους χώρους (πχ σχολικές αίθουσες). Ε, σίγουρα το πράμα κάπου εννα παει λάθος. Σίγουρα θα μας στοιχήσει σε μια φάση. Κυρίως γνωστικά, εμένα μου φαίνεται..

Δεν είναι ότι εμείναμε αμόρφωτοι (αντιθέτως, λένε τα στατιστικά), απλά εμείναμε κατά κάποιον τρόπο βουβοί, κατά κάποιον τρόπο άκομψοι, κατά κάποιο τρόπο μπασταρδεμένοι - χωρίς να φταίμε κιόλας.

Το να γίνει η κυπριακή η διάλεκτος γλώσσα εν λίο εκτός πραγματικότητας τωρά τζιαι να πάει μου φαίνεται . Αλλά το να μεν ξιληφτεί, εν στοίχημα. Ελπίζω πως θα βρεθούν οι τρόποι να καλλιεργηθεί. Κάποτε εκαλλιεργήτουν μεσ' τες οικογένειες, κυρίως ελέω παππούδων γιαγιάδων που εν οι τελευταίοι εν ζωή πολλά καλοί γνώστες της Κυπριακής. Τούτοι σιγά σιγά αφήνουν' μας - πάει η μια πηγή γνώσης. Που την άλλη, εν η προφορική παράδοση, τζείνη που περνά από γενιά σε γενιά μέσα που ιστορίες, τραγούδια κτλ. Αλλά δεν ξέρω: εν που την μια οι ρυθμοί της ζωής τέθκιοι ή έτσι τους εκάμαμε, εν οι συνήθειες μας άλλες, εν οι μορφές της κοινωνικοποίησης μας τούτες που είναι που δεν αφήνουν την προφορική παράδοση να κάμει τζείνον που μπορεί να κάμει πολλές φορές. Εν τζιαι το ότι οι νέες γενιές εν ΄καταδικασμένες΄ να είναι ούτως ή άλλως πολύγλωσσες. Μαθαίνουν αγγλικά στα 7 τους και αλλό 3 γλώσσες ώσπου να τελειώσουν το σχολείο. Και βγάζουμε έξω την γλώσσα sms, την γλώσσα MSN, τη γλώσσα facebook etc (αν και οι λατινικοί χαρακτήρες που χρησιμοποιούνται γι αυτές τις γλώσσες, εβοηθήσαν την κυπριακή!).

Εν μεγάλο το στοίχημα θέλω να πω..

Για τους παράξενους, ξανά..

2011-01-20T23:39:00.000Z

Εσυγκίνησεν με τον ποστ της Ρυκινούλας πολλά. Μπορεί να'ν επειδή είμαστε φίλες τζιαι ξέρω πως τα λαλεί τούτα που λαλεί και πόσο τα εννοεί. Ξέρω τζιαι από που έρχεται επίσης - επεράσαμε μαζί τα προπτυχιακά μας χρόνια και μαζί με το άλλο μας τρίτο εσκεφτήκαμεν, επροβληματιστήκαμε για διάφορα τζιαι ενίοτε επράξαμεν τζιαι κάποια.

Το μάθημα της κλινικής που ασχολείται με ούλλους τους strange είναι το αγαπημένο της συντριπτικής πλειοψηφίας των νεοεισερχόμενων φοιτητών ψυχολογίας. Γιατί; Τι έχουν οι παράξενοι τζιαι που την μιαν μας ελκύουν τζιαι που την άλλη μας απωθούν; Τι έχουν τούτοι οι παράξενοι που μας κάμνει περίεργους, απεγνωσμένους για μιαν ταμπέλα, μια περιγραφή, έναν κατάλογο με χαρακτηριστικά να τικάρουμε για να τους διαγνώσουμε. Να τους διαγνώσουμε για να μεν είναι πλέον παράξενοι και μας φοβίζουν. Θέλουμε να εξηγήσουμε την παραξενιά, να την αποδώσουμε σε κάτι - για να ησυχάσουμε.

Γιατί; Ίσως η απάντηση βρίσκεται στο τραγούδι που πάλι η Ερυκίνη ανέβασε. Το when people are strange των doors. Λένε οι the doors: People are strange, when you are a stranger, faces look ugly when you are alone. Οι άνθρωποι είναι παράξενοι, όταν είσαι ξένος. Τα πρόσωπα φαίνονται άσχημα, όταν είσαι μόνος. Μέσα σε δύο στίχους νιώθω πως βρίσκω αλήθειες.

Εξηγούμαι. Όσο περνά ο καιρός τόσο πιο έντονα πιστεύκω ότι παράξενα και φοβιτσιάρικα είναι μεν όσα δεν καταλαμβαίνουμε αλλά κυρίως τα όσα δεν μπαίνουμε στον κόπο να καταλάβουμε. Επαφή, επαφή. Υπάρχουν μυριάδες λόγοι για τους οποίους δεν γίνεται η επαφή με το ξένο, κάποιοι βρίσκονται εντός μας και άλλοι είναι πιο εξωγενείς. Κάποτε η επαφή απλά είναι απαγορευμένη, όπως ας πούμε οι γονείς δεν αφήνουν την κόρη τους να μιλήσει με τον αλήτη τον μιτσή που καπνίζει που τα 13 του. Κάποτε (λένε) είναι παρωχημένη και αχρείαστη, όπως η επαφή τουρκοκυπρίων/ ελληνοκυπρίων. Κάποτε μας δημιουργεί πολλύν άγχος μόνο η ιδέα της, τζιαι έτσι δεν καϊλίζουμε να δώκουμεν μέσα. Κάποτε, απλά δεν σκεφτόμαστε ότι είναι αναγκαία, ή έστω ότι εννα' ταν καλό αν εγνωρίζαμε: τον τουρκοκύπριο, τον λαθρομετανάστη, τον αιτητή πολιτικού ασύλου, τον σχιζοφρενή, τον καταθλιπτικό, τον γκέι, τον μαύρο, τον όποιον θεωρούμεν παράξενο τελοσπάντων.

Δεύτερη αλήθεια. Faces look ugly when you are alone.Είναι η κλασσικούρα, ότι αν δεν νιώσεις πρώτα καλά με τον ευατό σου τίποτε δεν σε σώζει, ούτε εσένα, αλλά ούτε και τους άλλους τους κακόμοιρους γυρώ σου. Όλους τους άλλους που τους βλέπεις άσχημους, επειδή νιώθεις άσχημα, που τους υποψιάζεσαι συνέχεια γιατί δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, που τους μισάς γιατί δεν αγαπάς εσένα. Ξένε, μόνε άνθρωπε.

Ω! Κυπραίε (1)

2011-01-17T11:38:00.000Z

Ήρθε και έφυγε και το ταξίδι στην Κύπρο. Κάποιοι βασανίστηκαν για να πάνε στο νησί και κάποιοι δεν έφτασαν καν στην ώρα τους. Μεγάλο πράγμα τα Χριστούγεννα τζιαι οι γυρώ γιορτές στην Κύπρο. Οικογενειακές όσο δεν φαντάζεται κανείς και αρκετά τυποποιημένες. Δεν είναι μόνο η Κύπρος έτσι όμως. Πολλοί ανθρώποι, πολλών εθνικοτήτων αρέσκονται σε αυτή την ειδική ρουτίνα των γιορτών.

Πάντως με το που μπαίνεις στην Κύπρο ο κοψονούρης ο Κυπραίος φαίνεται που το μίλι. Ο ένα ο τύπος στο αεροδρόμιο ας πούμε εσίνιαρε ότι το μέγεθος της εισδοχής 2ευρων στα καροτσάκια του αεροδρομίου Λάρνακας θα έκαμνε τζιαι για τες δύο πέννες τις Αγγλικές. (2 πέννες αξίζουν πιο λίο που 5 σεντ τ’ ευρώ) γι’ αυτόν ο τύπος βάλλει τις δύο πέννες τους τις οποίες μάλιστα δανείστηκε από μένα επήεν εμετέφερε τες βαλίτσες του τζιαι μετά δεν ασχολήθηκε να πάρει το καρότσι πίσω αφού τις δύο τις πέννες δεν τις ήθελε (ούτε και ένιωθε και καμιά τύψη να μην τις επιστρέψει σ’ αυτόν που τις πρόσφερε). Ούτε δηλαδή πως το όλο νόημα του να αφήνεις ενέχυρο 2 Ευρώ είναι το να μην εξαφανίζονται πέρα δώθε τα καροτσάκια. Τζιαι είπεν μου το τζιόλας. Βάλλε δύο πέννες, να μην έχεις και την έγνοια να επιστρέψεις το καροτσάκι.

Πάλε στο αεροδρόμιο, είχε μια γιαγιά που ταξίδευε μόνη της και το προσωπικό εδάφους της παρείχε τις υπηρεσίες που δικαιούται ή που ζήτησε. Σαν επερίμενε τις τσέντες της να φανούν πασ’ το κολάνιν άνοιξεν η γλώσσα της και ακούσαμε την ιστορία της ζωής της. Πόσα χρόνια ζει στο Λονδίνο, τι κάμνει ο μοναχογιός της, ότι έχει διαμέρισμα στο σέντρα λάντο κτλ. Η αφήγηση πάντως εξεκίνησε με την ανησυχία της ότι κάποιος έπιασε την τσάντα της τζιαι εξαφανίστην. Τι φοβία πάντως και τούτη…Πολλά κοινή. Η φοβία ότι ο άλλος θα σου την φέρει με κάποιο τρόπο. Και σκέφτομαι: θα φοβόμασταν τόσο αν δεν εκάμναμε και εμείς τα ίδια;

Είναι όπως τον άλλο τον τύπο (παππούς δηλαδή αυτός) που μας έλεγε για τη σειρά στα νοσοκομεία και πόσο τον εκνευρίζει να του πιάνουν την σειρά του, οι άλλοι οι σιεηττάνιες ή οι βολεμμένοι που τα’ χουν καλά με τους γιατρούς. Αλλά μετά μας περίγραψε με περηφάνια πως ο γιατρός ο τάδε του είπε να κτυπήσει την πόρτα του και να παίξει πελλόν αν τον ρωτήσει κανένας.

Η ίδια συμπεριφορά και μεσ’ τον δρόμο. Δεκαθκιάζεις τζίνον που σου παίζει πουρού σαν ανάφκει το πορτοκαλλί πριν το πράσινο για να πάεις επιτέλους, αλλά 3 λεπτά αργόττερα κάμνεις το ίδιο. Το ίδιο τζιαι στις δουλειές, που απεχθάνεσαι τους έχοντες μέσο, αλλά εσύ δεν θα’λεγες όχι. Και στο μούχτιν είμαστεν πρώτοι και στα ξοθκιάσματα το ίδιο.

Έτσι ο Κυπραίος. Πελλός, σιεηττάνης, μονοκόμματος τζιαι όμως διπλωμάτης μούρλια άμα λάχει. Τον αναγνωρίζεις με τον που πατάw το πόιν σου στη νήσο. Τον νεκατσιάς τζιαι τον αγαπάς τζιαι τον ξαναθυμάσαι συνάμα. Σαν να μεν επέρασεν ούτε μια μέρα.

Το αμήν που σε σώζει

2010-12-14T23:35:00.001Z

Περνά ο καιρός και δαμέ όπως περνά κι αλλού. Σήμερα διάβαζα ότι οι μετεωρολόγοι προβλέπουν Χριστούγεννα λευκά (πάλι). Είχε τσάνς να προβλέψουν τίποτε άλλο; (σκέφτουμαι)... Πουλούν τα λευκά Χριστούγεννα, πουλούν. Έχει κίνηση στους κύριους δρόμους, κυρίως το Σαββατοκυρίακο αλλά και ωσότου να κλείσουν τα καταστήματα τις καθημερινές. Κάποιοι με ρωτούν αν έκαμα τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια μου κι εγώ διερωτώμαι τι εν τούτα. Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους Κυπραίους αλλά στην οικογένεια μου δεν είχαμε και πολλά τούτη τη συνήθεια του ‘γοράζουμε ο ένας στον άλλο δώρα – ακούεται τζιαι λίο αστείο να ζητώ που την μάμα μου λεφτά, να της κάμω δώρο-. Νομίζω και με τους κοντινούς μου ανθρώπους στην Κύπρο, είναι το ίδιο. Τέλος πάντων, έπιασα κι εγώ την μάμα μου τηλέφωνο να την ρωτήσω αν θέλουν τίποτε. Να γίνω και ‘γω χρήσιμη τα Χριστούγεννα. Ξέρω ΄γω μπορεί να κάμω και ΄γω Χριστουγεννιάτικα ψώνια τελικά. Μην κόψουμε και πίσω.

Όσο απέχω από τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια τόσο απέχω από διάφορες Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις, από τα διάφορα φανφέαρς και πάρτια μέχρι τις νηστείες και τα διάφορα γνωστά, βαθύτατα χριστιανικά. Ε, τις προάλλες εβρέθηκε μια γνωστή γνωστής με Χριστουγεννιάτικο δώρο ένα εισιτήριο για Κρίστμας κάρολς υπό το φως των κεριών σε ένα από τα πιο όοομορφα τσάπελς της πόλης. Δώρο είναι. Το δέχεσαι. Επήα να ακούσω κι εγώ τα όμορφα (είναι η αλήθεια) μελοποιημένα Χριστιανικά άσματα που τα στόματα των μικρών αγοριών με τις λεπτές λεπτές φωνές, τις καλοδουλεμένες, τις τόσο πειθαρχημένες, τις τόσο σωστές.

Κάπου στην αρχή της όλης φάσης, εφκήκε και ο αρχηγός της υπόθεσης να μας διαβάσει και την προσευχή. Έπρεπε να συμμετέχουμε κι εμείς, οκ βασικά έπρεπε να σταθούμε, να πούμε μαζί του το Πιστεύω (στα αγγλικά) και να πούμε και Αμήν στο τέλος. Είχαμε και το κείμενο μπροστά μας. Και διαβάζει: …les us at this time remember in his name the poor and the helpless, the hungry and the oppressed, all victims of war, the sick and those who mourn, the lonely and the unloved, the aged and the little children, and all those who love not the Lord Jesus, or who know him not, or who by sin have grieved his heart of Love...

Πως σας ακούεται; Εμένα μια χαρά. Έβαλεν’ τους ούλλους μέσα. Απλά ρε κουμπάρε μου. Έβλεπα γυρώ μου. Έχει μέσα υποκρισία το πράμα. Που ούλλους εμάς που ελουστήκαμεν, εντυθήκαμεν και εβάλαμεν τα καλά μας και ξαπολύσαμεν τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια που λέγαμε για να’ ρθουμε να πούμε το πάτερ ημών τζιαι να ακούσουμε τους μιτσιούς. Υποκρισία που τούτους που την επόμενη μέρα ψηφίζουν να συνεχιστεί ο ένας πόλεμος ή ο άλλος (και μετά προσεύχονται για τα war victims), που τούτους που δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στον Μπερλουσκόνι (και μετά προσεύχονται για τους φτωχούς), που τους τύπους με τις πόρσε (που μετά προσεύχονται με ευλάβεια για του κόσμου τους αβοήθητους), που τούτους που λαλούν να φύουν ούλλοι οι μετανάστες – ιδίως οι μουσουλμάνοι (και μετά προσεύχονται για τους όσους δεν αγαπούν τον Ιησού Χριστό).

Υποκρισία όμως και για όσους εμάς είμαστε lonely and unloved και δεν το ξέρουμε ή ποτέ δεν το παραδεχθήκαμε. Εν τυχαία που οι αυτοκτονίες, οι καταθλίψεις και τα άλλα κακά αυξάνονται κατακόρυφα τα Χριστούγεννα; Δεν έχω στοιχεία, αλλά νομίζω αρκετοί που τούτους που φτάνουν σε ένα αδιέξοδο ναδίρ τα Χριστούγεννα υπήρξαν μέλη του ποιμνίου και πως προσευχήθηκαν, ή προσεύχονται ακόμα για τους lonely and unloved. Ρε άνθρωπε, σάσε πρώτα τα μέσα σου. Δε να σταθείς στα πόθκια σου, τζιαι μετά σώσε τζιαι τον κόσμο. Με τις προσευχές αλλά κατά προτίμηση με τις πράξεις σου.

Αφιερωμένο

2010-12-06T22:12:00.000Z

Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στα μαυρούθκια και τις μαυρούδες της Κύπρου που σου καθαρίζουν το σπίτι, που σου πλένουν τα πιάτα, που σου βάζουν πλυντήριο, που απλώνουν και καλοσιδερώνουν τα ρούχα σου. Που βγάζουν το σκύλλο σου περίπατο όταν εσύ δεν έχεις όρεξη, που σε ταϊζουν μαγειρεύοντας τα πιάτα όπως εσύ, μεγάλο αφεντικό, θέλεις. Στις μαυρούδες και τα μαυρούθκια που σου προσέχουν το γέρο ή την γριά σου. Που τους τρέχουν από πίσω μέρα και νύχτα, που τους καθαρίζουν που τα πισσιά τζιαι τα κακά τους, που τους υποστηρίζουν να περπατήσουν, που τους σηκώνουν άμα πέφτουν και ας είναι και βαριοί. Που κάθουνται στο θάλαμο του νοσοκομείου όταν εσύ τους έχεις ανάγκη και που βλέπουν όσα εσύ δεν θες ή δεν έχεις το κουράγιο να δεις. Στις μαυρούδες και τους μαύρους που παρ' όλ΄αυτά κλαιν μαζί σου άμαν κλαις και που λυπούνται στη λύπη σου.

Στα μαυρούθκια και στες μαυρούδες της Κύπρου που τους θωρούμε την Κυριακή στο πάρκο τζιαι λαλούμε ' δες πως έγινεν έτσι η Κύπρος'. Στα μαυρούθκια και στις μαυρούες της Κύπρου που τους λαλούμε μαύρους τζιαι μαύρες. Των οποίων δεν ξεχωρίζουμε τις ράτσες, τα ονόματα, τες φάτσες τους. Οι οποίοι για μας είναι δεδομένοι. Αφιερωμένο στους μαύρους και τις μαύρες που μας ανέχονται. Με την ευχή, όταν αυτοί κάποτε γίνουν οι λευκοί, όταν κάποτε γίνουν τα αφεντικά, οι δεσποτάδες, να θυμούνται τες μέρες τους στην Κύπρο για να γίνουν τζίνοι καλλίτεροι. Για να μάθουν το μάθημα που οι Κυπραίοι δεν έμαθαν ποτέ: πως δηλαδή στο τέλος τέλος της ημέρας είμαστε ούλλοι ίσοι.

Το Ππι Χέιτζ Ντι και το Στάτους Κβο

2010-11-23T23:35:00.002Z

Το Ππι Χέιτζ Ντι (έτσι το λαλούν οι Ιρλανδοί) μπορεί να σημαίνει διάφορα πράματα για διάφορους ανθρώπους αλλά και εντός του ατόμου του ίδιου. Αλλοί το λεν ταξίδι για μια Ιθάκη χ. Άλλοι το λεν πόνημα (στο δρόμο για μια δημιουργία). Για κάποιους εν δουλειά όπως την 9 με 5, για άλλους μπορεί να' ν δουλειά όπως την δουλειά των δημοσίων υπαλλήλων της Κύπρου (δλδ. επίσημα 7.30-2.30 ανεπίσημα ότι να'ναι). Για κάποιους εν επένδυση (λεφτών τζιαι κόπου), για κάποιους φέρνει ειδόσημα (έστω πενιχρό), για κάποιους εν μια κατάσταση ντεμί. Δηλαδή με κερδίζουν, με βάλλουν που την πούγκα. Για κάποιους είναι όνειρο ζωής, για κάποιους είναι μια λογική εναλλακτική λύση, για κάποιους είναι μια κάποια λύση γιατί δεν εξέραν τι άλλο να κάμουν κοκ.

Νομίζω πως άμαν το Ππι Χείτζ Ντι μπει σε μια κατάσταση ντεμί βλ. ούτε πληρώνεις μα ούτε ξοδεύκεις λεφτά, ούτε στοχεύκεις να κάμεις το μπαμ (την ανακάλυψη της εποχής) αλλά ούτε και δεν ξέρεις που παν τα τέσσερα σου, ούτε ιδρώνεις αλλά ούτε και αναπαύεσαι 24 Χ 7, κοκ, τότε είσαι σε μια κατάσταση που μου θυμίζει πολλά το κυπριακό στάτους κβο ή το στάτους κβο στο κυπριακό. Ή μάλλον την ελληνοκυπριακή στάση προς το στάτους κβο στο κυπριακό..

Μου φαίνεται πως η φάση η ντεμί, η φάση στην οποία με κερδίζει με χάνει κανείς είναι μια κατάσταση παράξενη. Γιατί είναι εύκολη και πολύ βολική που την μια, αλλά και μια κατάσταση που μπορεί να σε υποβάλει σε απίστευτο λήθαργο που την άλλη.Κάπως έτσι τα νιώθω τα πράματα στην Κύπρο μεταξύ των ελληνοκυπρίων νέων κυρίως. Μιλώ για την πλειοψηφία τωρά, δεν μιλώ για τζείνους που συμμετέχουν σε πορείες αντικατοχικές, αντιφασιστικές, ειρηνευτικές, δικοινοτικές ή ακόμα και για τζίνους που βάλλουν τα μαύρα τους τζιαι κατεβαίνουν με τις σημαίες τους να διαδηλώσουν τους φόβους τους φοιτσιάζοντας. Όχι δεν αναφέρομαι ούτε σε αυτούς. Αναφέρουμε στους κύπριους που εγεννηθήκαν, αναγιωθήκαν τζιαι εγαλουχηθήκαν μεσ' το στάτους κβο, με την ιδέα δηλαδή ' μα έτσι έχουν τα πράματα΄ τζιαι 'γιατί (προσθέτω εγώ) να τ'αλλάξουμε'. Ιδίως που τη στιγμή που δεν χάνουμε (αλλά κατά εποχές κερδίζουμε) π.χ. κερδίζουμε μιαν ένταξη στην Ευρώπη, κερδίζουμε μια πιο ευημερούσα κοινωνία, κερδίζουμε μια θέση στην κυβέρνηση. Ναι, όταν προπαντώς δεν χάνουμε, γιατί να θέλουμε την αλλαγή. Γιατί να θέλουμε μια άγνωστη αλλαγή. Και γιατί να κάτσω ν' ακούσω, ή να σκεφτώ ή να οραματιστώ, ή να υπολογίσω αν τα πράματα εννάν καλλίτερα μετά που τούντην αλλαγή; Αφού δεν χάννω, και αφού δεν βλέπω μπροστά μου το κέρδος, γιατί να ασxοληθώ. Χμ;

Γράφοντας τα τούτα σκέφτουμαι επίσης με ποιο τρόπο κάποιος που θέλει να προσπαθήσει να αλλάξει τούτην τη στάση θα μπορούσε να το κάμει. Τονίζοντας τα losses (του τι έσχει κάποιος να χάσει αν δεν...αλλάξουν τα πράματα); Ή τονίζοντας τα gains (αν αλλάξουν τα πράματα, θα κερδίσεις/ουμε χ, ψ, ω).

Προσωπικά δεν είμαι υπερ της προβολής των loses γιατί πιστεύκω πως εύκολα μέσω της προβολής τους καλλιεργείται (τζιαι) ο φόβος. Και για κάποιο λόγο δεν εμπιστεύκουμαι τις πράξεις κάποιου (και κυρίως τις δικές μου) όταν η βασική κινητήρια δύναμη είναι ο φόβος. Η προβολή των gains έχει το άλλο ρίσκο του να υψώσει κανείς τις προσδοκίες τόσο πολλά που να έρκεται μετά εύκολα η απογοήτευση. Εν δύσκολο το να μπορεί να προβάλει κανείς ρεαλιστικά τα κέρδη. Τζιαι εν ακόμα πιο δύσκολο να υποκινήσει κανείς κάποιον φέρνοντας τον παράλληλα τζιαι προ των ευθυνών του. Ιδίως με τα κέρδη, η κουβέντα θέλει προσπάθεια, πολλή προσπάθεια, τζιαι πολλή πίστη, τζιαι θέληση, τζιαι θετική σκέψη, τζιαι δύναμη, τζιαι τούτα ούλλα τα πράματα.

Στο Ππι Χέιτζ Ντι μου εβρέθηκα στην κατάσταση ντεμί που τον πρώτο χρόνο. Τότε τα loses δεν με εσυγκινούσαν γιατί ήταν μακριά για να τα νιώσω. Τωρά θα μπορούσα να τα νιώσω πιο πολλά. Αλλά πέρυσι τουλάχιστον επέλεξα την λογική των gains.Τζιαι παρόλο που ακόμα δεν εσώθηκα (πάλε βρίσκω εαυτόν σε ληθαργικές φάσεις), τζιαι που ξέρει κανείς μπορεί κάποτε να επιστρατεύσω τζιαι τα loses για να ξορτώσω να φκάλλω το Ππι Χέιτζ Ντι, η λογική των gains εχάρισε μου πολλά ευχάριστες εμπειρίες. Εμπειρίες που αν τζιαι εφκαλαν' με που την φαινομενική βόλη μου, τες εκτίμησα, τες απόλαυσα, τζιαι δεν μετανιώνω καθόλου για τζείνες.

Cup-of-tea goes to the protest

2010-11-18T18:20:00.001Z

Φαντάζομαι κάτι θα ελέχθηκε τζιαι στην Κύπρο για τις περικοπές που ανακοίνωσε η Βρεττανική Κυβέρνηση για την παιδεία. Προέκταση αυτών είναι η κατακόρυφη αύξηση (μιλούμε σχεδόν για τριπλασιασμό για κάποια ιδρύματα) των πανεπιστημιακών διδάκτρων που επηρεάζει άμεσα τους όσους σπουδάζουν και πιο πολύ ακόμα τους όσους ΘΑ σπουδάσουν στα Βρεττανικά Πανεπιστήμια (τζιαι εσύ μέσα Κυπραίε). Όταν ανακοινωθήκαν τα μέτρα κάποιοι εδιερωτούνταν πως θα αντιδράσουν οι όσοι φοιτούν στα βρεττανικά πανεπιστήμια. Κάποιοι είπαν να το περιπαίξουν λίο τζιαι εγελάσαν με τούτο:

Αλλά οι φοιτητές εφκήκαν στους δρόμους τζιαι δαμέ, στην γη του have a cup of tea and all worries will go away...

Έπεσε το μάτι μου σε ένα-δυο ενημερωτικά άρθρα στες Κυπριακές εφημερίδες για τους φοιτητές της Αγγλίας που κατεβήκαν στους δρόμους. Φυσικά, φυσικά, η δημοσιότητα πέφτει όπως πάντα στα επεισόδια, στις διαταραχές, στους 5, τους 10, τους 100 που εκφράσαν την αηδία, οργή, δσαρέσκεια τους διαφορετικά - ξεσπώντας και 'σπώντας.

Εν είμαι υπέρ των επεισοδίων, αλλά εν κρίμα που η ενημέρωση κινείται πάντα γύρω από αυτά. Στη διαδήλωση είχε ανθρώπους πολλούς που αφήσαν το τσάι τους στην πάντα ή το πήραν take -away μαζί τους αλλά που τελοσπάντων εκατεβήκαν για να διαδηλώσουν. Τζιαι νομίζω εν σημαντικό το ότι τούτοι οι ανθρώποι που κατεβήκαν στη διαδήλωση δεν θα επηρεαστούν που τις αυξήσεις στα δίδακτρα και μάλλον δεν θα τους τζίσουν και οι περικοπές στην παιδεία, αφού μεγάλο κομμάτι τους θα φκει στην αγορά εργασίας μετά που τες σπουδές τους.

Ακόμα πιο σημαντικό νομίζω είναι πως αρκετοί από αυτούς (τους διαδηλωτές) φαίνουνται να ξέρουν γιατί διαμαρτύρονται. Να οι λόγοι - περιληπτικά, απλά και ανθρώπινα:
Education cuts in the U.K.

Τι βάσανο τζιαι τούτη η αφθονία

2010-11-16T22:13:00.000Z

Δεν ξέρω αλλά τούτες τις μέρες άρκεψα να δυσπυρκώ τζιαι το ότι λιοστεύκει το φως έξω είναι μόνο ένας που τους λόγους. Παίζει η λέξη κατανάλωση στο μυαλό μου. Είπα να δω λίο τι γίνεται γυρώ μου, τι κάμνουν οι αθθρώποι. Δεν ξέρω, αλλά τούτη η γενική τάση για υλική κατανάλωση που υπάρχει, μεταφέρεται σε πολλά επίπεδα της ζωής του αθθρώπου τζιαι εν εμφανές αρκετά. Όσο ας πούμε εύκολη είναι η πρόσβαση στα λογής λογής υλικά αγαθά, τόσο εύκολη είναι τζιαι η πρόσβαση στην πληροφορία/ πληροφόρηση τζιαι στην γνώση γενικότερα.

΄Ντάξει με τα της υλικής αφθονίας εψιλοσυνηθίσαμε.Ούλλοι ενιώσαμε το άγχος του ‘αμάνα μου ποιον που ούλλα να πιάσω’, τζείνο το άγχος του ‘μα αρέσκουν μου ούλλα’, ‘θέλω να τα κάμω ούλλα’… Έρκουνται τζιαι Χριστούγεννα τωρά, το τι εννοώ θα το δείτε μεταξύ άλλων και στις βιτρίνες και τα ράφια των καταστημάτων (που λαλούν τζιαι οι διαφημίσεις).

Νιώθω πως το ίδιο γίνεται τωρά τζιαι με την πνευματική ζωή του αθθρώπου. Αν θέλεις να μάθεις κάτι έτσι στα γρήγορα ανοίγεις την βικιπαίδεια, αν θέλεις να μάθεις τα τελευταία νέα, ανοίγεις την αντίστοιχη ιστοσελίδα, αν θέλεις να θκιαβάσεις βιβλίο δεν χρειάζεται να το ψάξεις στα βιβλιοπωλεία κατεβάζεις το ονλάιν, αν θέλεις να έβρεις που εν ένας τόπος που θέλεις να πάει γοράζεις GPS δεν χρειάζεται να ξέρεις να θκιαβάζεις χάρτη κτλ.

Τζιαι νομίζω εκεί που τούτες ούλλες οι δυνατότητες θα μπορούσαν να υπόσχονται έναν παράδεισο για τον άνθρωπο που διψά να μάθει, η εικόνα που βλέπω γύρω μου δεν είναι παραδεισένια πολύ. Γύρω μου βλέπω πολλούς ανθρώπους να έχουν πασ’ την οθόνη του υπολογιστή τους ανοιχτά τουλάχιστον 5 παραθυρούθκια, τη μουσική να παίζει μεσ’ τα’ αυτιά, το κινητό δίπλα έστω στο αθόρυβο ή στο διακριτικό (αλλά το μάτι τζιαι τ’ αυτί έτοιμα να δεχτούν ερεθίσματα της συσκευής), τζιαι επίσης να έχουν ρυθμισμένο τον μοζίλα τους ή τον γιαχού τους, ή τον εξπλόρερ τους, ή το φου μπου τους να τους στέλλει μήνυμα/ ειδοποίηση όποτε κάποιος τους αθθυμηθεί, όποτε η ομανοιάρα βάλει γκολ, όποτε το ένα ή το άλλο απλικέιτιον φκάλει νέο βέρσιον, όποτε κάποιος τους σπάσει το ρεκόρ στο πάκμαν, όποτε ο Μπερλουσκόνι τζοιμηθεί με άλλην γεναίκα, ανήλικη ή μη, όποτε ο Αρχιεπίσκοπος πει πελλάρα, τούτα ούλλα τα πράγματα που συμβαίνουν πολύ συχνά τελοσπάντων (ιδίως τα γκολ της Ομόνοιας).

Έτσι που λέτε οι πνευματικοί αθθρώποι. Πολυπράγμονες, πολυδιάστατοι, πολύπλοκοι, πολυσχιδείς, πολύ απασχολημένοι, πολύ μπερδεμένοι, πολύ χαμένοι, πολύ όβεργελμτ που μας αρέσκει να λαλούμεν. Όβεργελμτ που το ένα, όβεργελμτ που το άλλο, κουρασμένοι με πονοκεφάλους και τα ρέστα, στην τσίτα και στην πρίζα.

Αλλά κατά τ’αλλα ούτε κατά διάνοια να μείνουμε χωρίς σύνδεση (την θέλουμε παντού στο γραφείο, στο σπίτι, στο καφέ, στο λεωφορείο, στο τρένο κοκ). Ούτε κατά διάνοια να φκούμεν να κάμουμεν ένα γυρό (μόνοι τυχεροί οι καπνιστές που κάμνουν διαλείμματα για τσιγάρο – και εδώ είναι που ο νόμος για το κάπνισμα εγώ νομίζω εν σε καλό που εννα τους φκει). Ούτε κατά διάνοια να αφήσουμε το κινητό σπίτι να παίζει μόνο του, ούτε κατά διάνοια να φκούμε τις σκάλες να φατσίσουμε την πόρτα του παρέα ή του συναδέλφου μας για να πούμε ‘θέλεις να πάμε για φαί’ – στέλνουμε μήνυμα. Ούτε κατά διάνοια να κλείσουμε τα 4 που τα 5 παραθυράκια του γκουγκλ ή του μοζίλα (ειδεμή θα κόψουμε πίσω). Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα.

Εχτές έλαβα ένα ίμειλ που μια κοπέλλα με την οποία είμαστε μαζί σε ένα πρόγραμμα. Έλεγε ότι την τάδε μέρα θα δώσει στον εαυτό της ένα διάλειμμα δύο ωρών για να χαλαρώσει τζιαι να μιλήσει (να κάμει κάτς απ) με αθθρώπους που επαραμέλησε λόγω φόρτου εργασίας. Έτσι επήρε την μεγάλη απόφαση λέει να μπει στο σκάιπ τζίνην την ώρα να κάμει τζιαι ένα ζεστό ρόφημα τζιαι να κάτσει να τα πει με όσους είναι διαθέσιμοι. Έκαμα λλίην ώρα να συνειδητοποιήσω τι έγραφε το μήνυμα…

Τζιαι όταν εσυνηδειτοποίησα έκλεισα τα 5 παραθυρούθκια του μοζίλα μου, εφάτσισα τζιαι την οθόνη του υπολογιστή τζιαι εφκήκα έξω να πάω ένα γυρό.

Σε σκοτώνω επειδή το σηκώνεις...

2010-10-28T00:15:00.001+01:00

Φαντάσου ότι είσαι σε μια γέφυρα πάνω από τις ράγες του τρένου. Στις ράγες βλέπεις παγιδευμένους 5 ανθρώπους και ακούς το τρένο που φθάνει κατευθυνόμενο προς αυτούς. Ο μόνος τρόπος να σωθούν αυτοί οι 5 ανθρώποι είναι να σπρώξεις τον χοντρό άντρα που στέκεται μπροστά σου στην γέφυρα γιατί με τον όγκο του θα μπορέσει να σταματήσει το τρένο. Αυτός όμως θα πεθάνει. Θα το έκανες;

Θα το έκανες;

Κάποιο θα το έκαναν, κάποιοι όχι.Προς διασκέδασην 'ερευνητικών ενδιαφερόντων' αυτά τα ηθικά διλήμματα εδιανθιστήκαν από μια γνωστή μου και στη θέση του χοντρού άντρα εμπήκε ένας χοντρός μουσουλμάνος που αν τον κουντήσεις θα σώσεις 5 χριστιανούς. Είχε και άλλα διλήμματα και πολλές παραλλαγές στο πόσοι και ποιοι σκοτώνουνται στο πόσους και ποιους θυσιάζεις (πάντα χριστιανοί vs. μουσουλμάνοι όμως). Αν και το δείγμα της ήταν πολύ πολύ χριστιανοί τα αποτελέσματα 'ντάξει δεν έλεγαν ότι όσο πιο χριστιανός είσαι ή όσο πιο έκδηλα ή άδηλα (ξέρουμε να τα μετρούμε και τούτα τωρά) προκατελειμμένος είσαι, τόσους πιο πολλούς μουσουλμάνους σκοτώνεις. Ήβρε (η γνωστή) με το κούντημα δυο τρία effects αλλά όπως είπα όχι τα πολύ αναμενόμενα.

Τωρά έπεσε η ιδέα να επαναλάβει τα διλήμματα με άλλο πληθυσμό. Κάποιοι (άντρες καθηγητές) επροτείναν οπαδούς ποδοσφαιρκών ομάδων. Ναι, έχουν φανατισμένους τζιαι οι άλλες χώρες - θα ήταν πολλά ενδιαφέρον να εγίνετουν cross-culturally η σύγκριση τούτη. Ή τελοσπάντων να εγίνετουν και η σύγκριση με τόπους όπως την Κύπρο όπου ο φανατισμός είναι και πολιτικά χρωματισμένος. Θα επέτασσες έναν όχτον αποελίστα να έσωζες 5 ομονοιάτες; Ξέρω αρκετούς 'οπαδούς' στην Κύπρο - και ξέρω πολλούς εξ' αυτών που θα απαντούσαν ΄ναι'.

Φυσικά άλλον τα διλήμματα τζιαι οι απαντήσεις σου σε τζείνα και άλλον οι πράξεις. Εξάλλου τούτο που μαθαίνω σιγά σιγά για την προκατάληψη είναι ότι επηρεάζεται πολλά που το πόσο επιτρεπόμενη - (κοινωνικά επιτρεπόμενη) είναι. Για παράδειγμα, το να μισάς τους μουσουλμάνους δεν είναι κοινωνικά ορθό (τωρά). Το ίδιο τζιαι το να μισάς τους μαύρους ή τους ομοφυλόφιλους (σε ΚΑΠΟΙΕΣ κοινωνίες λέμε). Γι αυτό και τουλάχιστον οι εγγλέζοι οι φοιτητές δαμέ λαλούν ότι δεν θα επετάσσαν ένα μουσουλμάνο ας ήταν και για να σώσουν 5 δικούς. Αλλά νομίζω τους οπαδούς της άλλη ομάδας εν εντάξει να τους μισάς τζιαι στην Αγγλία, τζιαι στην Κύπρο. Εν λίο η νόρμα παρά όχι. Και είναι νομίζω η προκατάληψη εναντίον των οπαδών μιας έξω-ομάδας αν όχι αποδεκτή τουλάχιστον όχι εξίσου καταδικαστέα.

Όμως η ιδέα των οπαδών δεν άρεσε στη γνωστή μου, τζιαι καταλαμβαίνω το γιατί. Αν ασχολείτουν με τον φούρπο μπορεί να ήταν διαφορετικά τα πράματα. Η δεύτερη πρόταση ήταν η ομάδα των mentally ill (στα ελληνικά υποθέτω ψυχικά ασθενείς). Και πέφτει η (πιλοτική) ερώτηση εννα επέτασσες ένα θεοπάλαβο σχιζοφρενή να σώσεις πέντε νορμάλ (έχοντες σώας τα φρένα - δεν ξέρω καν πως θα το διατυπώσει); Εγώ απάντησα απλά όχι. Τζαι αλήθκεια νομίζω οι περισσότεροι εννα απαντούσαν όχι (γενικά οι απαντήσεις σε τούτα τα διλήμματα είναι όχι) αλλά κάμνεις την ερώτηση να δεις τα χαρακτηριστικά τζείνων που απαντούν το ναι ρε παιδί μου. Και επειδή η γνωστή μου είπε ναι και μου το εξήγησε, η εκλογίκευση ήταν η εξής. Απαλλάσεσαι ένα ψυχικά άρρωστο που εν βάρος και για τον ευατό του και για την κοινωνία που τον ζει (!) για να σώσεις 5 ανθρώπους των οποίων η ζωή έχει μεγαλύτερη αξία (βλ. εννα δουλέψουν, εννα κάμουν κοπελλούθκια, εννα έχουν θετική -αναμφίβολα- επίδραση στην κοινωνία ή στους γύρω τους κοκ).

Σε λία χρόνια λαλούν οι ειδικοί η κατάθλιψη θα είναι η δεύτερη σε επιπολασμό ασθένεια Άδε ψυχικά ασθενείς που έχουμε να θυσιάσουμε αν τύχει ποτέ να βρεθούμε πάνω σε καμιά γέφυρα! Αλλά ποιος θα έσυρνε έναν καταθλιπτικό; Έχουν και οι ψυχικά ασθενείς τις κλάσεις τους. Ένας σχιζοφρενής και οι λοιποί ψυχωσικοί σίουρα εννα ήταν καλλίτερη θυσία. Καταλαμβαίνουμεν΄τους λιότερο που τους καταθλιπτικούς βλέπεις. Και ότι καταλαμβαίνουμε λιγότερο τόσο πιο πολύ φόβο προκαλεί και τόσο πιο λιγότερο ανθρώπινο είναι. Και ότι είναι λιγότερο ανθρώπινο -τόσο πιο λίγο αξίζει η ζωή του - υποθέτω. Και είναι αυτή η σχεδόν πεποίθηση ότι ' εγώ μπορώ να κρίνω ποιου η ζωή έχει την μεγαλύτερη αξία' που εν επικίνδυνη. Εν τούτες οι προεκτάσεις της προκατάληψης που εν καλά κρυμμένες και που σε δύσκολους καιρούς που 'σηκώνουν θυσίες' εμφανίζονται.

Η Κ-Σ, η κ. Προσωπαγνωσία και η φίλη μου η Σύλβια.

2010-10-22T10:28:00.002+01:00

Για την Κ-Σ άκουσα στα μαθήματα του προπτυχιακού μου. Γι αυτήν θυμούμαι μόνο τα κουτσομπολιά. Ότι ήταν γραμματέας του Πιαζιέτ (ενός τύπου που είπε κάμποσα για την γνωστική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών – οι δασκάλοι και οι ψυχολόγοι μάλλον θα τον έχουν ακουστά. Είναι αυτός που επειραματίζετουν πάνω στα μωρά του κάπου στην Ελβετία…). Και δεν ξέρω, μπορεί και να έπαιζε και κάτι μεταξύ τους, της Κ-Σ και του Πιαζιέτ. Αυτό το τελευταίο μπορεί να το έπλασα. Τόση άχρηστη γνώση να μην την διανθίσουμε;

Την Κ-Σ πήγα να την ακούσω να μιλά την Τρίτη παρόλο που θα μίλαγε για πράγματα πολύ έξω από τα ‘ενδιαφέροντα’ μου (άλλη μόδα και τούτη με τα ερευνητικά ενδιαφέροντα – πόσο στενέφκει ο νους του αθρώπου ώρες-ώρες…). Τέλος πάντων. Πρέπει να μίλησε καμιά 50αριά λεπτά. Είχε 5-6 σημεία να πει και έτσι η υποστήριξη κάθε σημείου για κάποιον που κατέχει πάρα πολλά τον τομέα μπορεί απλά να λειτουργούσε σαν υπενθύμιση υπάρχουσας γνώσης παρά σαν κάτι νέο… Αλλά η Κ-Σ 60 τόσο χρονών κοπέλα, ντυμένη με ένα πέτσινο σακάκι που είχε τυπωμένα πάνω του τα γράμματα του αλφαβήτου (τόσο κουλάτη) ήταν ξεκάθαρη στις τοποθετήσεις της, είχε αγάπη για και πίστη στη δουλειά της και ήταν εξαιρετική στην υπεράσπιση της θέσης της. Την εσύγκρινα με τον δικό μου επόπτη αλλά σταμάτησα. Δεν υπήρχε λόγος. Το μόνο σίγουρο είναι πως όσο προχωρούσε η ομιλία τόσο πιο πολύ ντρεπόμουνα για την αφέλεια, την άγνοια και την περιφρόνηση που εμπεριείχε η περιγραφή “η γραμματέας του Πιαζέτ” και ας μην την χρησιμοποιούσαμε ποτέ ιδιαίτερα κακόβουλα.

Την πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση στον χρόνο της συζήτησης την έκανε η καθηγήτρια που έχει προσωπαγνωσία. Η προσωπαγνωσία είναι στην ουσία μια πάθηση η οποία χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα του ατόμου να καταγράψει και συνεπώς να αποθηκεύσει πρόσωπα. Βασικά για να σε αναγνωρίσει η κυρία τούτη πρέπει να της μιλήσεις. Η ίδια, είναι φιγούρα που δεν περνά απαρατήρητη, για κάποιους για λόγους εμφάνισης, για άλλους επειδή πολλές φορές περπατά και μιλά μόνη της, για κάποιους άλλους επειδή την επέτυχαν αργά τη νύχτα στο τμήμα και την είδαν να συμπεριφέρεται παράξενα, όπως να μιλά από ένα σταθερό τηλέφωνο στο διάδρομο με έναν κατά που φαίνεται φανταστικό συνομιλητή ή την άκουσαν να κάμνει παράξενους θορύβους κάτι σαν εμετούς στην τουαλέτα. Η κ. προσωπαγνωσία φυσικά έχει όνομα αλλά κανένας από αυτούς που ξέρω συμπεριλαμβανομένης και εμού δεν τολμήσαμε να το ρωτήσουμε ποτέ γιατί για μας είχε ήδη όνομα, είναι η κυρία με την προσωπαγνωσία…

Μόνο η Σύλβια που είμαστε μαζί στο ίδιο γραφείο επροσέγγισε την Αν (που έχει όνομα...). Μόνο η Σύλβια είχε τα κότσια. Και έχει κότσια…Η Σύλβια, η παράξενη Σύλβια που θα παντρευτεί έναν άντρα που άνετα θα μπορούσε να ήταν παπάς της, η εγωίστρια Σύλβια που μόνο τον εαυτό της σκέφτεται τάχα, η ανυπόμονη Σύλβια που ποτέ δεν με περιμένει να φάμε μαζί αν πεινάσει πρώτη, η εκκεντρική Σύλβια που είναι καπνίστρια και που κάθε 15 λεπτά βγαίνει για να ανάψει τσιγάρο. Η έξυπνη Σύλβια που κατεβάζει απίστευτες ιδέες, η δουλευταρού Σύλβια που διαβάζει με τις ώρες, η επιμένουσα Σύλβια που αν δεν της βγαίνει κάτι θα κάτσει εκεί να της βγει, η ριζοσπαστική Σύλβια που στα 16 της παρολίγο να την θκιώξουν που το σχολείο γιατί ήταν πελλόπλασμα (ή μήπως πολύ gifted για να την χειριστούν). Αυτή, η φίλη μου η Σύλβια, επήεν εσυστήθηκε τζιαι έγινε φίλη με την Αν (που έχει όνομα..) και στη Σύλβια χρωστώ το ότι η Αν όταν με ακούει τώρα να μιλώ (ιδιαίτερα αν συναφέρω την Κύπρο) ξέρει ποια είμαι. Είναι χάρη στη Σύλβια που αντικατέστησα μια ταμπέλα με ένα όνομα, μια πάθηση με έναν άνθρωπο.

Ο Μάικλ Κ.

2010-09-28T22:03:00.000+01:00

Την Κυριακή επόνησα πολλά. Ένιωθα πως κάποιος έβαζε και έβγαζε βελονούες, ενίοτε και σπόντες μεγάλες μεσ΄την φτέρνα μου. Τάραξε ποδά, τάραξε ποτζί, πέσε, σήκου, κάτσε, ο πόνος πόνος. Κάμε το ένα κάμε το άλλο, δες μια ταινία - η ταινία ήταν το χειρότερο πράγμα που μπόρεσα να σκεφτώ.

Τελικά κάτι εβρέθηκε να σκοτώσει τον πόνο. Ήταν ο Μάικλ Κ που είχε μείνει με τα δύο του τελευταία κεφάλαια αδιάβαστα. Τον έπιασα στα χέρια μου και οι βελόνες ησύχασαν, αρκετά. Θα μπορούσε να μην μου αρέσει ο Μάικλ Κ γιατί ο Μάικλ Κ. είναι ένας ασήμαντος άνθρωπος. Ένας πολύ ασήμαντος άνθρωπος.

Βασικά ο Μάικλ Κ. ήταν ένα άνθρωπος που εγεννήθηκε άσχημος τζιαι δεν ήταν τζιαι ξεφτέρι απ΄ότι κατάλαβα. Είχε μια μάνα που αρρώστησε και του πέθανε μεσ΄ τον δρόμο. Εδούλεψε ένα φεγγάρι κηπουρός και γενικά έκαμνε τα βασικά για να επιβιώνει. Έβρισκε φαί να φάει, τόπο να τζοιμηθεί και να προστατεύκεται που την κρυάδα, τζιαι κανένα κουτσοδούλι για να ποσκολιέται.

Όταν ο Μάικλ Κ έκαμνε ΤΟΥΤΑ ΟΥΛΛΑ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ η κοινωνία στην οποία ζούσε βρισκόταν σε εμφύλια διαμάχη. Συλλαμβάνεται ο Μάικλ Κ. σε μια φάση γιατί αντί να υπηρετεί σε κανένα στρατόπεδο, φυτεύκει κολοκυθόσπορους σε ένα τοπούι που ήβρε. Συλλαμβάνουν΄τον σαν συνεργό των φυγόστρατων βασικά, τζιαι βάλλουν' τον μέσα. Πιέζουν' τον να μαρτυρήσει, ο τύπος δεν μαρτυρά αφού δεν έχει τίποτε να πει αλλά και τίποτα να εξηγήσει αφού το μόνο που έκαμνε ήταν να φυτεύκει κολοκυθόσπορους και να τρώει κολοκύθες. Επιπλέον όπως λέει τζιαι ο ίδιος στο τέλος, απλά δεν ήξερε να διηγείται ιστορίες. Απλά δεν ήξερε να βάλει πέντε προτάσεις στη σειρά τζιαι να πει μια ιστορία.

Τέλοσπαντων, τζιαμαί στη φυλακή/ στρατόπεδο/ αναρρωτήριο διούν του φαϊ να φάει, αλλά δεν τρώει. Όχι γιατί θέλει να παίξει τον έξυπνο, ούτε γιατί αντιστέκεται, αλλά γιατί δεν το τραβά η όρεξη του και δεν το αντέχει ο οργανισμός του το κανονικό το φαί. Θέλει μόνο κολοκύθα. Ούλλοι διερωτούνται τι παραξενιές εν τούτες ώσπου στο τέλος απλά φρίττουν με το πόσο απλοϊκός ή ασήμαντος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος. Τόσο πολλά φρίττουν που αρκέφκει να τους κόφτει τζιόλας. Δηλαδή ο Μαικλ Κ. τραβά το ενδιαφέρον λόγω του πόσο (ασυνείδητα και μη απαραιτήτως θελημένα) περιθωριακός είναι...Αυτά.

Αυτό το βιβλίο εδιάβαζα για να μου φύει ο πόνος. Τζιαι χωρίς να καταλάβω ακριβώς το γιατί, ο Μάικλ Κ. που είναι ένα βιβλίο για την ζωή ενός ασήμαντου ανθρώπου, κατάφερε να κρατήσει την προσοχή μου εκεί και τον πόνο μακριά. Χωρίς το βιβλίο να μου αρέσει κατ' ανάγκη, χωρίς να έχω σχεδόν κανένα συναίσθημα ή και άποψη για τα όσα εδιάβαζα, απλά εσυνέχιζα να διαβάζω και να σκέφτομαι τον Μάικλ Κ. Τι ήταν ο Μάικλ Κ; Τι εσυμβόλιζε ακριβώς ο Μάικλ Κ; Τι έχει να μου/ σου διδάξει ο Μάικλ Κ; Γιατί κάποιος να επιλέξει να γράψει ένα βιβλίο για τον όποιο Μάικλ Κ;

Είναι αρκετά ασύλληπτο πλάσμα ο Μάικλ Κ. Λέμε στην ψυχολογία ότι το περιβάλλον μετρά, ότι το περιεχόμενο μας διαμορφώνει, ότι είμαστε κατασκευάσματα της κοινωνίας κοκ. Εσκέφτομουν πόσο ο Μάικλ Κ έμεινε μακριά από το 'κοινωνικό πλαίσιο', πως ο χρόνος, τα ιστορικά γεγονότα, οι ζωές των άλλων ανθρώπων δεν τον άγγιξαν καν, δεν σήμαιναν τίποτε για εκείνον. Σκέφτομαι ακόμα το τι θέλει να πει ο Μάικλ Κ τη στιγμή που δεν θέλει να πει τίποτα. Σκέφτομαι τι να σκεφτότανο Κούτζι σαν έπλαθε τον ήρωά του.

Τζιαι είναι μόλις τωρά, γράφοντας τούτο το κείμενο που ήρθε στο μυαλό μου πάλι ο Σατζ που είχε πει αν τον εδιάβασα σωστά ότι ο όρος mental illness να είναι προιόν της ανάγκης του ανθρώπου να εξηγήσει ό,τι δεν μπορεί να καταλάβει. Δεν θα ησύχαζα αν μου έλεγε κάποιος ότι ο Μαικλ Κ, εσυμπεριφέρετουν όπως εσυμπεριφέρετουν γιατί ήταν αυτιστικός ας πούμε; Θα ησύχαζα. Υποθέτω πως όλη η μαγεία του Μάικλ Κ. ήταν πως έμεινε ανέντακτος και ανέγγικτος. Πως δεν κατάφερε να χωρέσει σε καμιά ταμπέλα τζιαι ας εβρεθήκαν στο δρόμο του διάφοροι 'καλοθελητές' (σε ή χωρίς εισαγωγικά) που εθέλησαν να τον...βοηθήσουν, να τον...καταλάβουν, ή απλά να τον...περιεργαστούν.

Όπως λέει (σκέφτεται) και ο ίδιος στο τέλος του βιβλίου:

" ..Τώρα έχουνε στρατόπεδα για τα παιδιά που οι γονείς τους το έσκασαν [...], στρατόπεδα για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να συντηρηθούν, στρατόπεδα για τους ανθρώπους που τους έδιωξαν από την χώρα, στρατόπεδα για τους ανθρώπους που δεν ξέρουν πόσο κάνει δύο και δύο, στρατόπεδα για τους ανθρώπους που ζουν στους υπονόμους, στρατόπεδα για τα κορίτσια του δρόμου, στρατόπεδα για τους ανθρώπους που ζουν στα βουνά και αντινάζουν γεφύρια τις νύχτες. Ίσως τελικά αρκεί και με το παραπάνω να είσαι έξω από αυτά τα στρατόπεδα, έξω απ΄όλα τα στρατόπεδα ταυτόχρονα. Ίσως από μόνο του αυτό είναι για την ώρα μεγάλος άθλος. Πόσοι ανθρώποι έχουν μείνει που να μην είναι κλεισμένοι πίσω από τα σύρματα ή που να μην φυλάνε σκοπιά στην πύλη; Εγώ την γλίτωσα από τα στρατόπεδα, ίσως αν κάνω τον ψόφιο να την γλιτώσω και από την φιλανθρωπία. "

Μια κάποια λύση

2010-09-18T11:34:00.000+01:00

Βλέπω τις φωτογραφίες που ανάρτησαν κάποια άτομα από το τελευταίο Summer school στο οποίο επήα αυτό το καλοκαίρι, το Summer school στην Αίγινα. Δεν έχει σημασία τι σχολή ήταν, σημασία είχε ότι λάμβανε χώρα στην Αίγινα. Και λέγοντας το αυτό είμαι σίγουρη πως δεν είμαι η μόνη που πάτησα το κουμπί 'How to apply' πριν καν δω τι περιείχε το Summer School. Μπορεί άλλη φορά να παραλείψω να είμαι τόσο παρορμητική όμως. Κι αυτό μόνο αν θέλω να τελειώσω με τούν'το πτυχίο. Φυσικά τον Φεβράρη στην Αγγλία, όταν σου έρχεται μια προσφορά που περιέχει ήλιο δεν την απορρίπτεις κι εύκολα. Όπως την προσφορά που πήρα σήμερα για να περάσω ένα τετράμηνο στην Αυστραλία. Έβλεπα έξω τον ουρανό γκρίζο και το κουμπί 'How to apply' ήταν πειρασμός. Εννοείται ότι το επάτησα. Ναι... Έτσι την παθαίνω. Κάποιοι έχουν περισσότερες αντιστάσεις- αυτοί είναι που προκόβουν εξάλλου.

Όπως και να' χει πίσω στις φωτογραφίες και στην Αίγινα ή στην Ελλάδα καλύτερα. Έχω την Αίγινα στο μυαλό μου και βλέπω και τις φωτογραφίες. Μ΄αρέσουν οι φωτογραφίες. Μπορώ να κάτσω να βλέπω με τις ώρες φωτογραφίες, φωτογραφίες από τόπους, ανθρώπους, πράγματα, ή και πιο ακαθόριστες, αφηρημένες, θαμπές,πολύ φωτεινές, απρόσεχτες ή βιαστικά παρμένες, ή μελετημένες σε σημείο που λες 'εντάξει, το έψαξες φίλε'. Εντάξει υποθέτω δεν μπορώ έτσι με ευκολία να βλέπω τα πάντα. Το ίδιο και με τα έργα τέχνης. Δηλαδή όσο και να το προσπαθήσω δεν μπορώ να βλέπω τους πίνακες που απεικονίζουν τους δούκες, τις δούκισσες, και όλους τους αξιωματούχους τελοσπάντων του βασιλείου. Έτσι στεκάμενους κορτωτούς με το στήθος έξω όλο περηφάνεια. Περηφάνια. Σπάνια την γράφω σωστά τούτη την λέξη. Το προσπάθησα να τους συμπαθήσω τους τυπάδες τούτους αλλά τίποτε. Nichts.

Οι φωτογραφίες που βλέπω τώρα έχουν συγκεκριμένη θεματολογία. Έχουμε θάλασσα, έχουμε εκκλησιές και ξωκλήσια, (360 στον αριθμό στην Αίγινα- 360 εκκλησιές και ξωκλήσια!), έχουμε το ηλιoβασίλεμα να είναι top hit, έχουμε φυστικόδεντρα (στην Κύπρο τα λέμε χαλεπιανά τα φυστίκια -Αιγίνης- δεν είχα ιδέα)και υποθέτω έχουμε και τα αρχαία (που τα λένε και ruins). Μέναμε κοντά και στο έργο του Καπράλου, το γλυπτό της μάνας (γυναίκας της Πίνδου) που έχει γυρισμένη την πλάτη στη θάλασσα. Το έβλεπα κάθε μέρα το γλυπτό αυτό, το βρήκα εντυπωσιακό.

Το γλυπτό το σχολιάζαμε με την συγκάτοικό μου, Φιλλανδέζα στην καταγωγή, 50άρα, άφησε τη γλωσσολογία να πιάσει την ψυχολογία, μένει στην Ιταλία, στο Μιλάνο και έχει επαγγελματική φωτογραφική μηχανή. Ήταν πόμπα συγκατοίκηση. Πρωινή κι αυτή, πρωινή κι εγώ. Ένα καλημέρα ελέαμε και τραπηδούσαμε από το κρεβάτι. Αυτή έπαιρνε την φωτογραφική της, εγώ το μαγιό μου. Μετά βρεθόμασταν στο πρόγευμα. Μου έδειχνε τις φωτογραφίες της. Της άρεσε πολύ η μάνα, το γλυπτό. Της άρεσαν και τα κύμματα. Το είδε πολύ συμβολικά το θέμα. Η μάνα είναι η Ελλάδα, λέει. Τα κύμματα οι φουρτούνες, οι δυσκολίες, το παρόν της Ελλάδας..
- Γιατί εχει γυρισμένη την πλάτη στη θάλασσα, με ρωτά παραπονεμένα.
- Εγώ έπιασα τις αναλύσεις μου για τη σχέση αγάπης και μίσους που έχουν οι Έλληνες με την θάλασσα. Το μόνο πρόβλημα στην περισπούδαστη ανάλυση μου ήταν πως η μάνα, ήταν η μάνα της Πίνδου. Τι γυρεύει αυτή στη θάλασσα και τι έχει να χωρίσει μαζί της;
- Γιατί γέρνει τους ώμους, με ρωτά. Γιατί παραιτείται; Είναι η Ελλάδα που παραιτείται;
- Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Ξέρεις, δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα πιάνει πάτο, λέω. Είδες το πρόσωπο όμως της μάνας;
- Ναι, έχω κοντινά πλάνα. Για δες.
( Το πρόσωπο της μάνας, είναι τραχύ και έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα έκφραση κυρίως λόγω του σχήματος που παίρνουν τα χείλη και τα φρύδια. Το σώμα της φωνάζει πως γέρνει πως θρηνεί, αλλά η έκφραση στο πρόσωπο είναι πολύ πιο αινιγματική.
- Λες να τα καταφέρει η Ελλάδα με ρωτά.
- Μίλησες με τους ντόπιους; της λέω.
- Ναι. Και μου είπαν κάτι που με ανησύχησε. Πως ο κόσμο έχει χάσει πια την περηφάνεια τους (να το 'ει' πάλι να μου βγαίνει αυθόρμητα - δεν έχω και ορθογράφο να μου το υποδεικνύει...). Πως είναι έτοιμοι να δοθούν σε κάθε λύση που θα τους βγάζει από τα αδιέξοδά τους. Ας είναι και ξεπούλημα. Δεν υπάρχει πλεόν το κριτήριο για ηθική λύση. It's a fight over scarce resources from now on. And you know the rules that govern this.
- Ναι. Όμως είδες το πρόσωπο της μάνας; Άλλη εγώ. Ατού.
- Εγώ είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρουν μου λέει. Εγώ πιστεύω στην Ελλάδα.

Ξέρω'γω... Πηγαίνοντας μετά από την Αίγινα στην Αθήνα και βλέποντας την πραγματική μιζέρια, δεν ήξερα αν με παρηγορούσε πια το πρόσωπο της μάνας. Ίσως η Ελλάδα γι ακόμη μια φορά να περιμένει τους έξω που πιστεύουν σε αυτή να ρθούν να την σηκώσουν. Των έξω τα κίνητρα είναι πάντα αμφισβητήσιμα. Αν και η εθνική των ελλήνων ματαιοδοξία πάντα δημιουργεί φιλέλληνες ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν. Είναι η ίδια ματαιοδοξία ίσως που συνάπτει συνεργασίες με την Goldman Sachs. Αλλά ναι, η Ελλάδα φαίνεται να περιμένει τους έξω κι ας τους κράζει. Γιατί στες ώρες τούτε το ζητούμενο εν η γνώστη, η πολύ γνωστή ΄μια κάποια λύση'.

Πασ' τα Βαλκάνια

2010-07-30T20:54:00.002+01:00

Make a free slideshow

Αλλάζουν οι τόποι (μπορεί), μ΄αλλάζουν και τα μάτια που τους βλέπουν...

2010-07-30T20:33:00.000+01:00

This digital slideshow personalized with Smilebox

Εις τα Βαλκάνια

2010-07-17T08:23:00.000+01:00

Φεύγω για Βουλγαρία αύριο - μπόρεσα να το δω και στο φετζάνι μου. Βλέπετε το '10' στο βάθος; -Mην ψάξετε πολύ (δεν είναι εκεί). Αυτό σημαίνει 10 φορές. Ναι, η δέκατη επίσκεψη. Η πρώτη έγινε πριν 17 χρόνια. Πως τες ελέαν τις αερογραμμές τότε; Ήταν οι Balkanair; Πάντως μια φορά επέτασα με την Helios. Μόνο μια φορά. Δεν επρόλαβα να ξαναπετάξω - μια βδομάδα μετά έγινε το γνωστό γεγονός...

Δέκατη επίσκεψη σε μια χώρα που τις προηγούμενες 9 φορές έμοιαζε η ίδια. Νομίζω τις 4 από τις 9 φορές έμεινα στο ξενοδοχείο (ξενοδοχείο;) Ντιάνα Τρία (Diana Tri στα βουλγάρικα). Diana σημαίνει Άρτεμις, εννοώ είναι το βουλγάρικο όνομα για το Άρτεμις. Τρία σημαίνει το τρίτο ξενοδοχείο της...αλυσίδας. Χάλια το Diana 3, το είδα και ανακαινισμένο. Αλλά ήταν το καλύτερο από όλα τα Ντιάνα, άκουσα. Την τελευταία φορά που πήγα Βουλγαρία έμεινα στα ξενοδοχείο Τριάδα. Κάτι έχουμε με το τρία εγώ και η Βουλγαρία. Το ξενοδοχείο Τριάδα το'χει ένας τύπος που έκαμε φυλακή για διαφθορά. Το Τριάδα μπροστά στο Ντιάνα Τρί, ήταν μια πολυτέλεια σκέτη. Αλλά μια πολύ μα πολύ κάλπικη πολυτέλεια.

Πίσω στο Ντιάνα Tρι: Δύο κρεβάτια, ένα καθρέφτης και από κάτω του το μεγάλο κομοδίνο (και τα δύο χάρτινα σχεδόν- αλλά από ξύλο). Μεταξύ των κρεβατιών ένα μικρό κομοδίνο (χάρτινο...σχεδόν). Τζάμια τα παράθυρα - διπλά (από μόνωση δεν είχαμε πρόβλημα). Το μπάνιο... Θυμούμαι που έλειπαν πλακάκια από παντού. Είχαμε την τουαλέττα, δηλαδή την λεκάνη, την βρύση και το τηλέφωνο του μπάνιου. Αυτά. Η μπανιέρα ήταν το μπάνιο (δηλ. το δωμάτιο). Το πάτωμα, αν το επετυχαίναν οι τεχνίτες, είχε κλίση τέτοια κατά την οποία το νερό κινούνταν στην τρύπα την ειδικά διαμορφωμένη για να μην κλαππώνεσαι. Λιτά πράματα. Που δεν με ενοχλούν ποσώς, Που τα προτιμώ. Και που θα μου άρεσαν, ΑΝ άρεσαν και στους Βούλγαρους.

Αυτό ήταν το πρόβλημα μου με την Βουλγαρία. Σαν χώρα είναι όμορφη εγώ νομίζω. Είδα την Αλμπένα (τουριστικό θέρετρο), είδα τα βουνά της (ντυμένα στα άσπρα αλλά και πολύχρωμα το φθινόπωρο), είδα την όμορφη Ρίλα (το μοναστήρι), κολύμπησα σε πισίνα από φυσικό νερό των βουνών στο Στάρα Ζαγόρα, δεν θυμάμαι πολλά από Χάσκοβο, επισκέφτηκα το πολύ όμορφο και ιστορικό Βελίκο Τέρνοβο. Ναι, είδα και άσχημες εικόνες. Αλλά αυτό που με ενοχλούσε στην Βουλγαρία, είναι ότι η Βουλγαρία δεν άρεσε στους Βούλγαρους. Γιατί δεν άρεσε στους Βούλγαρους η Βουλγαρία; Τι από την Βουλγαρία δεν άρεσε στους Βούλγαρους; Πότε θ'αρέσει στους Βούλγαρους η Βουλγαρία; Άκουσα διάφορα: slave mentality, Balkan mentality, post-communism mentality, corruption, mafia, poverty φυσικά, εθνικός πεσσιμισμός, ηττοπάθεια και πάει η λίστα και πάει.

As am Bulgarski i obicham mnogo.... Είμαι Βούλγαρος και αγαπώ πολύ (τα βουνά τις χώρας μου....). Αυτό είναι ένα ποίημα δεν ξέρω αν είναι και μελοποιημένο που μαθαίνουν τα βουλγαράκια στο δημοτικό. Εκάτσαν να μου το μάθουν και μένα (ήμουν τότε Λύκειο) ένα απόγευμα στο Ντιάνα Τρί που είχαμε αδειάσι. Εκάτσαν να μου μάθουν και πιλόττα (βουλγάρικη) μια φορά, αλλά εγώ και η πιλόττα δεν τα πήγαμε ποτέ καλά. Αλλά διερωτώμαι. Τα βουλγαρούθκια τούτα που μου μαθαίναν πιλόττα και που με διδάσκαν υπομονετικά το ποιηματάκι, αγαπούσαν την Βουλγαρία; Εγώ λέω ΄ναι΄. Πότε σταματούν λοιπόν οι Βούλγαροι να αγαπούν την Βουλγαρία; Σε ποια ηλικία, σε ποια φάση της ζωής τους, σε ποια φάση της ζωής της Βουλγαρίας παύει να τους αρέσει η Βουλγαρία; Διερωτώμαι.

Διερωτώμαι ξέροντας παράλληλα ότι μπορεί να κάμνω λάθος. Μπορεί η Βούλγαροι να αγαπούν την Βουλγαρία και να μην το'χω καταλάβει. Ή μπορεί να αγαπούν την Βουλγαρία με τρόπο που εγώ να μην ξέρω. Μπορεί μια 10η επίσκεψη να με βοηθήσει να καταλάβω πιο πολλά. Μπορεί.

Μυρουδιές του κόσμου

2010-06-30T09:38:00.000+01:00

Το άρωμα του τουρκικού καφέ εψές ήταν απίστευτο. Μου τον είχαν φέρει προχτές, κλειστό σε ένα σακκουλάκι πλαστικό και περιτυλιγμένο σε ένα πολύ λεπτό καφέ χαρτί που ανάγραφε τον κατασκευαστή. Πρέπει να είχε αγοραστεί από ένα μπακάλη στην Γκαζί Αντέπ. Τον έψησα σε ένα σκαλιστό πανέμορφο μπρίκι κι αυτό φερμένο από την νότια Τουρκία και τον ήπιαμε μαζί με τις κουφέττες αμυγδάλου - από αυτές που δίνουν στα βαφτίσια αλλά πιο ωραίες. Μεσ' το ερμάρι μου έχω και μια τεράστια σακκούλα με τραχανά. Τουρκικό τραχανά - που μπορεί να λέγετε τραχούν ή τάρχανα. Δεν τον ξέρουν στην Πόλη ή στην βόρεια Τουρκία τον τραχανά. Τον ξέρουν στην Γκαζί Αντεπ που είναι σχεδόν σύνορα με Κύπρο. Τον δοκίμασα, έχει άλλη γεύση, όπως διαφορετική γεύση έχει και ο τουρκικός καφές. Ίσως όχι τόσο η γεύση όσο το άρωμα τώρα που το σκέφτομαι. Αυτό μου έμεινε στο νου, το άρωμα.

Καθώς έπλενα το μπρίκι και τακτοποιούσα τον καφέ πριν τα τοποθετήσω μαζί με τον τραχανά και πάλι στο ερμάρι σκεφτομουν πως δεν ευχαρίστησα καν τους ανθρώπους για τα δώρα. Έτσι όπως τα βρήκα αμολημένα στο δωμάτιό μου τα έβαλα μεσ' το ερμάρι και τα έβγαλα για να κεράσω τους συγκατοίκους μου καφέ μετά το καθιερωμένο δείπνο (σομαλο-ινδική συνταγή το δείπνο ψες). Γαϊδουριά μεγάλη δηλαδή. Αλλά ποιον και για ποιο πράγμα να ευχαριστήσεις όταν τα δώρα τα παρατούν πάνω στο τραπέζι το οποίο εσύ άδειασες προηγουμένως για να βολευτούν; Πότε να ευχαριστήσεις όταν ο άλλος μπαίνει σε ένα ταξί κάνοντας σου κούτζια που είπες στον ταξιτζή ότι έχει αποσκευές (μα αφού φαίνονται οι γέρημες, θα τις περάσει για άνθρωπο;) σε ευχαριστεί για την φιλοξενία και απολογείται για την ταλαιπωρία (στα γρήγορα) και μετά εξαφανίζεται;

Τι να τα κάνω τα δώρα που ήταν μόνο εργαλείο δωροδοκίας; Τα χρησιμοποιώ κι εγώ. Τα χρησιμοποιώ για να ευχαριστήσω τους άλλους και τον εαυτό μου παράλληλα. Χωρίς ιδιαίτερες τύψεις. Μόνο όταν μου δίνει η μυρωδιά του καφέ και η ξινή μυρωδιά του τραχανά, σκέφτομαι την φίλη μου και την φαντάζομαι να ψωνίζει βιαστικά στον φθαρτέμπορα του Γκαζί Αντεπ, έναν από τους πολλούς. Και τότε ίσως να λυπάμαι λίγο. Δεν ξέρω για ποιο ακριβώς πράγμα λυπάμαι. Νομίζω είναι που έτσι μονομιάς ξεπετιούνται και οδηγούνται προς αποκρυστάλλωση κάτι στερεοτυπικές σκέψεις που πάλεψα να απολέσω. Πιάνω τον εαυτό μου να λέει: "I don't know to which extent it is a cultural thing...". Για τ' όνομα του Θεού, νόμιζα πως άφησα αυτές τις κατηγοριοποιήσεις πίσω. Αυτές τις κατηγοριοποιήσεις που λάτρεψα γιατί βάζουν τον έξω κόσμο σε μιαν τάξη την οποία μπορώ να κατανοήσω. Αν δεν ήταν τόσο λειτουργικά τα στερεότυπα, δεν θα είχαν μεγάλα chances επιβίωσης...

Μόνο η μυρωδιά του καφέ και του τραχανά, με συνεφέρνει, με βγάζει εκτός κουτιού/ κουτιών και πάλι και με προ(σ)καλεί να σκεφτώ για ανθρώπους και όχι για κατηγορίες.

Με τον ουρανό και τα όνειρα αγκαλιά

2010-06-12T10:49:00.000+01:00

Εψές εκοιμηθήκαμε κάτω από τ'αστέρια. Μην ρωτάτε για την θερμοκρασία, το σημαντικό ήταν ότι εφαίνουνταν τα αστέρια. Είναι πολύ σπάνιο το πέπλο των συννέφων να πάει λίο παρά πέρα να μην χώνει την πανέμορφη θέα. Είπα στην παρέα για την Πόλη και το κάμπινγκ και για τον Πωμό με το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα και τον πιο ωραίο έναστρο ουρανό. Τους είπα και για το καφέ Παράδεισος που είχε την ομορφότερη θέα πριν κτιστούν τζίνα τα εκτρώματα που κάτω. Τους είπα και για τον ήχο τον κυμμάτων της θάλασσας το καλοκαίρι - για τον παφλασμό των κυμμάτων. Παφλασμός. Μου αρέσει αυτή η λέξη.

Τι όμορφες εικόνες! Δυσκολευόμουν να τις περιγράψω. Ξεκινούσα την περιγραφή, σταματούσα σε μια φάση και σκεφτόμουν πόσο αδικούσε την εικόνα η περιγραφή μου. "I don't really know how to say this in english" λέω... In english (σκέφτομαι που μέσα μου)? Μόνο στα αγγλικά; - έτσι ομορφιά είναι δύσκολο να την περιγράψεις με λόγια. Κάποιοι μάγκες που τα καταφέρνουν εξάλλου τους λέμε ποιητές, συγγραφείς, τραγουδοποιούς...

Μιλώντας για συγγραφείς, οι Erich Fromm, Wilhelm Reich, και Χρόνης Μίσσιος μου κράτησαν πολύ καλή παρέα τις τελευταίες βδομάδες. Ήταν η πιο ανθρώπινη διέξοδος από το διάβασμα στατιστικής και τις αναλύσεις και τα κουμπούθκια που μονοπωλούν (ή πρέπει να μονοπωλούν) την μέρα μου. Ο Μίσσιος από την μια, χρησιμοποιώντας πολύ έξυπνη γραφή σε ένα μονοκόμματαο βιβλίο απευθυνόμενο στο δεύτερο πρόσωπο (μιλά σε ένα φίλο του) περιγράφει τον πόνο ενός πραγματικού ιδεολόγου που πίστεψε στα ιδανικά του κομμουνισμού που πάλεψε με τα όλα του γι αυτά και που πικράθηκε με το πόσο η πραγματικότητα απείχε από τον ιδεατό κόσμο για τον οποίο αγωνιζόταν. Ανεξάρτητα από την απογοήτευση και την πικρία, αυτό που πέρασε σε μένα τουλάχιστον ο Μίσσιος ήταν το πως η πίστη και μόνο σε αγνά ιδανικά ή απλά σε κάτι ρε παιδί μου: η πίστη στην αλλαγή, η πίστη στον άνθρωπο, η πίστη στο εγγενές καλό κτλ σου δίνει την ψυχική εκείνη δύναμη για να περάσεις απ' όσες κακουχίες σου επιφυλάσσει ενδεχομένως η πίστη σε αυτό το κάτι. Θύμισε λίγο τον Viktor Frankl -επιζώντα στρατοπέδων συγκεντρώσεως- και το βιβλίο του: man's search for meaning.

Μετά έχουμε τους Fromm και Reich της (αιρετικής) φροϋδικής σχολής...Μπορεί να την εσνόμπαραν οι λυσσασμένοι θετικιστές της ψυχολογίας την φροϋδική σχολή αλλά ακόμα είναι πολύ ζωντανή. Και νομίζω πως όσοι την βγάζουν εκτός της ψυχολογίας χάνουν ένα από τα πιο ζουμερά και ολοκληρωμένα κομμάτια (εννοώντας αναλύσεις) της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Γιατί, κατά την δική μου άποψη ο μάγκας ο Φρόιντ και όσοι τον ακολούθησαν- και ιδιαίτερα αυτοί που απεγκλωβίστηκαν λίο από τα σεξουαλικά συμπλέγματα κτλ- έκαμαν κάτι πολύ μοναδικό. Έβαλαν τα πράγματα σε πλαίσιο- εξέτασαν τον άνθρωπο και τα συμπτώματά του με σημείο αναφοράς τον κοινωνικό περίγυρω. Σήμερα οι trendy Λίτσες (quoting Locomondo) της ψυχολογίας είναι η μελέτη του ανθρώπινου γονιδιώματος και η μελέτη του εγκεφάλου - οι οποίες αναμφίβολα μας λένε κάτι και δύνανται να μας πουν και ακόμη περισσότερα (αμαν δείτε πόση πόρωση και πόσο χρήμα πέφτει σε έτσι labs, θα καταλήξετε και εσείς ότι αναπόφευκτα αυτός ο τομέας, έχει μέλλον).

Είναι όμως κάποια πράγματα που λείπουν από την μελέτη του γονιδιώματος και των περιοχών του εγκεφάλου που φωτίζουν ένα MRI (αξονικό τομογράφο) και που ταρακουνούν τις ράβδους του εγκεφαλογραφήματος. Όσο βατές είναι αυτές οι αδιάσειστες αιτιακές σχέσεις είναι τόσο ρεντουξιονιστικές που μερικές φορές απελπίζουν. Μερικές φορές απλά θέλεις να πιάσεις έναν Fromm για να σου πει αυτά που πραγματικά θα ήθελες να ξέρεις για τον άνθρωπο. Τον θέλεις να σε πιάσει από το χέρι και να σε ταξιδέψει με ιστορικές αναδρομές και κοινωνικές αναλύσεις πριν σου μιλήσει για 'τρόπο ζωής' (way of living που ελάλεν κάποτε και ο Szasz). Εκείνον τον 'τρόπο ζωής' που αποτελεί συνισταμένη τόσων πολλών παραγόντων (παιδεία, θρησκεία,κοινωνικό στάτους ή κοινωνική ομάδα, πολιτικό σύστημα, ιστορικές συγκυρίες) και που αποτελεί την βασική πηγή όλων των δυσλειτουργιών που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου.

Ο Φρόμμ συναντά τον Reich όταν και οι δύο αντιτίθενται στην δημιουργία κοινωνικών αυτόματων(μηχανών), 'automatons' όπως λέει ο Φρομμ, δηλαδή ανθρώπων, "ανθρωπάκων" όπως τους αποκαλέι ο Reich που απλά αποτελούν εύκολη λεία και ως εκ τούτου καταλήγουν να υπηρετούν κάθετί απάνθρωπο, όπως ας πούμε τα απολυταρχικά καθεστώτα. Ο Reich μιλά στον "ανθρωπάκο" του, τον άνθρωπο που καταδίκασε τον ίδιο τον Reich και τις ιδέες του αλλά και οποιονδήποτε Reich έζησε και έδρασε κατά καιρούς γιατί οι ιδέες και οι...αλήθειες τους ήταν λίγο βαριές για να γίνουν αποδεκτές. Ο Reich παροτρύνει τον ανθρωπάκο του, να παύσει να είναι ανθρωπάκος και να υψώσει ανάστημα, να αρθρώσει λόγο, ντόπρο λόγο.

Ο Φρόμμ από την άλλη αποτελεί το superego των επαναστατών. Λέει: "a rebel is [not]: the one who wants to overhtrow authority out of his resentment and, as a result, to make himself the authority in place of the one he has overhtrown. And very often, at the very moment he reaches his aim, he will make friends with the very authority he was fighting so bitterly before". Ακούγεται γνωστό το σενάριο δεν είναι;

Reich και Fromm απαντώνται στον Μίσσιo ο οποίος παρουσιάζει από την μιια ένας ΑΝΘΡΩΠΟ (ιδεαλιστή) ανάμεσα σε ανθρωπάκους να προσπαθεί να επιβιώσει (από ασφαλίτες αλλά και από την καθοδήγηση) και από την άλλη τους ιδεαλιστές (επαναστάτες) που διέπραξαν το σφάλμα στο οποίο αναφέρεται ο Φρόμμ.

Και αυτά εν τω μέσω στεγνών αναλύσεων αλλά και έναστρων θερινών (σχεδόν) νυχτών που φέρνουν ανθρώπους και ψυχές πολύ κοντά - που αναζωογονούν την πίστη σε αυτό το κάτι, το οποιοδήποτε κάτι.

Το χιούμορ στα κακά του

2010-05-23T09:22:00.000+01:00

Έχω επιλογές τον τελευταίο καιρό. Έχω να επιλέξω αν θα πάω γραφείο ή αν θα βγω έξω στο γρασίδι να κάμω τη δουλειά μου. Έχω την επιλογή του να αναλύσω ποσοτικά ή ποιοτικά δεδομένα (τι μπανάλ διάκριση, τωρά που το λέω). Έχω την επιλογή του να κολυμπήσω στον ποταμό ή στην πισίνα (και τα δύο δωρεάν). Μπορώ να επιλέξω με ποια άτομα θα μείνω στις εστίες του χρόνου. Μπόλικες επιλογές τελοσπάντων. Να ΄πω έτσι ενημερωτικά ότι επέλεξα γρασίδι, ποιοτικά, ποταμό και νυν συγκατοίκους αντίστοιχα.

Με το γρασίδι, και τους νυν συγκατοίκους είμαι πολύ εξοικειωμένη. Με τον ποταμό και τα ποιοτικά όμως όχι. Τον ποταμό θα τον μάθω, εξάλλου το νερό είναι νερό και το κολύμπι κολύμπι. Ανυπομονώ. Για τα ποιοτικά δεδομένα όσο κι αν ακούγεται παράξενο, ανυπομονώ επίσης. Εξεκίνησα δουλειά πιλέ. Κάμνω γούγλε-σκόλαρ το 'ανάλυση περιεχομένου' να δούμε τι βγάζει. Βγάζει τα διάφορα. Συγκεκριμενοποιώ. Και μου βγάζει ανάμεσα σε άλλα ένα άρθρο του 1950 στο περιοδικό American Sociological Review με τίτλο "A content analysis of intergroup humor" από το οποίο παραθέτω το πιο κάτω απόσπασμα: "when people are up against great inconsistencies in their creed and behavior which they can not, or do not want to, account for rationally, humor is a way out. It gives a symbolic excuse for imperfections, a point to what would otherwise be ambiguous".

Μίνι-μετάφραση: άμαν τα πλάσματα έχουν έτσι μια ασάφεια ως προς την θέση/ στάση τους για κάποια πράγματα την οποία δεν μπορούν ή δεν θέλουν να εξηγήσουν (να εκλογικεύσουν), το χιούμορ είναι έτσι μια διέξοδος. (Το χιούμορ) επίσης δίνει μια συμβολική εξήγηση για ασάφειες/ ατέλειες ή για ένα σημείο που κατα τ΄άλλα θα ήταν διφορούμενο. Υπόψην ότι το άρθρο έχει σημείο αναφοράς τους μαύρους και τους λευκούς. Επομένως μιλούμε μάλλον για θέματα στα οποία η ασαφής/ ελλειπής γνώσης επ' αυτών μπορεί να οφείλεται ή και να επηρεάζεται από την προκατάληψη προς ομάδες, ιδέες που εμπλέκει το εκάστοτε θέμα. Άμαν μπαίνει τζιαι τούτη η προκατάληψη μεσ' το παιγνίδι γίνουνται τα πράματα περίπλοκα φυσικά. Γιατί η προκατάληψη εκτός του ότι έχει αϊπια πολλά είναι και τρίπτυχη. Φανερώνεται στις ιδέες (γνωστικά) στην συμπεριφορά, αλλά και στα συναισθήματά μας. Είναι τζιαι γενικότερα η προκατάληψη κατασκευή κοινωνική που την άποψη του ότι προκύπτει κυρίως όταν μπαίνουν στο παιγνίδι ομάδες. Και όταν από το άτομο πάμε στην ομάδα, εκτός από πολλά καλά πράματα, προκύπτουν τζιαι κάποια κακά, τα οποία εννά ΄ταν χαμός να κάτσω να τα αναλύσω δαμέ. Να πω απλά το κοινωνική πίεση, συμμόρφωση και νόρμες της ομάδας για να δώσω μιαν ένδειξη.

Λαλεί λοιπόν το απόσπασμα ότι στην ουσία άμμαν δεν ξέρουμε τι να πούμε γιατί που την μια δεν ξέρουμε καλά το προκείμενο αλλά που την άλλη παρόλο που δεν ξέρουμε το προκείμενο έχουμε διαμορφωμένη στάση προς αυτό, καταφεύγουμε στο χιούμορ. Εν προσφιλής τακτική υπεκφυγής όταν κοιτάξετε γυρώ και μέσα σας (φυσικά κάποιοι έχουν περισσότερο ταλέντο που άλλους). Έσιει φασούα, γελάς, αλλά στο βάθος νιώθεις αμήχανα επειδή ξέρεις ότι το αστειάκι ήταν μια πατσιούα για να μην φανούν τα από μέσα.

Αυτό το άρθρο μου ήρθε στο μυαλό σήμερα όταν έβλεπα την εκπομπή του Τσουρούλη (φαντάζομαι είναι αρκετά γνωστή στην Κύπρο), '60 λεπτά' με θέμα "τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στην Κύπρο". Έκαμεν μου τεράστια εντύπωσε ο Θεμιστοκλέους που σε απάντηση προς ερώτηση του δημοσιογράφου για το αν θα εκαταδέχετουν ένα ομοφυλόφιλο βουλευτή δίπλα του, έσυρε ένα μικρό γελούι και είπε πως βεβαίως δεν τον ενοχλεί και ξέρουμε γιατί; ' γιατί η πολιτική ασκείται με το κεφάλι και όχι με άλλα μέρη του σώματος' (Θεμιστοκλέους, -και να τον χαίρονται τζίνοι που τον έχουν-). Δεν τον εκάνεν που το είπε μια φορά, το είπε και δεύτερη. Ευτυχώς και προς τιμήν του Τσουρούλη ο οποίος ιδιαίτερα στην αρχή της συζήτησης δεν έδειχνε και τόσο άνετος (αν και φανερά τοποθετημένος προς μία άποψη), δεν ανατροφοδότησε θετικά το αστειάκι/ εξυπνάδα του Θ. και μάλιστα την δεύτερη φορά τον ρώτησε αν το λαλεί για αστείο για να γελάσουσιν. There you go- good.

Φανταστείτε όμως τον κ. Θεμιστοκλέους να επαναλαμβάνει το αστειάκι με ομοϊδεάτες του (όχι απαραίτητα συναγερμικούς) και να γελούν. (γιατί δεν μπορεί, κάποιος πρέπει να γέλασε με τούντην εξυπνάδα για να την πει και στα ΜΜΕ ο Θ.). Το άρθρο επί του 'γέλιου συγκατάθεσης' λέει το εξής: "The 'understanding laugh' is an intuitive absolution between sinners and sometimes between sinners and victims too. The main function of the joke is thus to create a collective surreptitious approbation for something which cannot be approved explicitly because of moral inhibitions". Με άλλα λόγια το γελούι-απάντηση- στο -αστείο εν μια σιωπηλή συγκατάθεση προς τη θέση που εκφράζεται μέσω του αστείου η οποία δεν μπορεί να εκφραστεί έκδηλα -γι αυτό χώνεται και πίσω που το αστείο- λόγω ηθικών ( ή άλλων λέω εγώ) φραγμών που την καθιστούν μη πρέπουσα.

Παραδείγματα του γέλιου συγκατάθεσης πολλά. Επί καθημερινής βάσεως έχουμε όλα εκείνα τα σχολιάκια τα σεξιστικά με τα οποία γελούμε όλοι και όλες ή για να είμαι πιο ακριβής πολλοί (όχι όλοι) αλλά και πολλές. Όπως τα σεξιστικά, έχουμε τα ρατσιστικά (άτε ρε, μα εσάς η φιλιππινέζα σας εν που την Σρι Λάνκα;;) τα ομοφοβικά (ήδη εδώθη παράδειγμα) και άλλα τελοσπάντων αστειάκια είναι κοινή πρακτική, είναι χαβαλές και είναι προ παντός υπεκφυγή.

Χμ...κλείνω όπως άρχισα. Με τις επιλογές. Σε μια κοινωνία που εν πολλοίς είμαστε ελεύθεροι να σκεφτόμαστε, που τη στιγμή που έχουμε πρόσβαση σε βάσεις πληροφοριών, σε ανθρώπους, σε χώρες και σε άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα πλαίσια με τα οποία είμαστε ελεύθεροι να αλληλεπιδράσουμε. Από τη στιγμή επίσης που έχουμε τη δυνατότητα εκπαίδευσης και μετ' εκπαίδευσης και δια βίου μάθησης κτλ. έχουμε να κάνουμε και την επιλογή του πως θα τοποθετηθούμε πάνω σε ένα θέμα. Μπορούμε να επιλέξουμε να το αγνοούμε και να καμωνόμαστε πως περνούμε καλά συμμετέχοντας και εγκρίνοντας άδηλα τα αστειάκια. Που την άλλη έχουμε την επιλογή πάντοτε του να μάθουμε δυο-τρία παραπάνω πράματα για το θέμα, έτσι ώστε αν θέλουμε ποττέ να του κάμουμε κριτική τούτη να'ν ίσια τζιαι τίμια.

Το δείγμα των βλασταριών του '90...

2010-05-04T09:48:00.000+01:00

Έχω μπροστά μου τα πρώτα δεδομένα. Είναι ποιοτικά (όχι δεν είναι ποιότητας ΑΑ). Ο επόπτης μου μάλλον δεν θα θέλει να τα δει εκτός και αν προλάβω να κάμω ιδιαίτερα μαθήματα content analysis για να καταφέρω να μετατρέψω τις λέξεις σε αριθμούς. Εμένα πάλι με ενθουσίασε η ιδέα του να έχω λέξεις αντί για αριθμούς που να περιγράφουν ότι θέλω να μάθω.

Τα τύπωσα χτες, αγόρασα και ένα φραπέ κι έκατσα στον ήλιο να τα μετροφυλλήσω. 24 άτομα, είχα 24 κειμενάκια να διαβάσω. Είχαν διάρκεια ένα φραπέ - το πίνω γρήγορα. Διαπίστωσα πως είχαν υλικό για ανάλυση. Με άλλα λόγια έβγαιναν κάποια patterns, δεν ήταν 24 άσχετα κειμενάκια. Δεν θα κάνω quote κανένα από αυτά. Απλά σαν τα διάβασα θυμήθηκα τα συνθήματα που βλέπω συνέχεια στο δρόμο μου σαν περπατώ να πάω προς Μακεδονίτισσα μεριές. Έχει 3 συνθήματα στη σειρά. Αν έρχεσαι από Μακεδ/σα προς Άγιο Δομέτιο τα διαβάζεις με την εξής σειρά: 1) "Τ/Κ 'ηγέτης' ή Τούρκος φασίστας" (γραμμένο οριζόντια), 2) "Διζωνική Δικοινοτική Διχοτόμηση" (γραμμένο κάθετα), 3) "Δεν θα περάσει ο φασισμός" (οριζόντια). Όλα γραμμένα με κόκκινο σπρέι και παρόμοιους χαρακτήρες. Θα έβαζα στοίχημα ότι είναι γραμμένα από το ίδιο χέρι.

Προσπαθώ να τα ερμηνεύσω κάνοντας πρόβα για το δικό μου content analysis που θα ακολουθήσει (οκ το τελευταίο δεν ήταν ακριβώς αλήθεια- δεν έκμανα πρόβα). 1) "Τ/Κ 'ηγέτης' ή Τούρκος φασίστας". Ο νους μου επήε στην εκ- περιτροπής. Σύμφωνα με τον/ην γκραφιτά/ού όταν θα είναι η σειρά της Τουρκοκυπριακής κοινότητας να διοικήσει θα έχουμε είτε έναν Τ/Κ να 'ηγείται', υποθέτω τα εισαγωγικά μπήκαν γιατί σύμφωνα με κάποιες θεωρήσεις οι Τ/Κ δεν θα έπρεπε ποτέ να έχουν την προεδρία ή έναν Τούρκο φασίστα να μας διοικεί. Τώρα το Τούρκος υποθέτω εκφράζει την ανησυχία ότι την τουρκοκυπριακή κοινότητα θα μπορεί να εκπροσωπεί ένας Τούρκος (έποικος) τον οποίο μετά θα μας τον σύρουν και για πρόεδρο του ομόσπονδου. Το φασίστας όμως δεν το πολυκατάλαβα. Απλά σκέφτηκα ότι επειδή το φασίστας είναι κάτι τόσο κακό το κολλούμε δίπλα από τον Τούρκο αντί άλλου στολιδιού.

Πηγαίνοντας στο δεύτερο σύνθημα, το "Διζωνική Δικοινοτική Διχοτόμηση", το οποίο είναι γραμμένο κάθετα γιατί διαφορετικά θα πήγαινε σιδηρόδρομος. Ο.Κ. τζιαμαί πλέον καταλαμβαίνεις ότι ο/η γκραφιτάς/ ού δεν έχει πρόβλημα μόνο με την εκ περιτροπής αλλά και με την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Εκτός και αν είναι εντάξει με την ομοσπονδία και θεωρεί ότι το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ της έτσι όπως τυγχαίνει διαπραγμάτευσης τώρα είναι λανθασμένο και ότι θα οδηγήσει τελικά στην διχοτόμηση.

Μετά πηγαίνουμε στο τρίτο σύνθημα που λέει "δεν θα περάσει ο φασισμός". Φτάνοντας σε αυτό και διαπιστώνοντας ότι το σπρέι και οι χαρακτήρες είναι οι ίδιοι μπαίνουν ερωτηματικά στις διαπιστώσεις μου. Το δεν θα περάσει ο φασισμός, είναι πολύ...αριστερό σύνθημα να το πω έτσι. Δεν είναι ότι τα δύο προηγούμενα ήταν κατ΄ανάγκην συνθήματα που τοποθετούνταν άνετα στην δεξιά μεριά του διπόλου δεξιάς-αριστεράς. Αλλά δεν είναι σύνθημα που το βλέπεις να συνοδεύει αντι-ομοσπονδιακά συνθήματα. Εκτός κι αν εννοεί ας πούμε ότι η ομοσπονδία/ εκ περιτροπής προεδρία ετσ. είναι φασιστικές μεθοδεύσεις, ή πράγματα που μας επιβάλλονται φασιστικά- εκφοβιστικά.

Κάθε φορά που περνώ από εκεί (και περνώ συχνά) δεν μπορώ να μην ρίξω μια ματιά στα συνθήματα με πρώτο μου μέλημα να επανα-διαπιστώσω αν είναι ίδιο το σπρέι και οι χαρακτήρες. Γιατί αν δεν είναι θα ήταν λίγο παράλογο να κάθομαι κάθε φορά να βγάζω νόημα για ένα τρίπτυχο το οποίο στην ουσία δεν είναι τρίπτυχο. Αλλά και κάθε φορά που αφήνω και τα 3 συνθήματα πίσω είμαι σίγουρη πως γραφτήκαν από νέους ανθρώπους, μαθητές ας πούμε. Δεν ξέρω γιατί. Νομίζω είναι η επανάληψη της λέξης φασιμός / φασίστας που μου δίνει αυτή την εντύπωση.

Τώρα γιατί τα 24 κείμενα με έκαναν να σκεφτώ τα 3 συνθήματα; Πιστεύω είναι γιατί και τα 27 γραφόμενα είναι η φωνή της νέας γενιάς (της γεννημένης την δεκαετία του 1990) που προσπαθεί να πει κάτι, δεν είμαι σίγουρη τι ακόμα. Ίσως μεσ' το content analysis να σύρω και τα 3 συνθήματα που βλέπω συνέχεια στον τοίχο (τα θεωρώ ήδη δεδομένα μου). Μπορεί να κάμνουν νοήμα όταν τα δω υπό το πρίσμα των άλλων 24 πιο λεπτομερών κειμένων. Μπορεί και όχι.

Tο βαμμένο κόκκινο tubolef

2010-04-11T22:03:00.001+01:00

Με την Πολωνία άρχισα να έχω πάρε δώσε από το 1999 όταν πήγα για πρώτη φορά. Την χώρα την ξαναεπισκεύτηκα το 2001. Το 2003 πήγα για ένα 10ήμερο και ακολούθησαν πολυ-ήμερες επισκέψεις το 2006 και ξανά το 2009. Από το 2001 μέχρι το 2009 εγνώρισα και κάμποσους Πολωνούς με διάφορες ιδιότητες. Εμένα οι πολωνοί που γνώρισα μου φάνηκαν πολύ πατριώτες. Φυσικά ήταν άτομα που εκπροσωπούσαν την χώρα τους είτε σε μια ξένη χώρα είτε σε κάποια διεθνή διοργάνωση. Λίγος πατριωτισμός σου βγαίνει σε έτσι περιβάλλοντα. Παρ'όλ'αυτά και με πλήρη επίγνωση του ότι πιθανώς να έχω γνωρίσει εξαιρέσεις του κανόνα, οι Πολωνοί που γνώρισα είχαν πολλά να πουν για την χώρα τους και πολλά να μοιραστούν με ένα επισκέπτη. Πράγματα, που πάνε πέρα από την εξαιρετική (γούστο μου) πολωνική κουζίνα με τις σούπες και τα πιρόγι.

Για τους πολωνούς έτσι γενικά, ξέρω πως λατρεύουν τον Πάπα Ιωάννη Παύλο (τον μακαρίτη) και ότι είναι αρκετά εως πολύ θρήσκοι. Εκτός από τον Πάπα, έχουν κληρονομιά από Κοπέρνικο, Μαρί Κιουρί, και Σοπέν (ανάμεσα σε άλλους). Αγαπούν την (πανέμορφη) Κρακοβία και είναι πολύ περήφανοι για το Jagellonian University (πρέπει να είναι ένα από τα παλαιότερα στην Ευρώπη) ενώ Η Βαρσοβία τους θυμίζει πιο πολύ τις πληγές τους. Είναι στην μεγάλη πλειοψηφία τους αντι-κομμουνιστές (βλέπε και solidarity movement). Το Σικάγο είναι η δεύτερη Πολωνία και γενικώς η χώρα διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ (βλ.και αντιπυραυλική ασπίδα). Φημίζονται ότι έχουν εξαιρετικούς πιλότους (οι οποίοι παρεμπιπτώντος κατάφεραν να διαφύγουν από την υπό κατοχή τότε Πολωνία για να δώσουν μάχη μαζί με τους εγγλέζους αεροπόρους κατά την διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου). Αγαπούν τα Καρπάθια όρη -κάθε συνειδητός Πολωνός κάμνει την επίσκεψή του στα βουνά Ζακοπάνε και κάνει ορειβασία (ακούς Ερυκίνη) προσκύνημα στην κορυφή Gevont. Μια κορυφή που φαίνεται από μακριά γιατί έχει απάνω ένα τεράστιο μεταλλικό (!) σταυρό. Επίσης μιλούν μια πολύ δύσκολη γλώσσα που περιέχει τους πιο απίστευτους συνδυασμούς συμφώνων.

Παρόλο που πέρασα αρκετές ώρες να μαθαίνω από τους Πολωνούς την πιο απίστευτη εμπειρία με πολωνική...παιδεία την είχα βιώσει πρόπερυσι στην Αγγλία. Εκείνο τον χρόνο απέκτησα δύο πολύ καλές φίλες. Με την μία (την Τουρκάλα) με έφεραν κοντά τα σάντουιτς (η φτηνή επιλογή ικανοποίησης της μεσημεριανής μου πείνας) και με την άλλη (την Πολωνή) με έφεραν τα spinache λαζάνια (η ακριβή αλλά τόσο στυλάτη επιλογή για ικανοποίηση της πείνας αλλά και άλλων αναγκών μου). Και οι δύο δούλευαν στα αντίστοιχα μέρη. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα αναπτύσσονται οι σχέσεις κάτω από κάποιες συνθήκες πάντως.

Με την Πολωνέζα καταλήξαμε από την πρώτη κιόλας νύχτα που την γνώρισα να μιλούμε για το Κάτιν. Από την ίδια νύχτα της υποσχέθηκα greek night (δεν ήταν πολύ απαιτητική- μόνο Βίσση ήθελε, τζιαι κανένα ταλατούρι). -Το ταλατούρι το παλέψαμε, την Βίσση όχι. Αυτή για αντάλλαγμα έκλεισε με κομπίνα μια νύχτα την αίθουσα του σινεμά που δούλευε μια φίλη της και με κάλεσε μαζί με μια άλλη παρέα να παρακολουθήσουμε την ταινία που με νύχια αι με δόντια είχε εξασφαλίσει. Υπήρχαν τεχνικές δυσκολίες όμως και καταλήξαμε να αρχίζουμε την ταινία στις 3am (αυτή ήταν θυσία για άτομο σαν εμένα). Η ταινία είχε τίτλο "Katyn".

Πολύ συμπτωματικά αυτή η μετα-μετα μεσονύχτια προβολή έλαβε χώρα ένα περίπου δύο χρόνια πριν. Φέτος είχαμε τα 70 χρόνια μνήμης των γεγονότων του Κάτιν. Ακόμη η Πολωνία και η Ρωσία βρίσκονται στα μαχαίρια για την δολοφονία της πολωνικής στρατιωτικής ελίτ. Ενώ οι πολωνοί υποστηρίζουν ότι την δολοφονία (η οποία ήταν αρκετά βάναυση να πούμε) την έκαναν οι Σοβιετικοί, οι τελευταίοι ουδέποτε ανέλαβαν αυτή την ευθύνη την οποία (ευθύνη) επιρρίπτουν στους Γερμανούς ναζί. Μια φίλη μου είπε ψες ότι για την ακρίβεια κανένα κομμουνιστικό κόμμα ανά το παγκόσμιο δεν αναγνωρίζει την πράξη ως ενέργεια των σοβιετικών στρατιωτών.

Το Κάτιν πάντως σημαίνει πολλά για τους πολωνούς. Είναι που πέθαναν δικοί τους και είναι που νιώθουν πως ακόμα δεν έχουν βρει δικαίωση. Δεν είναι ότι έπρεπε να δω την πολωνή να γυρεύει να κολλήσει υπότιτλους στην ταινία η ώρα 2:30 το πρωί στην ανυπομονησία της να μας δείξει την ταινία που με οδήγησε στο συμπέρασμα αυτό. Δεν ήταν μόνο αυτή η πράξη τελοσπάντων...

Φέτος 70 χρόνια μετά (ειρωνεία 1) από την σφαγή στο Κάτιν, πέφτει το (ρωσικό) Tubolef (ειρωνεία 2) με σφάλμα του πολωνού πιλότου (ειρωνεία 3) μεταφέροντας κομμάτι της πολιτικής αυτή την φορά ελίτ (ειρωνεία 4). Η φίλη μου η Πολωνή εδώ στην Κύπρο θα μπορούσε να προσθέσει και μια πέμπτη ειρωνεία. Αυτή η κοπελιά ταξίδευε στην Κύπρο πρόσφατα από την Πολωνία και όταν το αεροπλάνο της κατευθυνόταν προς τον δίαυλο για απογείωση είδε το βαμμένο κοκκινόασπρο κυβερνητικό Tubolef αραγμένο σε ένα από τους χώρους στάθμευσης. Το έβλεπε σκεπτόμενη ότι είναι καιρός επιτέλους να αλλάξουν το σκάφος αυτό- υπήρχαν συζητήσεις για καιρό επί του θέματος. Τα tubolef περιγράφονταν σαν flying coffins, η aeroflot τα εγκατέλειψε και γενικά τα πλάσαραν σε αφρικανικές και τις φτωχότερες πρώην σοβιετικές χώρες. Δεν πρόλαβαν να το αλλάξουν πάντως (και ας μην ήταν πρόβλημα του αεροπλάνου τελικά).

Η ανάρτηση κατέληξε να γίνει λίγο μοιρολατρική. Δεν ήταν ο στόχος... Συλληπητήρια στον πολωνικό λαό.

Blame my matrix...

2010-03-23T16:16:00.002Z

Εβρεθήκαμε με μια παρέα Κυπραίων τις προάλλες. Εφάμεν του μεζέδες μας σε ελληνική φυσικά ταβέρνα και μετά ετραβήσαμε για τα άφτερ. Άσχετη εγώ με τα άφτερ δεν πολλοευδοκιμώ και μέσα στα μπαρ, εβρεθήκαν αλλο κανένας-δυο που προτιμούν την ΜΟΝΗ ροκοπάμπ της πόλης και πήγαμε προς τα κει. Μας πρόδωσε και η ροκοπάμπ (πρέπει να την έκλεισαν θαμώνες για την νύχτα και το παίζανε κλειστοί). Υπο κανονικές συνθήκες θα πήγαινα σπίτι μου, αλλά άρκεψε η συζήτηση και παρόλο που το μεγάλο μέρος της ήταν τα γνωστά τα χιλιοειπωμένα έμεινα να δω που θα οδηγήσει.

Η συζήτηση εξελίχτηκε στην μέση του δρόμου αφού εξεμείναμε από τόπο. Έτσι με τα χέρια στις τσέπες και με τους ώμους λίο κυρτούς για να συρρικνωθεί η επιφάνεια του σώματος μας που εκτίθετουν στο κρύο εσυζητήσαμε για τες Τζούλιες, για την Αφροδίτη της Μήλου, για τον Ερτορούρογλου, για funky Πανκυ (βλ. Ερυκίνη), για το εκπαιδευτικό σύστημα και για τα λοιπά. Τίποτε. Στείρα συζήτηση. Να μην τα πω αναμασημένα και ανακυκλωμένα. Απλά στείρα. Με το λιγότερο γόνιμο απ' όλα να είναι το καταληκτικό συμπέρασμα "αφού είμαστε Κυπραίοι".

Αυτό το "είμαστε Κυπραίοι" που έχει χίλιες δυο λειτουργίες βλ. δικαιολογία, υπεκφυγή, ψευτο-περηφάνια (σαμπώς και είμαστε οι μόνοι που διακαιούμαστε να είμαστε μαλαφάτηδες), ψευτο-κυνισμός, παραίτηση κ.ο.κ. Το άκουγα από μικρή, το άκουγα από διάφορους, το άκουγα σε πολύ διαφορετικά συγκείμενα, και σε πολύ διαφορετικούς καιρούς.

Απ' όλες τις λειτουργίες που εξυπηρετεί η φράση με ενοχλεί πιότερο η παραίτηση. Επειδή "είμαστε Κυπραίοι" είμαστε τούτοι που είμαστε και δεν θα αλλάξουμε ποττέ άρα γιατί να ασχολούμαστε:
-Εγώ επαρέτησα να ασχολούμαι ρε φίλε.
-Ο καθένας στον κόσμο του φίλε μου
- Είμαστε τέλεια για να'μαστε...αφού είμαστε τέλεια Κυπραίοι.

Εν αστείο θλιβερό όταν τούτη η φράση αποτελεί καταληκτικό σχόλιο μιας κατά τ' άλλα σοβαρής συζήτησης νεαρών ανθρώπων. Τούτα ούλλα που δεν μας αρέσκουν, αρχίζω να τα βλέπω σε μας τους ίδιους. Αυτόν τον μηδενισμό που τελικά δεν ασχολείται καν με επιχειρήματα. Αυτόν τον πεσσιμισμό που μας απαλλάσει ταυτόχρονα και από ευθύνες.Αλλά κυρίως αυτή την άντληση ευχαρίστησης από την συμμετοχή σε μια συζήτηση κλαμένη, πονεμένη, παραπονεμένη. Co-rumination το λένε στην ψυχολογία.Κάμνουν'το πολλά οι κορούες λαλεί. They co-ruminate..που σημαίνει με λία λόγια ότι κλαίουνται μεταξύ τους. Είναι συμπεριφορά καθ'όλα ενισχύσιμη επειδή σου δίνει παράλληλα το αίσθημα του ανήκειν. Είναι συμπεριφορά καθ' όλα δυσπροσαρμοστική επειδή δεν προσανατολίζεται στην λύση προβλημάτων αλλά στην παγιοποίηση της ύπαρξης τους.

Εξέχασα να πω. Στην παρέα είχαμε και ένα παιδί εξ Ελλάδος. Δεν συμμετείχε στην συζήτηση. Κάτι για την Τζούλια επήε να πει αλλά και κείνο το άφηκε στην μέση για να πει την φράση που επανέλαβε σε άσχετες φάσεις κατά την διάρκεια της νύχτας. Η φράση ήταν: "Τι τα ψάχνεις, ο καθένας ζει στο matrix του;" Κατ' ακρίβειαν αυτή ήταν η καταλητκική φράση της συζήτησης. Εγελούσα που μέσα μου περπατώντας σπίτι. Εμείναμε να συζητούμε μεσ' τον ψόφο ως τες 3 για να καταλήξουμε στο ότι: "Ο καθένας ζει στο matrix του", και στο "δεν βαριέσαι αφού είμαστε Κυπραίοι" εσκέφτουμουν..

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι η επόμενη φορά που θα χάσω ύπνο τόσων ωρών θα αξίζει τον κόπο.

Μετά τυλίχτηκα στο δικό μου matrix και κοιμήθηκα.

Μίαν άνοιξη παρακαλώ;

2010-03-01T19:34:00.000Z

Ούτε να την εδιατάσσαμε την άνοιξη δαμέ. Σήμερα είδα που το παράθυρο μου φως από τις 7. Επετάχτηκα ίσια πάνω και εφόρεσα ένα χαμόγελο 5 μέτρα. Μετά εφόρεσα και τα ρούχα μου.

Όλοι ήταν το ίδιο χαρούμενοι που ξημέρωσε άνοιξη σήμερα. Ακόμα και η κυρία καττινιέρισσα που όταν την ρωτώ How are you? την Δευτέρα σηκώνει το βλέμμα και μου λέει It's Μonday! (ντά ας πούμε). Κάθε Παρασκευή την θωρώ που καπαρτίζει και την ρωτώ Any fascinating plans for the weekend? Η απάντηση πάντα η ίδια: Yes! για να ρωτήσω What? για να μου πει: Sit around and do nothing! Πόσο ΔΕΝ την καταλαμβαίνω... Εγώ που ανυπομονώ να ρθει το Σ/Κ για να do something! Αλλά έχει χάζι η καττινιέρισσα. Ξέρω ότι με συμπαθεί επειδή καθαρίζω το πιάτο μου μετά που τρώω. Είπε μου το.

Και πάμε πίσω στον καιρό που μας ήρθε παραγγελία μαζί με την εποχή. Τον εκτιμήσαμε τα μάλα επειδή η προηγούμενη βδομάδα ήταν μουντή, γκρίζα, κλαίουσα, και κρυαδερή. Μόλις σήμερα εξετρύπωσε ο ήλιος. Εχτές, Κυριακή, έβρεχε όλη μέρα. Αλλά εμείς οι hardcore επήαμε να μου παίξουμε και μάππα. Μετά γκου-χου γκου-χου, γκου-χου γκου-χου. Αφού την μάππα όμως την ονειρεύομαι από την Δευτέρα, οι ψιχάλες θα μ'ενοχλήσουν την Κυριακή; We do something in weekends!

Προχτές, Σάββατο μας έριξε και χαλάζι, χώρια οι βροχές. Έπαθε και τροφική δηλητηρίαση ο ένας από τους 5 συγκατοίκους και εζητούσε κόκα-κόλα η ώρα 9 το πρωί. Εσείς ξέρετε την κόκα-κόλα να βοηθά σε οτιδήποτε και θα βοηθήσει και στην τροφική δηλητηρίαση; Η ώρα 9 το πρωί; Αλλά επήα να φέρω κόκα-κόλα και με 'πιασε το χαλαζούδι πάνω στο ποδηλατί. Επήρα όλη την διαδρομή στεκάμενη πάνω στα πετάλια να μεν βρέξω την φόρμα και ήταν η καθαρή μου.

Πάντως εψιλοανησύχησα με τούτην την δηλητηρίαση γιατί έχουμε ένα ποντικούι μεσ' το σπίτι (στην κουζίνα δηλαδή) και διερωτούμαι αν μπορεί να τρυπώνει και σε ερμάρια. Ήρθαν και μας έβαλαν κάτι ποντικο-παγίδες πλαστικές που τύφλα να' χουν μπροστά στην τσάκρα που έβαλε η γιαγιά μου. Αλλά ξέρω'γω ούτε την τσάκρα την εσυμπαθούσα. Προτιμώ να φύει που μόνο του το ποντικούι.

Έννεν ότι ανακατσιώ τζιαι πολλά. Έζησα σε πιο άσχημες συνθήκες υγιεινής. Αλλά ότι μισοανοιγμένα κουτιά με πορικά είχα στο ερμάρι μου έσυρα τα μεσ' τον κάλαθο αν τα θέλει το ποντικούι να τα πιάει που τζιαμέ. Παράλληλα υποσχέθηκα στον εαυτό μου πιρογούθκια για την νύχτα. Μετά που τους αγώνες Varsity του Σαββάτου και όταν οι υπόλοιποι επήαν να φαν με τα φουστάνια και τις γραβάτες τους ένα δείπνο των 30 λιρών εγώ επήα στους παρέες μου τους πολωνούς που έχουν μια σημαία να! στην βιτρίνα μπας τζιαι δεν καταλάβει κανένας το Polski Sklep τζιαι εγόρασα τα πιρόγι μου, την σουπούα μου, το κεφίρ μου τζιαι την κοφρεττούα μου για επιδόρπιο, έδωκα τις 3 λίρες μου, έβρασα 3 λεπτά τα πιρόγι, δύο λεπτά περίμενα την σούπα, έβαλα το Uzak (μην την χάσετε) να παίζει και έτσι αποχαιρέτησα σιγά σιγά τον Φεβράρη.

Έτσι λοιπόν... Με τα πιρόγι, το Uzak, λίη μάππα, λίο βήχα και ένα ήλιο παραγγελία εμπήκε και η άνοιξη του 2010. Η άνοιξη του '10.

Ευχές.

Η γλώσσα που κόκκαλα τσακίζει

2010-02-18T18:44:00.000Z

Ώρες-ώρες δεν συγκρατώ την γλώσσα μου. Το κακό είναι ότι δεν μετανιώνω αμέσως για την έλλειψη εγκράτειας. Ο λόγος είναι κυρίως το ότι δεν είναι συχνές οι φορές που δεν συγκρατώ τα σχόλια μου. Όταν αυτά βγουν στην φόρα είναι γιατί νιώθω πως αν μείνει το στόμα μου κλειστό θα ματώσω τα χείλη από τον θυμό. Και σπάνια θυμώνω τόσο πολύ ώστε να βγάλω δημόσια την καυστική μου γλώσσα περίπατο. Αυτό παθαίνουν οι άνθρωποι που δεν εκτονώνονται με δόσεις. Μπάμ! Άπαξ και νιώσω και ότι το δίκαιο να με πνίγει. Μπαμ μπαμ. Άπαξ και νιώσω και αδικία να πνίγει άλλους. Παραπάμπαμ μπαμ.

Σήμερα ήταν μια από ΄κείνες τις μέρες. Και όπως συμβαίνει με τις υπόλοιπες μέρες που είναι όμοιες με δαύτην η αρχική μου αντίδραση είναι ένα ανεξήγητο αίσθημα ικανοποίησης το οποίο σιγά σιγά σβήνει για να πάρει θέση η λογική. "Μπορούσες να συμπεριφερθείς καλύτερα, ακόμα κι αν διαφωνούσες", μου λέει η λογική.

Όχι μόνο από σεβασμό στο άλλο άτομο αλλά και από άποψης κύρους του δικού σου επιχειρήματος. Άλλο να πυροβολείς και άλλο να καταθέτεις. Ακόμα και αν μέσα σου βράζεις. Μεγάλη μαγκιά τα πικρόχολα σχόλια να τα εκλογικεύεις χωρίς να χάνεις το μήνυμα που θέλεις να δώσεις.

Και είναι και η κουλτούρα της ευγένειας έστω της δήθεν εδώ πέρα. Έρχεται ο άλλος και σου λέει, ξέρεις είναι ΤΕΛΕΙΑ η δουλειά σου αλλά... Αυτό το αλλά είναι που οδηγεί στο δεύτερο μέρος στο οποίο θα μπαίναμε κατευθείαν αν είμασταν αλλού. Κριτική με στυλ. Κριτική με προθέρμανση για ν΄αντέξεις. Κριτική για να την δεχτείς για να καταλάβεις ότι έχει καλές προθέσεις. Ηθική κριτική, επικοδομητική κριτική. Πόσο εκτίμησα αυτό το πράγμα εδώ πέρα. Πόσο μετάνιωσα που δεν μπορούσα να ελέγξω τη γλώσσα μου κι ας άρχισα με πολύ πολύ καλές προθέσεις. Στο δεύτερο μέρος απλά κυριάρχησαν τα ζωώδη..

Κι απο ' κει και πέρα μαγκιά είναι να πεις συγγνώμη. Αλλά η συγγνώμη είναι άλλη υπόθεση. Συγγνώμη θα πω σε άτομα από τα οποία θέλω συγχώρεση. Εγωιστικό; Μάλλον. Η συγγνώμη πάντως είναι κεφάλαιο από μόνη της.

Εβδομάδα ταυτότητας

2010-02-06T16:43:00.001Z

Πάντως το θέμα με τις ταυτότητες έρχεται και φεύγει πολύ συχνά.

Αυτή την βδομάδα ας πούμε στην ομιλία ενός Ισραηλινού καθηγητή άκουσα για την σημασία του να αναπτυχθεί στο Ισραήλ, η Ισραηλινή ταυτότητα ως υπερκείμενη ταυτότητα που να συμπεριλαμβάνει τους Εβραίους και Άραβες κατοίκους του Ισραήλ. Έκαμε και άλλες ενδιαφέρουσες εισηγήσεις όπως το να δημιουργηθούν μικτά σχολεία και το να διαχωριστούν τα θρησκευτικά από τα κρατικά σύμβολα. Φαντάστου σημαία του Ισραήλ χωρίς το άστρο του Δαυίδ.

Και να σκεφτείς ότι κάτω από αυτή την Ισραηλινή ταυτότητα θα συνυπάρχουν ισότιμα (;) οι ορθόδοξοι και οι πιο κοσμικοί Εβραίοι, οι Άραβες μουσουλμάνοι και χριστιανοί, οι ashkenazi (γερμανο-εβραίοι), οι sephardic (ισπανο-πορτογαλλο-εβραίοι) και δεν ξέρω ποιοι άλλοι. Όλα αυτά, όλοι αυτοί, εντός του κράτους του Ισραήλ. Και αφήνουμε τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ αυτών των ομάδων σε ότι αφορά στο θέμα της Παλαιστίνης. Είναι αρκετή η Ισραηλινή ταυτότητα να τους ενώσει;

Μια μέρα πριν είχα ακούσει ξανά τον Hewstone να λέει πως όσο και να πελεκάς την υπερκείμενη ταυτότητα, οι επιμέρους ταυτότητες πρέπει να διατηρούνται. Όσο συνενωτικός κι αν είναι ο ρόλος της υπερ-ταυτότητας δεν παύει από το να απειλεί την υπο-ταυτότητα και ό,τι αυτή συνεπάγει.

Μετά επήα εντελώς τυχαία σε ομιλία που είχε ως τίτλο Ιστορία, Μνήμη, και Ταυτότητα στην ταινία Πολίτικη Κουζίνα. Ήταν πολλά καλλιτεχνική η ανάλυση. Είχε και αποσπάσματα από γαλλική βιβλιογραφία που έμειναν αμετάφραστα. Εχάσαν' μας εμάς τους μη γαλλόφωνους. Κι εγώ έχασα την ευκαιρία μου να βρω ακόμα ένα κομμάτι του puzzle "ταυτότητα". Πάντως είδα ξανά κομμάτια από την ταινία και θυμήθηκα πόσο εύκολα μπήκε στην λίστα των καλύτερων ταινιών.

Έχουμε και στο τμήμα κάθε τρις τζιαι λίο τη συζήτηση για το νέο παιγνιδάκι των πειραματικών κοινωνικών ψυχολόγων. Την πολυπλοκότητα των κοινωνικών ταυτοτήτων: "..Η πολυπλοκότητα της κοινωνικής ταυτότητας αναφέρεται σε ατομικές διαφορές στον τρόπο που το κάθε άτομο αντιλαμβάνεται και αναπαριστά τις πολλαπλές του ταυτίσεις. Έχουμε λιγότερη πολυπλοκότητα όταν κάποιος αντιλαμβάνεται τις ταυτότητες που τον καθορίζουν ως αλληλεπικαλυπτόμενες (overlapping)- φανταστείτε τις σαν κύκλους που μπορεί να μην έχουν κανένα σημείο επαφής, που μπορεί να αλληλεπικαλύπτονται μερικώς ή πλήρως.." Τζιαι δώστου να σχεδιάζει η κοπελιά πάνω στο πρόχειρό μου τους κύκλους της. Εν αστείο το πόσο πολύπλοκες μπορούν να γίνουν κάποιες θεωρίες για να καταφέρουν να εξηγήσουν την...πολύπλοκη πραγματικότητα. Και που να δείτε τι γίνεται στον πάνω όροφο με τα σχέδια των νευρωνικών δικτύων που ενώνουνται ποτζεί ποδά για να αναπαραστήσουν το πως κάμνουμε συνδέσεις, το πως μαθαίνουμε...

Και είχαμε και προς το τέλος της βδομάδας την παρατήρηση της καθηγήτριας στην δική μου παρουσίαση ότι περίγραψα ως μέλη της έξω-ομάδας όσους δεν ανήκουν στην ενδο-ομάδα. Μα είπα εγώ έτσι πράμα; Εσκέφτουμουν που μέσα μου. Πολυπλοκότητα γράψε μηδέν. Συνεπώς ανεκτικότητα γράψε μηδέν. Πόμπα. Ήταν το άγχος της παρουσίασης...

Μετά τα εμπάλωσα. Της είπα ότι εξαρτάται από το συγκείμενο. Πολύ πιθανόν να ταυτιστώ ως ελληνοκύπρια ενώπιον ενός Τουρκοκυπρίου, της έλεγα, αλλά η ελληνοκυπριακή μου ταυτότητα μπαίνει στην πάντα, αν εγώ και ο τουρκοκύπριος βρεθούμε σε παρέα με άλλες εθνικότητες. Εκεί ο τουρκοκύπριος από εξω-ομάδα, γίνεται (έστω εν μέρει) έσω-ομάδα.

Ένα παιγνίδι οι ταυτότητες. Πολλά ωραίο να τις μελετάς αν έχεις ορέξεις. Εγώ δεν έχω έτσι τις έβγαλα εκτός του δικού μου ενδιαφέροντος. Όπως είπα όμως, αναπόφευκτα επανέρχονται. Και για να επιστρέψω και στον παρέα τον Ισραηλινό, διερωτώμαι πόσο εύκολα η υπερ-κείμενη ταυτότητα που σίγουρα ενώνει γίνεται πρώτα ορατή για να μπορεί και κάποιος να ταυτιστεί μαζί της και μετά προωθείται ως τέτοια. Σίγουρα υπάρχουν οι νόρμες που έρχονται από πάνω. Σίγουρα έχουμε τα σύμβολα. Υποθέτω πρέπει να υπάρχει και μια κοινή κουλτούρα, ένας κοινός τρόπος ζωής, που σίγουρα ενώνουν και μπορούν να αποτελέσουν την βάση γι αυτή την ταυτότητα. Όμως πως την αναπτύσσεις; Την αναπτύσσεις;

Ήμουν μεγάλη υπέρμαχος της Κυπριακής ταυτότητας παλιά (δες προηγούμενο ποστ). Δεν σταμάτησα να είμαι. Όμως σέβομαι τις δυσκολίες που προκύπτουν στην διαδικασία ταύτισης με την υπερκείμενη ταυτότητα. Θέλουν κάμποσο σεβασμό οι υποκείμενες ταυτότητες. Και αν δεν τον έχουν...Και αν δεν τον έχουν γράψε λάθος.

Τη νύχτα που συγχύστηκα

2010-01-29T01:01:00.000Z

Δύο χρόνια πριν:

"Πως κάνουμε επαναπροσέγγιση. Το απόγευμα διάβαζα περί δι-ομαδικών σχέσεων και πιο συγκεκριμένα για το πλεονέκτημα που έχουν οι διακριτές κατηγορίες κατά την ώρα της δι-ομαδικής επαφής. Η εναλλακτική πρόταση ήταν η έμφαση στην κοινή ταυτότητα και λιγότερο στις επί μέρους κατηγορίες. Εγώ συμφώνησα με το δεύτερο. Κοινή ταυτότητα. Θεώρησα πως αρμόζει περισσότερο στο δικό μας πλαίσιο, το κυπριακό, όπου οι άνθρωποι θα πρέπει κάποτε να τολμήσουν να δουν τους εαυτούς τους ως ένα. Μόνο έτσι θα έρθει η επανένωση, αν ανακτήσουμε την κυπριακότητά μας, την κυπριακή μας ταυτότητα, αυτό που μας ενώνει...

Όχι, επέμενε ο Hewstone και οι λοιποί (όπως λέμε et al.), πρέπει να γίνουν διακριτές οι διαφορές σας διαφορετικά η κάθε ομάδα θα νιώσει την απειλή της μοναδικότητάς της και θα αντισταθεί σε αυτή την δοτή υπερκατηγορία. Μα δεν είναι δοτή υπερκατηγορία θα απαντούσα. Είμαστε κύπριοι , αν το καταλαβαίναμε και το παραδεχόμασταν τότε θα είχαμε λύση. Όχι, πετάγεται και λέει η Mummendey με την δική της συνοπαρτζιά. Εσείς, οι ελληνοκύπριοι επειδή είσαστε η πλειοψηφία θεωρείτε ότι η υπερκατηγορία αντανακλά εσάς περισσότερο από τους άλλους. Σε σημείο που μπορείτε μάλιστα να πείτε “εμείς (ελληνοκύπριοι) είμαστε οι κύπριοι, μόνο εμείς”. Από την άλλη οι τουρκοκύπριοι θα παλεύουν λίγο από συνήθεια, λίγο από περηφάνια και λίγο από ανασφάλεια, να διατηρήσουν την ταυτότητά τους. Δεν ξέρω, θα ’λεγε η Mummendey, αν θα διεκδικήσουν και αυτοί όλο το μερίδιο της κυπριακότητας αλλά η πλήρης συγχώνευση μάλλον αδύνατη φαντάζει. Αδύνατη, εάν οι συγκρούσεις δεν επιλυθούν οριστικά.

Και την απάντηση ήρθε να δώσει η ψεσινή συζήτηση. Πρωταγωνιστές ο Χασάν, εγώ που το είδα και πολύ τουρκόφωνη και έσυρνα ότι ήξερα από φράσεις και λέξεις, και μια πιο ηλικιωμένη τουρκοκύπρια. “Έλα”, μου λέει ο Χασάν, “Κύπρια”. Ήταν η δεύτερη τουρκοκύπρια που γνώριζα εκείνη την νύχτα, ο πρώτος ήταν ο Mehmet. Απλός, συγκρατημένος, ευγενικός, αλλά σίγουρα όχι τόσο εγκάρδιος όσο ο Χασάν. Πάω κι εγώ κοντά να δω την...Κύπρια. “Kibrisli” (Κύπρια), λέει ο Χασάν για μένα αυτή τη φορά. Η γυναίκα με κοιτάζει. “Kibrisli, Kibrislirom” λέει ο Χασάν σαν την είδε να μην αντιδρά. “Kibrislirom” (Ελληνοκύπρια) λέω κι εγώ. Γελά ο Χασάν και επαναλαμβάνει “Kibrisli, Kibrisli” (Κύπρια σκέτο εννοούσε)…

Παρόλη την...προσπάθεια μου να δώσω στην γυναίκα απέναντι μου τον τόπο καταγωγής μου και να τονίσω με άλλα λόγια την κοινή μας ταυτότητα, αυτή είπε “sorry I don’t speak Greek”… Εγώ που ήδη ήμουν μπασμένη στο πνεύμα της...συμφιλίωσης είπα “nevermind, you speak English I speak English we have no problem to understand each other”. Καμιά απάντηση από την τουρκοκύπρια γυναίκα. Είπαν ακόμα μια δυο κουβέντες με τον Χασάν και μετά φεύγοντας η γυναίκα λέει “Iyi aksamlar” και αμέσως μετά “goodnight”. Εγώ είχα ήδη απαντήσει “Iyi aksamlar”, μπορεί να μην πρόλαβε να με ακούσει, πάντως το αγγλικό ήταν για μένα. Και το' πε και χωρίς να με κοιτάζει..

Το όλο συμβάν είχε τόσο έντονα μέσα τα διλήμματα του τί είμαστε και ποιοι είμαστε (κοινωνική ταυτότητα). Είμαι Κύπρια, αυτό λέω στους ξένους σαν με ρωτήσουν, σε κανένα δεν θα πω ελληνοκύπρια. Αλλά μεταξύ μας, οι κύπριοι, έχουμε μάθει να κάνουμε διακρίσεις. Ελληνοκύπρια, Kibrislirom. Όταν είμαστε μεταξύ μας κανένας δεν μπορεί να ενστερνιστεί τον τίτλο Κύπριος. Τι παράξενο... Και η γυναίκα μας έκανε να νιώσουμε μια από τις διαφορές μας...την γλώσσα. Ήξερε πως μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί μου στα αγγλικά. Περιορίστηκε στο να πει όμως ότι δεν ξέρει ελληνικά. Γιατί; Πάει και η υπερκατηγορία, πάνε και οι δύο ταυτότητες, μόνο διάκριση, σκέτη διάκριση και ας ήταν εκεί ο ουμανιστής Χασάν να μιλά για κυπριοσύνη."

Και δες την ευτυχία κρυμμένη, κομμένη και ραμμένη για σένα

2010-01-26T00:11:00.006Z

   Εκεί που μου'ρχεται να διαγράψω με μια κοφτή μονοκονδυλιά τούτη την χώρα που όπου φτάσω και όπου σταθώ της κολλώ με αγένεια το 'σκατό-' μπροστά, έρχονται κάτι νύχτες που παρατείνουν αν μη τι άλλο την μονοκονδυλιά.
   Είναι πολύχρωμες νύχτες, καστανόξανθες, κόκκινες, μαύρες, καφέ. Σχιστομάτικες, αυγουλομάτικες, ανοιχτομάτικες, και μελισσιές.  Μαυριδερές, ασπρουλιάρικες, μιγάδικες και μελαμψές. Μακρυμάλλικες, ισιομάλλικες, ραστέτινες και πάνκικες.
   Είναι και νύχτες γεμάτες αρώματα: λίγο κάρδαμο στο σομαλικό τσάι, λίγο ινδοκάρυδο στο θαϋλανδέζικο κάρρυ, λίγη κανέλλα στην θεϊκή πίττα της σάτζιης, άρωμα καφέ για το ιταλικό εσπρέσσο, μυρωδιά βοτάνων για το αργεντινέζικο μάτε..
   Και είναι και νύχτες γεμάτες ήχους: το λονδρεζάκι που κάμνει πρόβα για τα ντράμς του με κάτι μίνι τουμπερλέκια, ο σιγκαπουρούδης μας που είναι που τ'αλήθκεια μαέστρος (διευθύνει κανονική ορχήστρα) ανακατώνει κάτι κλασσικές μελωδίες θεσπέσιες, ο νορβηγός που έκαμε φεγγάρι στην Αργεντική παίζει Manu Chao (το τραγούδι του Mαραντόνα: la vida es una tombola!) στην κιθάρα της μάμας του και στο βάθος ακούγονται ακόμα οι σκοτσέζικες γκάιντες.
   Νύχτες με πολλαπλούς σκοπούς: να γιορταστούν γενέθλια, αποχαιρετιστήριες γι' αυτούς που φεύγουν, για να'ρθουν οι κάτοικοι του νούμερου 10 κοντά, για να γνωριστούν οι του 10 με το σπίτι 5 ή το σπίτι 11 ή οποιοδήποτε άλλο, για να μην μας φάει η μοναξιά, για να εκτιμήσουμε, για να δούμε, για να ζήσουμε, για να παρατείνουμε την μονοκονδυλιά...

Ράβε, ξύλωνε

2010-01-16T12:34:00.000Z

Μου ΄ρθε χτες σαν περπατούσα να πάω στην Ριβιέρα (όχι την γαλλική) το τραγούδι και άρχισα να σιγοτραγουδώ ρίχνοντας αραιά και που κλεφτές ματιές πίσω μου μην μας δει κανένας. Κόμπλεξ τωρά. Εν τζιαι ξέρω πολλούς στίχους που το τραγούδι, αλλά επανέλαβε και να επαναλάβεις τους ίδιους στίχους άρχισα να σκέφτομαι. Καλά γιατί να μου' ρθει το "ράβε-ξύλωνε";

O Freud μου χτυπούσε την πόρτα και με προσκαλούσε στα άδυτα του ασυνειδήτου και στα μυστήρια των συνειρμών. Σε έτσι ψυχαναλυτικο-παγιδούλες δίνω μέσα πάντως. Γιατί το "ράβε-ξύλωνε" ρε παιδί μου, γιατί αυτό; Και έτσι όπως έλεγα ράβε-ξύλωνε δις και τρις, είπα και την τρίτη λέξη. Ράβε-ξύλωνε, ράβε-ξύλωνε, δουλειάαα. Δουλειά, δουλειά. (-παύση για σκέψη-). Και μετά πρόσθεσα: δουλειά να μην σου λείπει... Ράβε-ξύλωνε-δουλειά-δουλειά να μην σου λείπει. Εμένα μου ακούγεται πολύ...λογικός συνειρμός. Λογικός στο δικό μου πλαίσιο τελοσπάντων. Λογικός, μη λογικός, μια άρτια περιγραφή ήταν της δικής μου εργασιακής καθημερινότητας και το ΄ξερα καλά.

Ναι. Τις τελευταίες μέρες ξυπνούσα μετά από ασυνήθιστα πολλές ώρες ύπνου. Απαγόρευσα στον εαυτό μου το ξυπνητήρι την πρώτη βδομάδα της αλλαγής περιβάλλοντος. Ονομάζεται και περίοδος προσαρμογής. Ώσπου μεγαλώνω, μεγαλώνει τούτη περίοδος. Θυμάμαι στο πρώτο μου ταξίδι περίγραψα τον πονοκέφαλο μου ως "παπά, νιώθω ότι παίζουν ταμπουρλέκκι μεσ΄το κεφάλι μου". Επίσης τον ρώτησα τι σημαίνει λαφαζάνης, γιατί άκουσα ένα από τα μέλη της αποστολής να αποκαλεί τον παπά μου ως τέτοιον. Σε μια μέρα έμαθα τι είναι ο πονοκέφαλος και ο λαφαζάνης. Την επόμενη μέρα έμαθα πως μοιάζει το χιόνι και πως η αρκούδα. Η περιόδος προσαρμογής σε αυτό το ταξίδι κράτησε όσο τα τουμπερλέκκια στο κεφάλι μου. Μια νύχτα.

Αλλά 17 χρόνια μετά, η περίοδος προσαρμογής παίρνει 9 μέρες (και ακόμα μετρούμε). Αυτό το πρωινό ξύπνημα είναι που με τρώει. Γιατί εγώ τα πρωινά δεν ξυπνώ απλά, αλλά αντινάσσουμε που το κρεβάτι. Άππαρος τεσσαρακαλλίκωτος. Αρέσκει μου πολλά τούτη η έκφραση. Άλογο έτοιμο για κούρσα. Αλλά 9 μέρες (και μετρούμε ακόμα) ο άππαρος ακόμα κοιμάται. Ο άππαρος έγινε γαϊδούρι. Κυπριακό. Κακόκκεφο, ξεροκέφαλο, αδιόρθωτο.

Και άτε πιέστου να σηκωστείς και άτε πήγαινε γραφείο και κάνε δουλειά. Μα τι δουλειά: ράβε-ξύλωνε. Εν τούτο που μας έφαε, ότι είδαμε το διάβασμα, δουλειά; Got to go back to work ελαλούσαν μου, κι εγώ εγελούσα που μέσα μου. Work! Μακάρι να είναι έτσι η δουλειά εσκέφτουμουν. Πάνω στο γραφειούι σου, να διαβάζεις τα αρθρούθκια σου, να πατάς τα κουμπούθκια της SPSS σου, να βγάζεις τζιαι κανένα συμπερασματούι μέσα μέσα, να κάμνεις τον έξυπνο. Boomerang το χλεύασμα. Από τον καιρό που έπεσα κι εγώ στην φάκκα του γραφείο και "9 to 5" και δουλειά το ένα δουλειά το άλλο αρκέψαν και τα τραγουδάκια. Ράβε-ξύλωνε, δουλειά να μην σου λείπει...

Δεν πάει άλλο! (για να πιάσουμε τζιαι τα πιο επαναστατικά άσματα τωρά). Κάπουμε το'δα στραβά το πράμα. Κάτι δεν μου κολλά με τούτην ούλλη τη δήθεν εργασιομανία που ξεχειλά που τα ποϊνάρκα μας (άλλη έκφραση μου μ' αρέσει). Κάτι πάει λάθος. Ράβε-ξύλωνε-δουλειά να μην σου λείπει. Ναι, κάπως έτσι. Καλά τα λέει το τραγούδι, διάνα χτύπησε το ασυνείδητο, πολύ ρητό μήνυμα και δεν ήθελε και πολλές φροϋδικές τεχνικές. Μήνυμα ελήφθη. Τώρα πως να τα σάσουμε είναι το πρόβλημα. Πως ν΄αλλάξουμε ζωή...

Για δες καιρό που διάλεξε

2010-01-08T21:08:00.000Z

Καμία σχέση με τον Αθανάσιο Διάκο ή τις σούβλες δεν έχει αυτό το κείμενο. Ούτε καν με την άνοιξη δεν έχει σχέση (τώρα π'ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γη χορτάρι)! Έχει όμως σχέση με τον καιρό. Με τόσα ευτράπελα που έτυχαν τις τελευταίες 30 κάτι ώρες, άρχισα να σκέφτομαι πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν με το πέρασμα των χρόνων. Ναι, υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που πάντα θα έρχονται να μας ταράζουν τη ζωή μας την πολιτισμένη όσο τεχνολογικά άρτια και αν καταλήξει να γίνει.

Ένας τέτοιος παράγοντας, ο καιρός! Άσε που παίζουμε τους μάγκες τζιαι περιπαίζουμε τους Green Peace που πολλομάχουνται να σεβούμαστε τη φύση σαμπώς τζιαι δεν έσιει μεγαλύτερα προβλήματα ο κόσμος. Έλα όμως που αν η ..φύση αποφασίσει να τα παίξει, όλα τα άλλα τα μεγαλύτερα προβλήματα γίνονται δευτερεύοντα και βγάλε. Για όσους δεν το πιστεύουν (και καταλαμβαίνω πως είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς όταν ζει στους 20 βαθμούς με το ηλιούι να βράζει το ζινιχούι) ας ρωτήσει όσους ταξίδεψαν τα τελευταία 24ωρα.

Αυτοί οι ταξιδιώτες υπήρξαν άνθρωποι σεμνοί και ταπεινοί τα τελευταία 24ωρα. Τίποτε άλλο δεν ζητούσαν στις προσευχές τους, για τίποτε άλλο δεν ξιτίμαζαν το ένα ή το άλλο, τον έναν ή τον άλλο, ή και τον πλάστη τους ακόμα, παρά μόνο για ένα. Να σταματήσει να χιονίζει για να ανοίξουν τα αεροδρόμια, να ανοίξουν οι δρόμοι, να τζυλήσουν τα τρένα, τα λεοφωρεία, τα ταξιά. Έναν απλό πραματούι, μια απλή παράκληση, μια απλή απαίτηση.

Ως σεμνή και ταπεινή ταξιδιώτισσα τα τελευταία 24ωρα έκαμα τζιαι εγώ κρυφά τις παρακλήσεις μου. Κρυφά γιατί ο δικός μου καημός για την ταλαιπωρία και την καντεμιά μας ήταν μικρός σε σχέση με άλλους καημούς συνταξιδιωτών. Πάντως συχνά πυκνά έτσι όπως μας έβλεπα να καθόμαστε άτακτα και απελπισμένα, όλοι πραγματικά στο έλεος της..χιονόπτωσης, έρχονταν στο μυαλό μου σκηνές από το έργο Ιφιγένεια του Μιχάλη Κακογιάννη όπου ο Αγαμέμνονας τα παίρνει με την νηνεμία και όπου οι στρατιώτες άπλωναν ζάμπα στις ακτές περιμένοντας τους Θεούς (τότε) να φυσήσουν αέρα στα πανιά τους.

Καλά 'νταξει η σύνδεση είναι λίο σουρεαλιστική, ιδιαίτερα το άπλωμα της ζάμπας και τα λιοκαμένα κορμιά των προγόνων ημών με την ξυλοπαούρα δαπάνω' δα κάμνει έτσι μιαν αντίθεση. Αλλά ο καιρός και τα παιχνιδάκια του, ασχέτως με το ποιος τα υποκινεί (κάποτε ήταν οι Θεοί, σήμερα είναι οι British airways- είπαν μερικοί-) βάζει προγόνους και σύγχρονους στην ίδια μοίρα. Έρμαια (ας το πούμε) του ίδιου πράγματος, του καιρού.

Τώρα που είπα για την μοίρα εθυμήθηκα τον υπάλληλο των αερογραμμών που θα τον έστειλαν για να κάνει crisis management στην πτήση μας. Ήταν έτσι λίγο μια παράξενη φάση ο τύπος. Κατ' αρχής δεν νομίζω πως είναι πολιτική των αερογραμμών να στέλλουν με κάθε τους πτήση έναν υπάλληλο τους (έξω αεροσυνοδοί και πιλότοι). Επίσης ο τύπος δεν ήταν ορατός από την αρχή του ταξιδιού και δεν νομίζω να τον είχε εντοπίσει κανείς ως υπάλληλο των αερογραμμών. Ήταν σαν αστυνομικός υπό κάλυψη ένα πράμα. Ο τύπος έκανε την εμφάνιση του (αρκετά πανηγυρικά μπορώ να πω) όταν η πιλόττος (μια τσάκκος και δεν το λέω γιατί είμαι γυναίκα ή φεμινίστρια) μας ανακοίνωσε πως θα προσγειωθούμε αλλού. Ο τύπος άλωσε ούλλο το αεροπλάνο.Crisis management. Κανονικότατα.

Ο τύπος αναγκάστηκε να κάμνει crisis management για ακόμη καμιά 20αρία ώρες από την ώρα που ανάλαβε καθήκοντα καθησυχαστή. Για να είμαι ειλικρινής με όλη την προσποίηση που εμπεριείχε η προσπάθειά του να δείξει ότι όλα είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ υπό έλεγχο και ότι όλα θα πάνε καλά προσωπικά εκτίμησα την προσπάθειά του. Έγινε λίο joker εν η αλήθκεια για να ικανοποιήσει τους πελάτες των εργοδοτών του και μετά τον έβαλαν να λαλεί "άτε και να ξαναπετάσετε μαζί μας, α?" αλλά παρ΄ολ΄αυτά ο άνθρωπος επροσπαθούσε.

Όπως και να 'χει, αν τον έβλεπα μπροστά μου ξανά, πιο ήρεμο και έτοιμο να ακούσει μια ανατροφοδότηση θα του έλεγα θκυο συμβουλές. Πρώτο, ναι είναι πολύ καλή τεχνική το να προβάλει κανείς την κοινή (μας) μοίρα σε περιπτώσεις δυσκολιών (ο τύπος συχνά έλεγε, "θα δείτε που όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε και αύριο θα είμαστε στον προορισμό μας" και άλλα τέτοια για να υπερτονίζει ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό). Απλά εντάξει ως ένα βαθμό η κοινή μοίρα είναι συνειδητοποίηση του ίδιου του ατόμου και η πολλή επιβολή φέρνει αντίθετα αποτελέσματα. Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι πως δεν πρέπει να μπλέκει στην ίδια πρόταση το "κατά πάσα πιθανότητα" και το "σίγουρα". Αναιρούν το ένα το άλλο ας πούμε. Και η πληροφορία θεωρείται παντελώς άκυρη.

Επίσης θα του ζητούσα να έβρει την βαλίτσα μου γιατί στην περίπτωση αυτή δεν με παρηγορεί ούτε η κοινή μου μοίρα γιατί δεν έχει κανέναν που ξέρω που να' χει την ίδια μοίρα με μένα (για την ώρα) και το κατά πάσα πιθανότητα θα με κάνει ΣΙΓΟΥΡΑ να μην ξαναπετάσω με τις αερογραμμές του.

Χριστούγεννα παππού...

2009-12-26T23:41:00.002Z

Έβλεπα το μήνυμα της βασίλισσας (της Αγγλίας) για τα Χριστούγεννα 2009. Θέματα τρία: 1) η οικονομική κρίση και οι υποφέροντες από αυτή, 2) τα στρατεύματα της Βρεττανίας στο Αφγανιστάν: τιμή σε όσους πέθαναν και η σκέψη της σε όσους βρίσκονται εκεί, και 3) τα 60χρονα της Κοινοπολιτείας. Η Κοινοπολιτεία εμεγάλωνε μαζί με την βασίλισσα. Θα την νιώθει παιδί της... Πριν λίγο καιρό έπρεπε να γράψω μια επιστολή που να εξάρει την Κοινοπολιτεία. Δεν έβρισκα τίποτε να γράψω. Μετά το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα της βασίλισσας, έχω κάποιες ιδέες.

Ό,τι κι αν ήταν το μήνυμα της βασίλισσας σίγουρα εφακκούσε το Χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου μας χαμέ. Ό,τι κι αν ήταν το μήνυμα της βασίλισσας σίγουρα δεν έβγαζε εκείνη όλη την φοβία και την ανασφάλεια που έβγαζε το μήνυμα του αρχιεπισκόπου. Όσο πολιτικό κι αν έγινε το μήνυμα της βασίλισσας σίγουρα δεν έφτανε το δίκο του δικού μας. Άκουσα και τις δηλώσεις του σήμερα. Δράμα. Θα εκτουρκιστούμε παιθκιά: οι έποικοι γεννοβολούν. Καθόλου ρατσιστής ο αρχιεπίσκοπος μας. Μόλις σήμερα εξίσωσε την μέση τουρκάλα έποικο με κουνέλλα. Ένας είναι ο εχθρός: των εποίκων ο πολλαπλασιασμός. Νομίζω να γράψουμε και του Αρχιεπισκόπου έναν ύμνο όμοιο μ'αυτό της βασίλισσας (O Lord, Our God, arise, scatter her-his- enemies, and make them fall. Confound their politics, frustrate their knavish tricks, on thee our hopes we fix: God save the Queen). Μούρλια στίχος.

Βλέποντας τη βασίλισσα θυμήθηκα τους δύο μου παππούδες, στους οποίους όταν επιστρέφω από την Αγγλία πάντοτε μεταφέρω τους χαιρετισμούς της Βασίλισσας ή μάλλον ανταποδίδω τους χαιρετισμούς που μου έδωσαν να πάρω. Ο ένας παππούς, ο οποίος ξέρει και τραγουδά το God Save the Queen, στέλνει χαιρετισμούς γιατί η βασίλισσα είναι συνότζιαιρη του λαλεί. Το έλεγξα, είναι σχεδόν συνότζιαιρη. Ο άλλος στέλνει χαιρετισμούς γιατί στέλλει ο πρώτος αλλά και γιατί η Βασίλισσα του δίνει 100 λίρες το χρόνο (μπορεί και πιο λίγα- μπορεί και πιο πολλά) γιατί πολέμισε στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν ο παππούς μου εφόρτωνε τους γαϊδαρους στα ιταλικά χωριά, η βασίλισσα ήταν στην εφηβεία της... Πάντως εκείνες οι 100 λίρες είναι κάπως παράξενο ποσό για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους οι Βρεττανοί. Δεν έχω άποψη για την πράξη. Όμως αποφάσισα πως κάθε φορά που πωλούνται οι κόκκινες παπαρουνούες που κοσμούν τα πέττα των Εγγλέζων θα αγοράζω κι εγώ. Νομίζω είναι τα έσοδα από τις παπαρούνες που διαμοιράζονται στους βετεράνους του Β' Παγ. Πολέμου. Ανακύκλωση δηλαδή.

Η Βασίλισσα, ο Αρχιεπίσκοπος και οι παππούδες μου (πως τα' μπλεξα έτσι), μια γενιά που σβήνει. Την βασίλισσα θα την διαδεχτεί νέος βασιλιάς. Θ' αλλάξει τ΄όνομα, θ'αλλάξει το φύλο (προφανώς), αλλά το στέμμα θα'ναι το στέμμα με όσο κύρος έχει, με όση δύναμη του απέμεινε. Ο αρχιεπίσκοπος μας όταν φύγει θα' ρθουν άλλοι, αν δεν γίνουμε όλοι Τούρκοι μέχρι τότε. Η γενιά των παππούδων μας σαν φύγει, ποιοι θα τους διαδεχθούν; Προφανώς η επόμενη γενιά παππούδων. Μόνο που η γενιά που θα φύγει, στην καρδιά την δική μου τουλάχιστον είναι μια σπάνια γενιά. Μια γενιά βασανισμένη, μια γενιά που έζησε πολλά, που έχασε πολλά, που δούλεψε πολύ, που πείνασε πολύ, που είδε πράγματα ν' αλλάζουν πολύ γρήγορα, που γέρασε και ακόμα νεπαμό δεν έχει. Μεσ΄τα δύσκολα ανδρώθηκαν όμως. Θυμούμαι την γιαγιά μου που μου έλεγε πως δεν ήξερε πως η ζωή θα ήταν τόσο δύσκολη. Η ίδια είναι που μου εξηγούσε πόσο σημαντικό είναι να στέκεσαι ακέραιος και να αντιμετωπίζεις κάθε εμπόδιο.

Χριστούγεννα 2009 και βλέπω τους μεγάλους μας να μασουλούν το κρέας τους, να προσπαθούν να καταλάβουν τι εν τζίνο το ντρέσσινγκ μέσα στην σαλάτα (έβαλα τζιαι μέλι μέσα γιαγιά!), να ζητούν λίο κρίσμα κέι να σηκώνουν το ποτήρι τους και να λένε εϊβα πρώτη. Έτσι ήσυχοι, σχεδόν συνειδητά αμέτοχοι, σχεδόν συνειδητά απομακρυνόμενοι. Η γενιά που φεύγει...

Χρόνους πολλούς Βασίλισσα, Αρχιεπίσκοπε, Παππούδες, Γιαγιάδες, γενιά που φεύγεις, γενιά που έρχεσαι... Χριστούγεννα: η μέρα της σούβλας και η μέρα της γέννησης του Χριστού (είπε ένας κύριος στην κάμερα ενός καναλιού). Χριστούγεννα, η μέρα που τουλάχιστον στην οικογένεια μου φέρνει όλες τις ηλικιακές ομάδες μαζί. Η κάθεμια με τις έγνοιες της, η κάθεμια με τις χαρές της, η κάθεμια με τα πρέπει και τα μη της. Αυτά τα Χριστούγεννα, ήταν τα Χριστούγεννα του παππού. Όχι μόνο για μένα, νομίζω για τους πιο πολλούς από εμάς στην οικογένεια. Εϊβα πρώτη κι ας είναι το δέκατο ποτήρι. Εϊβα για τις πίκρες, για τις χαρές, για τις κατακτήσεις, για τις απογοητεύσεις, ε τζιαι που να μείνουν γέρημα εϊβα τζιαι για μια Κύπρο καλλύτερη.

Ομοσπονδία- μίλα σιγά μην μας ακούσουν

2009-12-21T23:25:00.004Z

Δύο πράματα είναι που διάβασα και είδα κατ' επανάληψη να παίζουν πουλώντας στην Κύπρο τον τελευταίο καιρό. Ο ένας είναι ο Τάσσος και η κλοπή του ότι υπήρχε μέσα στον φέρετρο. Η ιστορία αυτή περιγράφεται με μια πλειάδα επιθέτων (από ανατριχιαστική, μέχρι γελοία, από ανησυχητική μέχρι...γελοία..). Όταν το έμαθα λυπήθηκα. Είμαι ειλικρινής- δεν λυπήθηκα τον Τάσσο, ούτε την οικογένεια του και ας μπορώ να καταλάβω γιατί χρήζουν συμπάθειας. Λυπήθηκα γιατί η Κύπρος ήχησε και πάλι στ' αυτιά μου ως μια χώρα που δεν κατάφερε να βγει ακόμα από το σύνδρομο των ηρώων.

Τι ήταν τούτε οι δηλώσεις που ακούστηκαν έκτοτε; Τι δηλώσεις ήταν τούτες-επαναλαμβάνω....; Όταν για παράδειγμα διάβασα τις δηλώσεις Λιλλήκα άρχισα να πιστεύω ότι οι Τασσικοί τόσο πολύ απελπίστηκαν με τα τελευταία πολιτικά γεγονότα που σκηνοθέτησαν την εξαφάνιση των λειψάνων για να την εκμεταλλευτούν πολιτικά. Για να ξεσηκώσουν τις μάζες του ΌΧΙ, για να τις προετοιμάσουν για ένα νέο ηχηρό και κατηγορηματικό (και ότι άλλα επίθετα) παρίνει, ΌΧΙ. Όταν η επανάσταση δεν δούλεψε, ο Λιλλήκας εξανακρύφτην. Αλλά μετά σκέφτομαι ότι μπορεί και να έχω άδικο. Μπορεί να μην αξίζει τόσης σημασίας και ανάλυσης η δήλωση του Λιλλήκα. Το ίδιο ισχύσει και για τις δηλώσεις του αρχιεπισκόπου και για όποιες δηλώσεις δεν έδειξαν τον παραμικρό σεβασμό στον ίδιο τον μακαρίτη σε τελική ανάλυση. Το θέμα του εξαφανισθέντα Τάσσου, είναι πλέον θέμα της αστυνομίας και των όσων υπηρεσιών τους βοηθούν. Μιλούμε, οι INTERPOL και σία (CIA) πρέπει να τρίβουν τα μάτια με αυτό το κρούσμα νεκρανάστασης. Δεν συνέβησαν πολλές φορές τέτοια.

Το δεύτερο θέμα αφορά τον Τουμάζο Τσιελεπή που κάποτε είχε μούσι και τωρά εξιούρισεν το. Που κάποτε (2004) τον εκάτσαν τιμωρία σε μια γωνιά να δακκάσει τη γλώσσα του και που σήμερα (τέλη του 2009) εκατάπιε γλιστιρίδα και δεν διά παμό. Μιλά. Όταν ενός ανθρώπου το στόμα τελλαρίσκεται (επικαλύπτεται με τέλλα) μια φορά και το ίδιο επιχειρείται για δεύτερη, και ειδικά όταν αυτή η δεύτερη φορά έρχεται πακέτο και με μια γενική υποτίμηση, απ' αυτόν τον άνθρωπο δεν θα περίμενα να συγκρατείται με τον τρόπο που συγκρατείται.

Και εξηγώ: Πήγα στην ενημερωτική εκδήλωση που διοργάνωσε η ΕΔΟΝ το Σάββατο που μας πέρασε. Είχα ακούσει ότι το ΑΚΕΛ πήρε σβάρνα πόλεις και χωριά και διοργάνωσε ημερίδες ενημέρωσης για την ομοσπονδία. Την βρήκα εξαιρετική πρωτοβουλία και ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτή η εκστρατεία ενημέρωσης δεν πρέπει να γίνει και σε επίπεδο κυβέρνησης; Σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ έβρισκα την ΕΔΟΝ εξαιρετικά ανενεργή. Έκρινα ότι αναλώνονταν υπερβολικά στο να συλλέξουν ψήφους για κάθε επόμενες εκλογές. Έκρινα ότι πάντα κρύβονταν πίσω από πολύ εύηχα συνθήματα των οποίων η επίδραση σε ουσιαστικό επίπεδο διαρκούσε όσο η ηχώ τους. Έκρινα πως όπως και η ΝΕΔΗΣΥ, κινούνταν στα ιδεολογικά άκρα τού κόμματος στο οποίο ανήκαν. Χωρίς να το περηφανεύομαι ιδιαίτερα στις παρατηρήσεις μου για τους ΕΔΟΝΙΤΕΣ έμεινα να καταγράφω ότι ενώ ξεκινούν δογματικοί κομμουνιστές με μαρκύ μαλλί και τα όσα εμφανισιακά χαρακτηριστικά συνεπάγει το δογματικός κομμουνιστής καταλήγουν κοντομάλλικα ελαχίστως δογματικά πιονάκια με την ανέλιξη τους στην ιεραρχία. Όπως είπα, δεν περηφανεύομαι για τους παραπάνω μηδενισμούς μου. Υπήρχε όμως κάτι που ανέμενα από την ΕΔΟΝ (εκτός από το φεστιβάλ της) και δεν το έβλεπα να έρχεται. Ανέμενα από την από καιρό στρατευμένη υπερ της επαναπροσέγγισης ΕΔΟΝ να προχωρήσει με πιο αποφασιστικά βήματα από την θεωρητική επαναπροσέγγιση στην πρακτική της λύσης. Χάρηκα πολύ όταν πήρα την πρόσκληση για την συγκεκριμένη ενημερωτική ημερίδα.

Πήγα κι εγώ το Σάββατο να ακούσω για την Ομοσπονδία, θέλοντας να ακούσω τι σημαίνουν στο πλαίσιο της λύσης οι όροι διζωνική, δικοινοτική, ιθαγένεια, προσωπικότητα, τι προνοούν οι προτάσεις της ε/κ πλευράς για την εκτελεστική εξουσία το περιουσιακό και το θέμα των εποίκων και τι σχολιασμού τυγχάνουν από την τουρκοκυπριακή πλευρά. Κύριος ομιλητής ήταν ο πρών μουσάτος, ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι και μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας.(Είναι απίστευτο το πόσο διαφέρει η περιγραφή και επεξήγηση των γεγονότων όταν γίνεται από διεθνολόγο -η οποιοδήποτε σχετικό ειδήμονα και όχι από πολιτικό). Ο Τουμάζος Τσελεπής σπατάλησε όλη του την ώρα (20-30 λεπτά) και άλλη τόση ξεκινώντας από τα βασικά (που λανθασμένα θεωρούνται αυτονόητα) και μπαίνοντας σε λεπτομέρειες που το κοινό ίσως να μην μπορούσε να επεξεργαστεί. Είναι απίστευτο πως η ομιλία του κ. Τσελεπή μεταφέρθηκε στις ειδήσεις ενός καναλιού ως "μάθημα Τσελεπή". Είναι απίστευτο ότι από αυτα τα 45 λεπτά κράτησαν τον χαρακτηρισμό "τούτος" για τον Λυσσαρίδη. Είναι απίστευτο ότι τα υπόλοιπα λεπτά απλά διαγράφηκαν.

Και φυσικά συμφωνώ με την άποψη ότι το "τούτος" δεν έπρεπε να ειπωθεί, αλλά ήμουν εκεί, άκουσα την ομιλία και είναι αδικία όλη η υπόλοιπη προσπάθεια που κατέβαλε εκείνη την μέρα ο πρώην μουσάτος για να μιλήσει σε επίπεδο που να καταλαβαίνουν οι 17χρονοι αλλά και 30χρονοι της αίθουσας να περιγράφεται σαν μάθημα Τσελεπή και να συμπτύσσεται σε μια φράση. Είναι απίστευτο το ότι αυτοί που βγήκαν και σχολίασαν το τούτος μίλησαν για ιστορικές ανακρίβειες και αλλοίωση την πραγματικότητας (βλ. την κοπελιά των οικολόγων). Το τούτος είναι όλη η αλλοίωση της πραγματικότητας; Το ότι έκανε αναφορά σε δηλώσεις του Τάσσου (οι οποίες είναι καταγεγραμμένες στα πρακτικά) είναι ασέβεια προς τον μακαρίτη που δεν μπορεί να υποστηρίξει τον ευατό του (το ίδιο και για τον Νίκο Κουτσού); Καλά μα σοβαρομιλούν;

Ρε παιθκιά...Αφού όλοι μα όλοι το ξέρουμε πως υπάρχουν ανθρώποι που δεν την συμπαθούν τούτη την Ομοσπονδία. Υπάρχουν πολλοί πάρα πολλοί ανθρώποι που δεν την συμπαθούν γιατί δεν ξέρουν καν τι είναι. Υπάρχουν οι νέοι που δεν την συμπαθούν γιατί συμπαθούν το στάτους κβο και την ησυχία τους περισσότερο. Υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν το λένε -γιατί είναι και πολύ αμαρτωλό- που προτιμούν λύση δύο κρατών. Ε αφού υπάρχουν τούτες όλες οι κατηγορίες ανθρώπων απλά απορώ πόσο κακό θα κάμει η ενημέρωση για την ομοσπονδία όπως την διαπραγματεύται η κυπριακή κυβέρνηση. Απορώ που είναι το κακό και πρέπει να παρουσιάζεται σαν πλύση εγκεφάλου το να ενημερώνεις τον κόσμο για το τι θα κληθεί να απορρίψει ή να καταψηφίσει σε ένα δημοψήφισμα. Απορώ που είναι το κακό στο να αρχίσει ένας διάλογος εντός της κοινωνίας για την μορφή λύσης.

Γιατί η λύση πρέπει να είναι και να μένει θέμα ταμπού; Γιατί δεν αφήνουν τον Τσελεπή ή τον κάθε Τσελεπή να ολοκληρώσει την σκέψη του χωρίς να χαστουκίζουν κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του; Αφού στο τέλος της ημέρας ο κόσμος που ενημερώνεται κρίνει ελεύθερα. Έτσι όπως ενημερώθηκα εγώ από τον κ. Τσελεπή δεν βγήκα έξω από την αίθουσα θέλοντας να βροντοφωνάξω Κύπρος-Ενωμένη-Ομοσπονδιακή. Όχι, βγήκα από την αίθουσα και σκεφτόμουνα πόσο λεπτό είναι το θέμα των εποίκων, όπως και τα άλλα θέματα που μένουν. Σκέφτηκα πως ολόκληρη η τουρκοκυπριακή επιχειρηματολογία μονίμως θάβεται κάτω από την φράση αδιάλλαχτη θέση. Πρσπαθούσα να καταλάβω τα μαθηματικά της σταθμισμένης ψήφου. Αυτές όλες τις σκέψεις κάποιοι τις ονομάζουν προβληματισμό, ο οποίος απέχει και μάλιστα πολύ από την πλύση εγκεφάλου έξυπνοι μου...

Στο χορό των values του p

2009-12-01T23:37:00.001Z

Γίνεται θλιβερό όταν το μόνο πράγμα που απασχολεί την σκέψη σου είναι ένα p-value. Μα να δοκιμάζω (να τρέχω όπως λέμε με όρους ανάλυσης δεδομένων) όποια ανάλυση στέκει θεωρητικά και να μην μου κάνει την χάρη να πέσει κάτω από 0,051 να τελειώνουμε!? Και μετά πάμε ένα βήμα παρακάτω, βάζουμε νερό στο κρασί μας ή στο θεωρητικό μας υπόβαθρο εξετάζοντας αιρετικές σχέσεις. Ανήκουστα πράγματα, αλλά γίνονται πίσω από κάθε κλειστή πόρτα. Ούτε οι αιρέσεις δεν μας θέλουν όμως. Και μετά περνούμε στα όρια της παράνοιας. Έτσι που νυχτώνει και νωρίς τωρά, έρχεται και η απελπισία νωρίς. Σήμερα αποφάσισα ότι από τη στιγμή που δύει ο ήλιος σταματούν οι αναλύσεις για να μην αρχίσει η παράνοια.

Δεν μπορώ όμως να σταματήσω να απορώ γιατί ένα p-value να με πελεκά. Γιατί τρέχω μια ανάλυση κι αντί να προσπαθήσω να καταλάβω τι μου λέει, να τρέχω κάνοντας ανυπόμονο scroll down να δω τον μόνο δείκτη που καταλάβω (τον p-value); Κάτι δεν πάει καλά. Εξού και η διαδικασία καταλήγει να είναι ελαχίστως μαθησιακή και οδηγά πρωτίστως σε αβοηθησία (μαθησιακή).

Μετά σκέφτουμαι όλους αυτούς τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να προσεγγίζουμε τα δεδομένα. Να τα τζιέψουμε να μας μιλήσουν, να τα ξεζουμίσουμε να μιλήσουν, να τα ξεσπλαχνίσουμε να μιλήσουν... Όσοι δεν αντέχουν, τα μαγειρεύουν και δεν τ' αφήνουν να μιλήσουν καν. Όλα κι όλα αλλά την μαγειρική θα την κρατήσω μόνο για τις φακιές και τον τραχανά. Αυτές οι βιολογικές μου ανάγκες υπερισχύουν ευτυχώς όλων των υπολοίπων.

Νομίζω ότι χρειάζεται έτσι μια βίδα το να έχει κανείς την απόλυτη και αμετάκλητη πεποίθηση ότι ένα σετ από δεδομένα ΕΧΕΙ κάτι να πει, ότι κρύβει μια συνέπεια, που μπορεί να την περιγράψει ένα μοντέλο, ένα κάποιο μοντέλο. Η δική μου πεποίηθηση για την συνέπεια που κρύβουν τα δεδομένα δεν είναι τόσο αμετάκλητη. Όταν περνούν 40 μέρες και το μοντέλο ακόμα αναζητείται, αρχίζω να ψάχνω να βρω το λάθος στην μέτρηση που οδήγησε στην προφανή έλλειψη συνέπειας των δεδομένων. Λάθος στην μέτρηση όμως σημαίνει στην πιο ανώδυνη των περιπτώσεων ένα μεγάαααλο κεφάλαιο της συζήτησης ενός άρθρου στο οποίο να απολογείσαι που δεν σκέφτηκες το ένα και το άλλο και στην επώδυνη επιλογή του να ξανατρέεεεεεεεεεεεεξεις τα δεδομένα. Και είναι επώδυνη επιλογή!

Το ποστ αυτό το προόριζα για να ψέξω το δείγμα μου για να είμαι ειλικρινής. Γιατί έχω αυτή την...ισχυρή και αμετάκλητη πεποίθηση (!) ότι τα εργαλεία μέτρησης μου ήταν σωστά, αλλά το δείγμα μου σχιζοφρενικό. Μετά εθυμήθηκα ότι αν θέλω πραγματικά πραγματικά πραγματικά να κάνω έρευνα για τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα θα πρέπει πρώτα να αφανίσω τις δικές/ δικά μου. Έτσι την γλίτωσε το δείγμα μου και θα την φάει ούλλη το computer μου όταν αύριο ξαναμπεί στον χορό των values του p.

Ασιμένια Γενέθλια

2009-11-24T23:37:00.001Z

Έψαξα να βρω την παλιά τη πιστωτική να την δείξω στην πανέξυπνη την υπάλληλο για να της αποδείξω ότι μου έχουν ήδη δώσει προσωπικό αριθμό ταυτοποίησης (PIN) και ότι τον θέλω πίσω. Το να μάθω άλλο κωδικό προϋποθέτει ένα εξονυχιστικό chunking (τεχνική απομνημόνευσης) που έχει ως στόχο να χαράξει τον κωδικό στην μακρόχρονη μνήμη για να μην χρειαστεί να τον αποθηκεύσω οπουδήποτε αλλού (εκτός της μνήμης μου).

Στην απελπισία μου να βρω την κάρτα (έτσι συγυρισμένα που τα 'χω) εσιονοστήκαν ούλλα. Μαζί ένα μικρό χαρτάκι διπλωμένο. Το βλέμμα μου έπεσε απευθείας πάνω στο To: Kato Ydata. Ου μάνα μου, εξεχύθηκαν τα μυστικά μας μπροστά στην τσουνιασμένη την υπάλληλο εσκέφτηκα. Εφύλαξα το γρήγορα, αλλά έκαμα έτσι μια σημείωση νοητική να το κοιτάξω μετά.

Έφυα που την τράπεζα απογοητευμένη. Το PIN άλλαξε. Κρίμας. Άνοιξα το πορτοφόλι να δω το χαρτάκι. Ήβρα πρώτη πρώτη την πιστωτική. Έτσι να της δώσω μια να πάει... Πόσο μισώ τις πιστωτικές. Δύο δίπλες είχε το χαρτάκι. Στο άνοιγμα της πρώτης αναγνώρισα τα γράμματα, όταν το'φερα μπροστά μου ανοιγμένο ολόκληρο ήρθε πίσω και η ανάμνηση ολόκληρη.

Ιούλιος -Γενεύη -Ελβετία και τ' αδέρφι μου που τραγουδούσε το αγαπάω και αδιαφορώ. Πόσο μου αρέσεις Άσιμεεε. Αλλά έχω αυτό το πρόβλημα. Όσο κι αν μ' αρέσει το τραγούδι, ο συνθέτης κλπ, στους στίχους πάντα βάλω που το νου μου. Το αδέρφι έχει ένα μικρό πρόβλημα με τούτο και λιγότερο πρόβλημα από μένα στην μνήμη. Έκατσε τζιαι έγραψε μου τους στίχους να καταλάβω την αξία τους και να μην βεβηλώνω το τραγούδι. Τους στίχους εννοείται δεν τους έμαθα αλλά κράτησα το χαρτάκι. Δεν ήξερα ότι ήρθε μαζί μου Αγγλία.

Μετά που την ξινισμένη υπάλληλο και την κρίση που παθαίνω με το πλαστικό χρήμα να έρθει το χαρτάκι. Και να έρθει και μια μέρα πριν τα γενέθλια του αδερφιού! Και να' ρθει και την μέρα που με πληροφόρησε η μάνα μας ότι το αδέρφι δεν κάμνει αίτηση στην τράπεζα γιατί εσυμφωνήσαμε μαζί ότι αν οποιαδήποτε από μας κάνει έτσι κίνηση θα μπει στην από καιρό περιθωριοποιημένη κατηγορία της κλασσικής (βολεμένης) κυπραίας. This is coincidence or conspiracy.

Κι εκεί που έψαχνα να βρω το "αγαπάω και αδιαφορώ", έπεσα στην διαμάχη Παπακωνσταντίνου-Άσιμου που μου έλεγε το αδέρφι. Κι εκεί που πήγα να προσπεράσω τη διαμάχη (προδοσία) ότι κι αν ήταν, πέφτω σ' αυτό.

http://www.youtube.com/watch?v=GprUYqPHChQ&feature=related

Χρόνια Πολλά!

Ρεμπέτες του ντουνιά

2009-11-23T23:04:00.001Z

Φανταστείτε μια τυπική εγγλέζικη πάμπ καταχωνιασμένη σε ένα στενό που είναι one way για πεζούς (δηλαδή χωρεί έναν έναν να περνά κάθε φορά) μια Κυριακή νύχτα . Η είσοδος είναι μια εξίσου τυπική ξύλινη πόρτα που την ανοίγεις, την κρατάς για να περάσουν όσοι είναι να περάσουν και μετά κλείνει μόνη της. Ο καιρός είναι ο τυπικός εγγλέζικος καιρός. Βρέχει εκείνη την ψιλή, την κατά πολλούς εκνευριστική βροχή που μπορεί να σου βρέξει το σώψυχα αν πεις και την υποτιμήσεις. Μπαίνεις μέσα. Τι βλέπεις;

Με δεδομένο ότι είναι Κυριακή νύχτα, δεν βλέπεις νεαρό κόσμο, όχι κατ' ανάγκη γιατί η επόμενη είναι εργάσιμη μέρα αλλά το πιο πιθανό γιατί το διήμερο Παρασκευής-Σαββάτου θα ήταν, πως να το πω, εξαιρετικά αλκοολούχο. Οι λέξεις hammered, hangover (που σημαίνει delayed alchochol-induced headache- άκου τωρά), smashed, χρησιμοποιούνται συχνά για να περιγράψουν τα εξοντωτικά διήμερα...διασκέδασης (!).

Αυτούς που σίγουρα βλέπεις όμως είναι τους θαμώνες της πάμπ. Δεν θέλω να τους περιγράψω τους γέρημους. Νομίζω αρκετές ταινίες τους έραψαν το στερεότυπο, με τόση λεπτομέρεια μάλιστα που μερικές φορές διερωτούμαι αν πάνω τους έχει επίδραση και η αυτο-εκπληρούμενη προφητεία.

Σκέψου να μπαίνεις σε μια τέτοια πάμπ, και να ξέρεις πως κάπου πίσω, πάνω, κάτω από αυτό το πάτωμα με τους θαμώνες έχει ένα ακκορντεόν, ένα μπαγλαμαδάκι, ένα μπουζούκι, ένα σαντούρι, ένα βιολί, μια κιθάρα, ένα ταμπουρλέκι, ένα μπαγλαμά, ένα κλαρίνο, με τους οργανοπαίκτες τους, έτοιμους να ξετυλίξουν τα όλα τους για μια μόνο νύχτα. Σε ένα δωματιάκι μιας ανώνυμης/ επώνυμης πάμπ, ο Αλλάχ και ο Θεός των Χριστιανών στήνουν χορό. Σαν να λυπήθηκα λίο τους θαμώνες της πάμπ...Για λίο όμως. Μετά εσκέφτηκα πως εκείνοι μπορεί να βρίσκονται ήδη στον παράδεισό τους. Εγώ απλά έπρεπε να βγω ένα πάτωμα χρησιμοποιώντας κάτι εξίσου τυπικές σκάλες που τρικλίζουν για να βρω τον δικό μου παράδεισο.

Και τον βρήκα. Βρήκα τον παράδεισο απ΄αυτούς που απλόχερα τον προσφέρουν. Απ' τους ρεμπέτες του ντουνιά. Δίπλα μου η φίλη μου η Οζ δεν εκάθετουν ένα τόπο που τον ενθουσιασμό. Ο τύπος με το σαντούρι και ο δεύτερος κιθαρίστας ήρθαν αργοπορημένοι. Έπιασαν το επόμενο λεοφωρείο μας είπε ο μαέστρος ο μουστακαλλής και εδείξαμε κατανόηση. Ξέρουμε τι σημαίνουν τούτα τα λεοφωρεία της γραμμής. Όταν έκαμε είσοδο ο σαντουράς, χαμός! Τον ήξερε ο κόσμος. Γλυκύτατος. Όπως και οι υπόλοιποι/λοιπές. Οζ τι λαλεί το τραγούδι; Καλά, με τα αγγλικά δεν τα πάμε και πολλά καλά, όχι να μεταφράζουμε και τραγούδια. You know canim, you know this black dirty boy. Song about him. Ο αλήτης, ο αλήτης (o dirty black boy). Ήξερα τους ελληνικούς τους στίχους. Α ρε Οζ, την ίδια γλώσσα μιλούσε το τραγούδι μας.

Με τούτα και με τ' αλλα γέρασε η Κυριακή και πήγε για ύπνο. Πρωί της Δευτέρας και η βροχή συνεχίζεται. Πρωί της Δευτέρας και η ζωή συνεχίζεται. Πρωί της Δευτέρας και είμαι φάτσα με το τμήμα. Εδώ (στη γη) είν΄ο παράδεισος (μα) κι η κόλαση εδώ, σκέφτηκα.

Προδότρια απο κούνια

2009-11-13T00:26:00.002Z

Devrim Arabalari σημαίνει αυτοκίνητα της επανάστασης με το Devrim να σημαίνει επανάσταση και το araba αυτοκίνητο. Τα τούρκικα που έμαθα ως τώρα θα μου επέτρεπαν να ξέρω το araba. To devrim θα το μάθω γιατί είναι σημαντικό όπως και να το κάνουμε το να ξέρεις τη λέξη επανάσταση σε μια γλώσσα. Η ταινία Devrim Arabalari είναι πρόσφατη, είναι εξαιρετική και την προτείνω. Το ηθικό δίδαγμα που άντλησα από αυτή είναι να γίνω επιστήμονας και όχι πολιτικός. Όχι ότι σκεφτόμουνα ποτέ το δεύτερο αλλά μπορεί να αξίζει να αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά το πρώτο.

Η φράση kounem tourkeroum δεν ξέρω τι σημαίνει. Νόμιζα ήταν τούρκικα αλλά υποψιάζομαι ότι είναι αρμενικά. Ξέρω ότι δεν σημαίνει αυτοκίνητα της επανάστασης. Ξέρω επίσης ότι δεν είναι ούτε ουδέτερη αλλά ούτε και θετική φράση επειδή πήγαινε παρέα με τις φράσεις "you, bloody turk" και "όποιος τον υπερασπιστεί, είναι άξιος της μοίρας του". Ευρυγλωσσία: Τρεις φράσεις, σε τρεις διαφορετικές γλώσσες. Αθυροστομία: Τρεις φράσεις και οι τρεις απειλητικές, εξευτελιστικές, και τόσο αρνητικά χρωματισμένες (χωρίς να παίρνω και όρκο για την 3η).

Θυμάμαι να συναναστρέφομαι με αρκετούς αρμένηδες στην παιδική μου ηλικία. Θυμάμαι επίσης απίστευτες ώρες στις κερκίδες του Melkonian. Θυμάμαι και το σχολείο λίγο. Αυστηρό σχολείο, πάντα αυτή την αίσθηση μου προκαλούσε, αυτή της αυστηρότητας. Έμοιαζε και κάπως εγκαταλελημένο. Το αρμένικο σχολείο της Λευκωσίας θα έλεγα πως είχε κάποιες διαφορές με τα σχολεία που είδα μικρή και πήγα σαν μεγάλωσα. Το θυμάμαι καλά. Όπως συνεχίζω να θυμούμαι και τους αρμένηδες φίλους, τους οποίους ακόμα αναγνωρίζω και χαίρομαι σαν βλέπω. Μόνο καλές αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια, βλέπετε. Και για τους αρμένηδες επίσης, μόνο θετικές εμπειρίες, μόνο θετικές αναμνήσεις. Και γνώρισα αρκετούς: κυπρο-αρμένηδες, βουλγαρο-αρμένηδες, αρμενο-αρμένηδες, και πιο πρόσφατα εγγλέζο-αρμένηδες.

Ποτέ δεν θα φανταζόμουνα ότι μια μέρα θα με θεωρούσε κάποιος προδότρια και αγνώμων προς τους αρμεναίους. Καλά, εδώ δεν θα μπορούσα ουδέποτε να φανταστώ πως κάποιος θα με θεωρούσε προδότρια και εχθρό της ίδιας μου της ράτσας, αλλά αυτή η απορία μου πέρασε εδώ και καιρό. Από τότε νομίζω που αρνήθηκα να σχεδιάσω την ελληνική σημαία και η δασκάλα στραβομουτσούνιασε. Αλλά ΄ντάξει, για να είμαι ειλικρινής, τωρά που μεγάλωσα καμιά-δυο δεκαετίες από την μέρα του "όχι" (δεν σχεδιάζω την ελληνική σημαία), νομίζω μπορώ να καταλάβω το στραβομουτσούνιασμα. Η δασκάλα, ήταν αγνωίστρια της Ε.Ο.Κ.Α (Α' εννοείται). Είχε ιδανικά η γυναίκα και είχε και σύμβολα. Η ελληνική σημαία γι΄αυτήν ήταν σύμβολο. Και ΤΩΡΑ που το σκέφτομαι, ναι, οποιαδήποτε ιδανικά είναι σεβαστά, οποιαδήποτε σύμβολα είναι επίσης σεβαστά, αρκεί να μην χρησιμοποιούνται απλά για σκοπούς αντιπαραβολής. Αν μου έδινε χρωματιστά να την χρωματίσω σήμερα την γαλανόλευκη και να την ανεμίσω την 1η Απριλίου, πάλι θα αρνούμουν. Αλλά πιο ευγενικά.

Τώρα, η απορία μπορεί να μου πέρασε αλλά ο καημός όχι. Ρε, εγώ αγαπώ την Κύπρο. Και τους Κυπραίους. Γιατί μια ζωή δηλαδή, πρέπει να σε ακούω να με λες προδότρια; Και τώρα να γενικεύεται η προδοσία. Τώρα προδώνω και τους Αρμεναίους. Γιατί; Για λόγους που κυμαίνονται από το: προφέρεις και γνωρίζεις τι σημαίνει η ΤΟΥΡΚΙΚΗ φράση devrim arabalari, στο υποστήριξες τον (ΤΟΥΡΚΟ) εχθρό, και φυσικά στο έγινες φίλη με τον εχθρό, είσαι εχθρός μας. Και το μας δεν μας κανεί έγινε τώρα εμάς (βλ. Ε/Κ) και των Αρμεναίων. Για τ' όνομα του Θεού. Πόσο προδότης μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος.

Ο φίλος, Alexander Neo (με τους 1000 και φίλους στο Facebook) αν και πολύγλωσσος, δεν καταλάβει από λόγια. Θέλει πράξεις, θέλει συναίσθημα, θέλει πάθος. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού. Να ζωστούμε τ' άρματα ή απλά να ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ. Να τους τιμωρήσουμε ή εναλλακτικά να ΣΠΡΩΞΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΝ. Να τους επιτεθούμε ή εναλλακτικά ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΚΥΨΟΥΜΕ. Να επιμείνουμε ή εναλλακτικά ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ. Να πάρουμε ολόκληρη την Κύπρο πίσω ή εναλλακτικά ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ Τ/Κ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΟΥ Η ΚΑΘΕ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ "ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ". Είτε τα πιστεύεις αυτά ή εναλλακτικά...είσαι προδότης και της δικής σου κοινότητας και των αρμεναίων. Πόσο εύκολα γίνονται οι συσχετισμοί τούτοι... Πόσο εύκολοι είναι κάποιοι αφορισμοί και πόσο πληγώνει αυτή η μονοκονδυλιά, αυτή η ρετσινιά, του να'σαι προδότρια και μάλιστα...από κούνια

Ένας guy που τον έλεγαν Fawkes και μια κρίση που την λένε recession

2009-11-05T23:53:00.003Z

Την 5η Νοεμβρίου του 2007 έγραφα για την ημέρα τα εξής:

Η φράση σαν πυροτέχνημα χρησιμοποιείται στις περιπτώσεις που κάτι, οποιοδήποτε κάτι (έμψυχο ή άψυχο) κάνει μια απότομη και ξαφνική εμφάνιση και εξαφανίζεται το ίδιο απότομα και ξαφνικά. Η ιδιαιτερότητα έγκειται στο ότι αυτή η απότομη και ξαφνική εμφάνιση είναι πομπώδης. Συνοδεύεται από ήχο και θέαμα. Οτιδήποτε πομπώδες δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Και γι' αυτό το πυροτέχνημα έχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές μας ανεξαρτήτως της χροιάς που θα πάρει τελικά, αρνητικής ή θετικής.

Τώρα τα συνεχόμενα πυροτεχνήματα της μισής ώρας τι θέση έχουν στις καρδιές μας; Η απάντηση θα είναι και πάλι: ξεχωριστή. Τα επαναλαμβανόμενα πυροτεχνήματα έχουν ταυτιστεί με την γιορτή, την χαρά. Εδώ στην Αγγλία τη γιορτή και την χαρά την συνδυάζουν στις 5 Νοεμβρίου και με κάτι άλλο την αποτέφρωση του προπαγανδιστή Guy Fawkes. Δεν ξέρω αν όντως τον μισούν οι Εγγλέζοι αυτόν τον τύπο. Το μόνο σίγουρο είναι πως τον αγαπούν πολύ λιγότερο από τα πυροτεχνήματα. Και μάλιστα το πυροτέχνημα ή την πυρά που δεν κατάφερε να ανάψει εκείνος τα αναπληρώνουν και με το παραπάνω. Fire works και bonfire. Όλο φωτιές η Αγγλία χθες, “καλές” φωτιές όπως είπε και η Caroline αφού το μόνο που έκαιγαν ήταν καυσόξυλα.

Σήμερα, 5 Νοεμβρίου 2009 οι ίδιες ιστορίες. Πάμπα- πούμπα και ο ουρανός κόκκινος κίτρινος πράσινος, μπλε. Παναϋρι. Λαμπρατζιά (ie. bonfire) ακόμα να δω. Θα δω το Σάββατο που θα πάει;! Θα δω και τον Guy Fawkes να καίγεται και να θυμηθώ και τον Ιούδα που κάθε χρόνο κρούζουμε στην Κύπρο. Κάθε χρόνο, κάθε χρόνο. Η αλήθεια να λέγεται όμως. Εμύρισε recession δαμέ. Τα πάμπα-πούμπα εσταματήσαν γλήορα τζιαι ο κόσμος τον guy που τον έλεγαν Fawkes θα τον κρούσει με τις φανφάρες που αρμόζουν σε ένα guy μάλλον του χρόνου, όταν η κρίση σιγάσει, αν σιγάσει, που θα σιγάσει -στην Αγγλία-.

Για την ώρα έχουμε recession. Γοράζουμε το ένα αλλόνα στα καταστήματα, ετελιώσαν οι προσφορές που πουλούν 4 πσομούθκια μια λίρα τζιαι ας είναι τζιαι λίο παγιάτικα και τα 1+1 δωρεάν, τα ψάχνεις και δεν τα βρίσκεις. Όταν σε καλούν για δείπνο που συμπεριλαμβάνει κρέας, τότε παίρνεις το κρέας σου (τη μερίδα σου) μαζί σου και το ψήνετε όλοι μαζί. Όταν σε καλούν για δείπνο σε ουδέτερο χώρο λένε στην πρόσκληση, τον χώρο, την ώρα και το κόστος. Όταν λένε we offer refreshments εννοούν νερό της βρύσης και όταν λένε you are welcome for nibbles after the talk εννοούν ένα πακέτο τσίπιτος σκορπισμένο σε 5-6 κουππούθκια.

Αν παραθέτεις δείπνο, μαειρεύκεις φατζιές, τραχανά, ή στην καλύτερη περίπτωση μακαρόνια του φούρνου και μουσακά που θέλουν μόνο 500γρ. μάξιμουμ κεϊμά το καθένα (για κανονικές μερίδες 5-6 ατόμων). Αν δε, έχεις μουσουλμάνο σπίτι και πρέπει να αγοράσεις κρέας Halal μπαίνεις στην κατηγορία κλάψ΄τα Χαράλαμπε (ή κλάψ' τα Χασάνη).

Τέλοσπαντων, με τέτοιες περικοπές, πως να "γιορταστεί" ο τυπάς ο Fawkes? Περιμένεις την κρίση που την λένε και recession να πάψει για να γελάσουν τα μουστάκια των ανθρώπων και να κρούσουν τα μουστάκια του Fawkes.

Cause we are one but we are not the same

2009-11-01T23:23:00.002Z

Ξέρεις, μερικές φορές συγχύζομαι με αυτό τον όρο "αποδοχή στη διαφορετικότητα". Τι σημαίνει αποδέχομαι τη διαφορετικότητα; Σημαίνει ότι την ανέχομαι, ότι την προσπερνώ (αδιαφορώ), ότι προσπαθώ να την κατανοήσω, ότι την αποδέχομαι σαν κάτι που έχει το δικαίωμα να υπάρξει; Και αν δεν ανέχομαι, αν δεν αποδέχομαι, πως αντιδρώ με τρόπο που να μην καταπατώ τα δικαιώματα της ελευθερίας της έκφρασης του καθενός;

Μια λογική απάντηση είναι ότι αποδέχεται κανείς εκείνη την διαφορετικότητα που με την σειρά της δεν καταπατά αλλά ανέχεται τις υπόλοιπες διαφορετικότητες. Κάμνει νόημα;

Παράδειγμα: Άκουσα για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Κύπρο. Τα αποελλιστούθκια εκατεβήκαν στα καρναβάλια ντυμένοι ομοσπονδιακοί. Τι χρωματισμένη περιγραφή έκαμα τωρά! Που είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η ανοχή, αποδοχή της, ότι τελοσπάντων ονομάζεται; Ας το ξαναπάρω από την αρχή: μια μερίδα οπαδών του ΑΠΟΕΛ (με την οποία ειρήσθω εν παρώδω δεν ταυτίζεται το επίσημο σωματείο) φώναξε στην παρέλαση συνθήματα εναντίον της Ομοσπονδίας. (Αυτή ήταν μάλλον καλύτερη περιγραφή του γεγονότος). Μετά, ξεκίνησε μια -εν πολλοίς- αναμενόμενη συζήτηση για το συμβάν. Νομίζω είναι ατυχής η όποια επιχειρηματολογία εμπερικλείει την παραμικρή νύξη για το ποδόσφαιρο. Εξάλλου παρόμοια συνθήματα τα φώναξε και η οργάνωση Πρώτη Γραμμή στις πορείες που έκανε κατα καιρούς.

Εκτός από την επιχειρηματολογία που κάνει νύξεις για τα του ποδοσφαίρου υπήρχε και η άλλη μερίδα επιχειρημάτων που στην ουσία λέει ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να φιμώνει κανένα. Πιο συγκεκριμένα και κατά λέξη, ακούστηκε το επιχείρημα: Όποιος δεν είναι ομοσπονδιακός (δηλ υπέρμαχος της λύσης της ομοσπονδίας) πρέπει να σιωπά;

Η απάντηση η δική μου είναι όχι. Αντίθετα μάλιστα, θα ήθελα να βγουν άνθρωποι που να υποστηρίξουν με επιχειρήματα μια άλλη λύση και να συζητήσουν επ' αυτής με τους ίδιους όρους και με την ίδια αυστηρότητα που θα συζητούσαν για τη λύση που δεν υποστηρίζουν. Αλλά έστω και στην περίπτωση που απλά είναι αντι-ομοσπονδιακοί και τίποτα άλλο, νομίζω συνεχίζει σαν θέση να είναι αποδεκτή. Είμαι αντι-ομοσπονδιακός αλλά ακόμα δεν βρήκα την εναλλακτική επιλογή. It is fair enough. Μπορείς να είσαι αντι-ομοσπονδιακός, είναι εντάξει. Απλά έτσι για χάρην της συζήτησης, είναι αυτή η άλλη επιλογή που κρατά το ισοζύγιο. Γενικά ομιλούντες είναι πιο εύκολο να αντιμάχεσαι σε κάτι παρά να υποστηρίζεις κάτι...

Εγώ είμαι υπέρμαχη της ομοσπονδίας, επομένως για μένα η στάση όχι-ομοσπονδία αποτελεί μια διαφορετικότητα. Πως συμπεριφέρομαι σε αυτή τη διαφορετικότητα; Την αποδέχομαι. Δεν ταυτίζομαι μαζί της αλλά την αποδέχομαι. Την αποδέχομαι επίσης γιατί δεν παραβιάζει τον κανόνα που έβαλα, δηλαδή τούτη η διαφορετικότητα δεν καταπατά άλλες διαφορετικότητες.

Όμως όταν τα αντι-ομοσπονδιακά συνθήματα συνοδεύονται από τα εξής: τούρκος καλός μόνο νεκρός και τα λοιπά, τότε η διαφορετικότητα αυτή παύει να είναι αποδεκτή γιατί έχει παραβιάσει τον όρο μου: καταπατά μια άλλη διαφορετικότητα που έχει ΚΑΘΕ δικαίωμα να υπάρχει... Επομένως στο επιχείρημα που παρουσίασα πιο πάνω η απάντηση θα ήταν ότι καμιά άποψη, καμιά κίνηση, κανένα ρεύμα, κανένα δόγμα, καμιά ιδεολογία δεν πρέπει να φιμώνεται ή να διώκεται από τη στιγμή που και η ίδια σέβεται το δικαίωμα που έχει η κάθε διαφορετικότητα να υπάρχει ελεύθερα και ανεμπόδιστα.

P.S.: αρέσκει μου πολλά όταν μια πολύ σοβαρή κατα τ' άλλα επιχειρηματολογία τελειώνει με το ΑΠΟΕΛ-ΘΡΥΛΟΣ-ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ. Αυτόν τον εθισμό που δεν τον έχουν μόνο οι ΑΠΟΕΛΙΣΤΕσ για τ΄όνομα του Θεού, θα τον εκατέτασσαν οι κλινικοί ψυχολόγοι νομίζω στην σφαίρα του abnormal. Να μια νέα προσθήκη στο DSM Ερυκίνη...παρά το Σύνδρομο του Παρισιού που επηρεάζει απειροελάχιστο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού.

2009-10-26T07:53:00.002Z